Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆန်လီမြို့ကလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ဒါကို ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ အစ်ကို့ဘာသာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ” ဟု အိုင်ဖေးက ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆိုရှာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း... မင်းက ငါ့ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လို မသတ်မှတ်တော့ဘူးပေါ့လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ထိုဆေးလုံးကို အိုင်ဖေး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယူထားလိုက်စမ်းပါ။ အခုဆို ငါက ဒုတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒီလိုဆေးလုံးမျိုးကို ငါအလိုရှိသလောက် ဖော်စပ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကြီးလား” အိုင်ဖေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်မိသည်။ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာကို လေ့လာလိုက်စားနေသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော်လည်း ပထမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူပင် မဖြစ်သေးချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ဒါလေးလည်း ယူထားဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်း ဝယ်ယူခဲ့ရာ တစ်ကွင်းမှာ အိုင်ဖေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက သိုလှောင်လက်စွပ်လား” အိုင်ဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းလေသည်။ သူ၏အတွက် အမှန်တကယ် မလိုအပ်သေးသော်လည်း သိုလှောင်အိတ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ဤလက်စွပ်က များစွာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကို အကောင်းစားလေး ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုင်ဖေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ထျန်းတူး မြို့တော်ဆီသို့ မြင်းရထားကို ဆက်လက် မောင်းနှင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် ထျန်းတူး မြို့တော်သည် ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင်ကျော် ဝေးကွာလှပေသည်။ သံမဏိဝက်ဝံက ရထားလုံးကို ဆွဲနေသော်လည်း တစ်ရက်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> ထို့ပြင် အဘိုးအိုဖြစ်သူ ဦးလေးဖုမှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ပြီဖြစ်ရာ ခရီးဝေးကို တစ်ဆက်တည်း မသွားနိုင်ဘဲ အနားယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ပင် ကြာမြင့်ပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ခရီးတစ်လျှောက် အနားမယူဘဲ နဂါးဖမ်းဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ကာ ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ သန်မာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လိုအပ်ရုံသာမက အတွေ့အကြုံမှာလည်း အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖက်ဝင် အပင်မျိုးစုံ၏ ဂုဏ်သတ္တိများ၊ ဆေးရည်ထုတ်ယူရာတွင် အသုံးပြုရမည့် အပူရှိန်၊ အရည်ပျော်မှတ်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ကြုံတွေ့ရတတ်သော အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံတို့မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံများမှသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆယ်လအတွင်း ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်လာရန်အတွက် ယခင်ကထက် ပိုမို ကြိုးစားအားထုတ်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထျန်းတူး မြို့တော်သည် လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ အချက်အချာကျသော ဗဟိုချက်မတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ထျန်းတူး မြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ‘ကြယ်ကြွေကန္တာရ’ ဟု ခေါ်ဆိုသော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခု ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပါက ကျယ်ပြောသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သောမြေလွင်ပြင်ကြီးကို တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ထျန်းတူး မြို့တော် တည်ရှိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညမမှောင်မီ ကန္တာရ၏ အစပ်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>ခရီးစဉ်မှာ အေးအေးလူလူပင် ရှိလှသည်။ နားနားနေနေ သွားလာရင်း တောအုပ် သို့မဟုတ် တောင်တန်းများတွင် တွေ့ရသော တောကောင်အချို့ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဖမ်းဆီးကာ အစာအာဟာရအဖြစ် စီမံစားသောက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သည် ကန္တာရ အစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကြယ်ကြွေကန္တာရသည် အဆုံးမဲ့သော သဲသောင်ပြင်များဖြင့် ခြောက်သွေ့ဖုန်းဆိုးနေသော်လည်း ကန္တာရ၏ အစပ်တွင်မူ သစ်ပင်ပန်းမန်များ ဝေဆာနေသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သောမြေ လွင်ပြင်တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဒဏ္ဍာရီများအရ ကောင်းကင်မှ ဧရာမဥက္ကာခဲကြီး တစ်လုံး ကျဆင်းလာပြီးနောက် ဤကြယ်ကြွေကန္တာရ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဥက္ကာခဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးလျှံများသည် သုံးရက်သုံးညတိုင် လောင်ကျွမ်းခဲ့၏။ ထိုမီးလျှံများ မထိတွေ့ခဲ့သော နေရာများမှာမူ ယနေ့တိုင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သောမြေအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကန္တာရ အစပ်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်သောမြေပေါ်တွင် အိမ်ခြေရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသော မြို့ကလေးတစ်မြို့ တည်ရှိရာ ယင်းမြို့တွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းမှန်သမျှ အစုံအလင် ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသည် ကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထျန်းတူး မြို့တော်သို့ သွားမည့် ခရီးသွားများအတွက် တစ်ခုတည်းသော နားခိုရာဖြစ်သဖြင့် တည်းခိုခန်းများနှင့် ကုန်သည်များဖြင့် စည်ကားလျက် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးမချုပ်မီ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်းတွင် အခန်းနှစ်ခန်း ငှားရမ်းကာ ဦးလေးဖုကို အနားယူစေခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်၍ ထျန်းတူး မြို့တော်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဤမြို့ကလေးမှာ ကြယ်ကြွေကန္တာရနှင့် သုံးမိုင်ခန့်သာ ဝေးကွာသဖြင့် ‘ဆန်လီမြို့’ ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရထားလုံးမှာ သံမဏိဝက်ဝံက ဆွဲလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မြို့သူမြို့သားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ လူအများစုမှာ ဤသံမဏိဝက်ဝံ၏ အဆင့်အတန်းကို အတပ်မသိနိုင်သော်လည်း မြင့်မားသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကိုမူ ခံစားသိရှိနိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ညချမ်းအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဦးလေးဖုတို့သည် တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်တွင် အစာစားနေကြစဉ် အနီးအနားရှိ လူတစ်ယောက်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကိုသာ မှာယူထားပြီး တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံ ရသည်။</p> <p>သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ အစာစားပြီးသည်အထိ မည်သူမျှ ရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ အနားယူရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ထိုအမျိုးသမီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... ကျွန်မနဲ့ တစ်ခုလောက် ဆွေးနွေးလို့ ရမလားရ</p> <p>” အမျိုးသမီးက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငြင်းပယ်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီး၏ နောက်ထပ်စကားကြောင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အလုပ်ပြီးသွားရင်တော့ ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ဘာပြောချင်တာလဲ ပြောကြည့်ပါ။ အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ရင်တော့ ရနိုင်ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အသက်ရှင်ရန် တစ်နှစ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် အချိန်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဦးလေးဖုကမူ ပြုံးလျက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ အနားယူသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>လူငယ်တို့၏ ကိစ္စတွင် သူဝင်ရောက် မစွက်ဖက်လိုတော့ပေ။</p> <p>“ပြောပါ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အနီးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်က သံမဏိဝက်ဝံက သခင်လေးရဲ့ သားရဲလား” အမျိုးသမီးက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသော်လည်း ချိုသာကြည်လင်လှသဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ” သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “ဒီလို အဆင့်မြင့် မှော်သားရဲကို ရထားလုံးဆွဲဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်ဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ အရည်အချင်းက မသေးဘူးပဲ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤသံမဏိဝက်ဝံ၏ အဆင့်ကို သိရှိနိုင်သည်ဆိုပါက ဤအမျိုးသမီး၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ပြောစရာရှိတာကို တည့်တည့်ပဲ ပြောပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတော့မယ်။ ကျွန်မ ကြယ်ကြွေကန္တာရကို သွားဖို့ သိုင်းပညာရှင် အချို့ကို ငှားရမ်းထားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ရောက်မလာနိုင်တော့လို့ သခင်လေးကိုပဲ လမ်းပြအဖြစ် လိုက်ပါပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “မင်း နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေလို့လား” ဟု မေးမြန်းရာ သူမက မဟုတ်ပါကြောင်း ငြင်းဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာလို့ အစောင့်အရှောက် ငှားချင်ရတာလဲ”</p> <p>“အစောင့်အရှောက် သက်သက်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားလို့ပါ။ အဲဒီနေရာကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး ရှာဖွေမယ်ဆိုရင် ရလာတဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေယူကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“နေရာတစ်ခုလား...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မင်းက အစောင့်အရှောက် ရှာနေတယ်ဆိုကတည်းက အဲဒီနေရာဟာ အလွန် အန္တရာယ်များမယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီနေရာအကြောင်းကို သေချာ မရှင်းပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မလိုက်နိုင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားမှာ ဝေဝါးလှသဖြင့် ထိုနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များမည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ့တွင် လုပ်ဆောင်စရာ အခြားကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် မပတ်သက်လိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ် အမျိုးသမီးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပုံ ရသည်။ သူ လှေကားထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မှ အမျိုးသမီးက လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။ “နေပါဦး... ကျွန်မ အကုန်လုံး ရှင်းပြပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် “ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ တခြားလူကိုပဲ ရှာကြည့်ပါတော့” ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save