Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လိုဏ်ဂူတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်၏ ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် သူမ ကြုံကြိုက်ခဲ့ရသော ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းမှာ ကြယ်ကြွေကန္တာရ၏ ဗဟိုချက်မ၌ တည်ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးပဝေသဏီအခါက ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမဥက္ကာခဲကြီးတစ်ခုသည် ဤအရပ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ များစွာသော လူတို့သည် ရတနာရှာဖွေရန် ကြယ်ကြွေကန္တာရသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးပင် လက်ဗလာဖြင့်သာ ပြန်လှည့်ခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p> သို့ရာတွင် ထိုဥက္ကာခဲကြီးကိုမူ လူတို့က ကောက်ယူသွားကြပြီး လက်နက်သွန်းလုပ်ရာ၌ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်း ရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ ကြယ်ကြွေကန္တာရသည် ယခုမြင်တွေ့ရသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကန္တာရ နယ်မြေများ ထပ်မံကျယ်ပြန့်မလာစေရန်အတွက် လူတို့သည် ကန္တာရအစပ်တလျောက်တွင် သစ်ပင်ကြီးများကို အစီအရီ စိုက်ပျိုးခဲ့ကြရာ ယခုအခါတွင်မူ စိမ်းလန်းသော သစ်တောတန်းကြီးများအဖြစ် တည်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရထားလုံးမောင်းသူပမာ ထိုင်ခုံပေါ်၌ ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေပြီး မြောင်ယွီလန်မှာမူ ခေါင်းစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင် တစ်ဖက်၌ ထိုင်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖုမှာမူ ရထားလုံးထဲ၌ အနားယူလျက်ရှိ၏။</p> <p>စိမ်းစိုသော သစ်တောတန်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသောအခါ အဆုံးမရှိသော သဲပြင်ဝါကြီးကို စတင် မြင်တွေ့ကြရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ မင်းက ရုပ်ရည်လေးလည်း ချောမောလှပပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ခေါင်းစွပ်ကြီး စွပ်ထားရတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ရှင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး" ဟု မြောင်ယွီလန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လေ၏။</p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဇက်ကြိုးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲလိုက်သည်နှင့် သံမဏိဝက်ဝံကြီးသည် ကန္တာရထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားရာ နောက်ကွယ်၌ ဖုန်လုံးကြီးများ တလိမ့်လိမ့် တက်ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဆန်လီမြို့သို့ လူတစ်စု ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသူတို့၏ ရုပ်သွင်မှာ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်လှ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ဟိုမိန်းမငယ်လေး အရင်ထွက်သွားပြီလား မသိဘူး" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဗလကောင်းကောင်းနှင့် လူကြီးက အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး... သူထွက်သွားသွား မသွားသွား၊ သူ သွားမှာက ကြယ်ကြွေကန္တာရပဲဟာ... ကျုပ်တို့ နောက်က လိုက်သွားကြရင် ရတာပဲလေ" ဟု မြေခွေးမျက်နှာနှင့် လူက ရှေ့သို့တိုးကာ အကြံပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်၍ "ဒါ ငါ့စိတ်ကြိုက်ပဲ၊ သူက မိန်းမသားတစ်ယောက်ပဲဟာ... ရတနာတွေ ရပြီးရင် သူ့ကိုပါ ငါ့ဆီခေါ်ခဲ့ပြီး ငါ အပီအပြင် ပျော်ပါးပစ်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ အားလုံးက ကာမရာဂစိတ်များဖြင့် ရယ်မောကြလေတော့၏။ ၎င်းတို့မှာ မြောင်ယွီလန် ရှာဖွေထားသော အစောင့်အကြပ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ဓားပြဘဝမှ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ သူခိုးစိတ်များ ပြန်လည် နိုးထလာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့၊ ငါတို့ တစ်ညစာ နောက်ကျသွားတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမ သိပ်ဝေးဝေး မရောက်နိုင်သေးဘူး" ဟု ဆိုကာ ဆန်လီမြို့ကို ဖြတ်ကျော်၍ ကြယ်ကြွေကန္တာရဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့ စီးနင်းလာသော သားရဲများမှာ ခြေလျင်အမြန်ဆုံးဖြစ်သော အဆင့် (၆) အနိမ့်စား သားရဲ 'ပျံလွှားရိပ်' မြင်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နေမွန်းတည့်ချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန် ပြောပြခဲ့သော ကန္တာရထဲမှ တောင်တန်းကို လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းဟု ဆိုသော်ငြား အမှန်စင်စစ်မှာမူ ကျောက်ဆောင်ကြီးများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်လျက် တည်ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး သုံးမိုင်ခန့် ရှည်လျားလှကာ နားခိုရန် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မြောင်ယွီလန်ကမူ ၎င်းသည် သဲအောက်၌ နစ်မြုပ်နေသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုလေ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ဦးလေးဖုကို ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းစေကာ အစားအစာ အတူတူ သုံးဆောင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးဖု... ဦးလေး အရင်ပြန်နှင့်ပါ၊ ကျွန်တော် မကြာခင် လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ အလုပ်က မြန်မြန်ပြီးရင် ဒီနေ့ပဲ အိမ်ပြန်ရောက်နိုင်တယ်၊ ကြန့်ကြာခဲ့ရင်လည်း နှစ်ရက် သုံးရက်ထက် ပိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် လုပ်ဆောင်စရာ ကိစ္စရှိသည်ကို သိနားလည်သဖြင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> နေရာအနှံ့၌ သဲပြင်များသာ ရှိသော်ငြား သံမဏိဝက်ဝံကြီး အတူပါရှိနေသဖြင့် အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း စိတ်ချလက်ချ ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ဦးလေးဖု၏ အရိပ်အယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြောင်ယွီလန်ကို ကြည့်ကာ "ဒီနေရာသေချာရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကန္တာရကို လာတုန်းက ဒီနားတင် အဲဒီရှေးဟောင်းဂူကို တွေ့ခဲ့တာ" ဟု မြောင်ယွီလန်က အေးဆေးစွာ ပြန်လည် ဖြေကြား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်၍ "ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်သွားကြစို့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး မြောင်ယွီလန် မှတ်မိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ အဲဒီနေ့က ဒီကျောက်ဆောင်ခြေရင်းမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ရှိနေတာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပြီး ဝင်ကြည့်ခဲ့တာပါ" ဟု မြောင်ယွီလန်က ကျောက်ဆောင်ခြေရင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့ထက် အရင် ရောက်သွားတာများလား" ဟု တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းတယ်၊ ကန္တာရထဲမှာ လူသွားလူလာ သိပ်မရှိသလို၊ ရှိရင်တောင် ဒီလောက်ကြီး တိုက်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး၊ ငါ ကန္တာရက ပြန်ထွက်သွားပြီး လူရှာလာတာတောင် လေးငါးရက်ပဲ ကြာသေးတာလေ" ဟု မြောင်ယွီလန်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ၊ လိုဏ်ဂူပေါက်က ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားတာလဲ"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီ၊ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ရုတ်ခြည်း ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ သဲဝါများမှာ ထိုအပေါက်ထဲသို့ တလိမ့်လိမ့် ကျဆင်းသွားကြပြီး အပေါက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ သဲညွတ်ပဲ၊ မြန်မြန်ပြေးကြ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြောင်ယွီလန်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ပြန်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ သဲညွတ်ထဲ၌ ပိတ်မိပါက အသက်အန္တရာယ် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းယမ်းကာ "ဒါ သဲညွတ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ဝင်ပေါက်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ လိုဏ်ဂူဝသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး စိုစွတ်သော ရေငွေ့များပင် လွင့်ပျံထွက်လာသည်ကို တွေ့ရှိရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စွန့်စားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး သဲညွတ်နှင့်အတူ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လိုဏ်ဂူမှာ ဆယ်မီတာခန့်သာ မြင့်သည်ကို တွေ့ရသည်။ မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်၌ မြူဖြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲ၌ ရပ်တန့်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်မှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏတာ တန့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာပင် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမျှအဆင့်မြင့်သော ကျင့်စဉ်မျိုး မရှိသေးသော်လည်း လေထဲ၌ ပျံဝဲနိုင်ရုံသာမက ရပ်တန့်နေနိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် ချီးကျူးဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မြောင်ယွီလန်၏ အတွေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျဆင်းနေသော သဲများ၏ဘေးသို့ ရှောင်ကာ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သဲဝါများ၏ အောက်တွင်မူ တောင်တန်းကြီးအတွင်း ထွင်းထုထားသည့် လိုဏ်ဂူကြီးသဖွယ် အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသော နေရာလွတ်ကြီး ရှိနေပြီး စိုစွတ်ကာ မှောင်အတိ ကျလျက် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ မင်းပြောတဲ့ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းနေရာလား၊ ဘယ်သူက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လာပြီး မြှုပ်နှံမှာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ မှန်းဆကြည့်ရုံတင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးထူးခြားခြား နေရာတွေမှာ ရတနာတွေ ပိုရှိတတ်တယ် မဟုတ်လား" ဟု မြောင်ယွီလန်က ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြရာ ဝင်ပေါက်မှာ သဲများဖြင့် ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်ကာ ပိုမိုမှောင်မည်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဤနေရာရှိ အပင်များမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းညိတ်၍ "ဟုတ်တယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျခဲ့တုန်းက ဧရာမ ပုတ်သင်ညိုကြီးတွေကို တွေ့ခဲ့ရလို့ ကြောက်လန့်ပြီး မြန်မြန် ပြန်တက်သွားတာ" ဟု ပြောပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်၏ သတ္တိနည်းပုံကို ကြည့်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>၎င်းတို့ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်ဝင်လာကြရာ နေရာလွတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ဝန်းလာပြီး နန်းတော်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုစဉ်မှာပင် မြေပြင်သည် ရုတ်ခြည်း သိမ့်သိမ့်ခါသွား၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "တစ်ခုခု လာနေပြီ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ၎င်းတို့နောက်ကွယ်မှ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်လာရာ၊ ၎င်း၏ ချွန်ထက်လှသော လက်သည်းကြီးများမှာ မှောင်ရိပ်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် လင်းလက်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထား" ဟု ဟစ်အော်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြောင်ယွီလန်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ကျောပေါ်မှ 'လုယန့်ဓား' ကို ဆွဲထုတ်၍ ဝှေ့ယမ်း လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လိုဏ်ဂူအမိုးပေါ်မှ ကျဆင်းလာသော ရေစက်များမှာ လုယန့်ဓား၏ ဓားသွားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ရုတ်ခြည်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး ဘေးရှိ တောင်နံရံကို ထိမှန်ကာ အပေါက်ငယ်လေးများ ဖြစ်သွားလေတော့သတည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save