Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သာလွန်နက်ရှိုင်းသော နယ်ပယ်တစ်ခု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနီးသို့ လျှင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ယင်းအား ဖေးမကူညီပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာက ဒီရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်ရမယ်" ဟု မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအား စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်၍ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ထိရင်း မြောင်ယွီလန်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် ကြည့်လိုက်မိချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီးသည် သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ အရာများအား အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်နေသည်မှာ ထူးဆန်းလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>"မြောင်ယွီလန်... မင်းက တကယ်တော့ ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအခိုက်တွင် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ထိုခဏ၌ပင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြားသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ၎င်းတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် လှည့်ကြည့်လာရာ ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ သွေးဆာနေသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သည်းများမှာလည်း ရှည်လျားထွက်ပေါ်လာကာ အေးစက်စက် အစိမ်းရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ချွန်ထက်သော ဓားမြှောင်ဆယ်စင်းအလား ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှင် တကယ်ပဲ ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား" ဟု မြောင်ယွီလန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ဒီမိစ္ဆာက ငါတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်" ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"လူအပဲ" မြောင်ယွီလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါယမ်းလျက် "သူ့ရဲ့ သက်ရှိထင်ရှား ကျင့်စဉ်အဆင့်က ငါတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်၊ ပြီးတော့ အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ သန့်စင်ထားတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အလွန်တရာ ကြံ့ခိုင်တယ်၊ ငါတို့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် တစ်ဖန် ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး လက်မောင်းများကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လျက် လုယန့်ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားကျောပြင်မှာ ပုခုံးနှင့်ပင် ထိကပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားချက်သည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ၎င်း၏ လက်သည်းများကသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရေပြားကို ခဏချင်းအတွင်း လှီးဖြတ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်လာ... ဟိုဘက်က နန်းတော်ထဲကို သွားကြစို့"</p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် လျှင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ ခါးအား ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။ အနာတရ မဖြစ်စေသော်လည်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအား အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားစေရန်တော့ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားစို့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှပ်စစ်အလား လျှင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် မြောင်ယွီလန်အား ဆွဲခေါ်ကာ ရင်ပြင်၏ နောက်ဘက်ရှိ နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး တစ်ချက်ခုန်လျှင် ပေပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်မှာ လေအလား လျှင်မြန်လှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူမှာ နန်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာရင်း အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအား စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိချေသည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်မိစ္ဆာသည် နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရှေ့ရှိ ကျောက်လှေကားထစ်များကို တက်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ မြောင်ယွီလန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုခုံးပေါ်မှ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာကြောင့် အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲကြည့်လိုက်ရာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ၏ လက်သည်းချက် ထိမှန်ထားသော နေရာမှာ မည်းနက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာမှာ အဆိပ်ရှိတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>"မဟုတ်တာ... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာရဲ့ လက်သည်းမှာ ရှိတဲ့ အဆိပ်ကို အလောင်းကောင်အဆိပ်  လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါက တကယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်မျိုးပဲ" ဟု မြောင်ယွီလန်က ဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်အား ပုတ်၍ ကောက်ညှင်းဆန်တစ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာလဲ... ဘာလုပ်မလို့လဲ... အခုက ထမင်းစားရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ၊ ဒါက ကောက်ညှင်းဆန်ပဲ" မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မျက်စောင်းထိုးလျက် "အလောင်းကောင်အဆိပ်က ပြင်းထန်ပေမယ့် သာမန် ကောက်ညှင်းဆန်နဲ့ ကုသလို့ ရတယ်" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပိုမို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။</p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ကောက်ညှင်းဆန် အမြောက်အမြား အုပ်ပေးလိုက်ရာ ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကောက်ညှင်းဆန်များမှာ မည်းနက်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်က ကောက်ညှင်းဆန်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ဒဏ်ရာမှာ ပုံမှန်အရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် အဝတ်ဖြူတစ်စကို ထုတ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးကာ ဆေးမြက်အချို့ကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာလို့ ဒီရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းက အကြောင်းတွေကို အဲဒီလောက်တောင် သိနေတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်လိုက်ရာ ထိုခဏ၌ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော အရိပ်အယောင် ပေါ်သွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိထားမိလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" မြောင်ယွီလန်က အာဃာတမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းနားရှိ ပတ်တီးကို တင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အား..." ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပြီလေ... မင်းက ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအကြောင်း သိလွန်းနေတယ်၊ ဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာက အစောင့်အရှောက် ဆိုတာကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်၊ အဆိပ်ကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်က ဘေးသို့ လျှောက်သွားရင်း ခေါင်းခါယမ်းကာ "ရှင် မသိထားသင့်တဲ့ အရာအချို့ ရှိတယ်" ဟုသာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီဂူသင်္ချိုင်းကို တိုက်ဆိုင်လို့ တွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ မင်းက ဒီကိုလာဖို့ အစကတည်းက စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်လား"။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ဟန် ပေါ်လာသော်လည်း လျှင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်ချေသည်။</p> <p>"ကျွန်မတို့က အပေးအယူ ဆက်ဆံရေးပဲ ရှိတာပါ၊ အားလုံးပြီးရင်တော့ ရှင့်လမ်းရှင်သွား၊ ကျွန်မလမ်းကျွန်မသွားပြီး နောက်ထပ် ပတ်သက်စရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ဒီနန်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်စီ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်၏ ပြင်ဆင်မှုမှာ တော်ဝင်နန်းတော်အလား တူညီလှပြီး နဂါးရုပ်များ ထွင်းထုထားသည့် အနီရောင် တိုင်လုံးကြီးများနှင့် ရွှေဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ရာဇပလ္လင်တို့ ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင် ရာဇပလ္လင်ထက်၌ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ယင်းမှာ အရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသော်လည်း ထိုအရိုးစုထက်တွင် သိမ်မွေ့သော ရွှေရောင် အလင်းစက်ကလေးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> နှစ်ပေါင်း အတိုင်းအဆမရှိ ကုန်လွန်ခဲ့သော်ငြားလည်း ထိုရုပ်ကြွင်းသည် ခိုင်ခံ့စွာ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အံ့အားသင့်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်အရိုးများသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီကြာပါက ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအရိုးစုမှာမူ ရွှေရောင်အလင်းစက်များကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်တန်ရာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရွှေရောင်အလင်းစက်တွေက ဘာတွေလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤရွှေရောင်အလင်းစက်များကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ..." မြောင်ယွီလန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလျက် "ဒီလို ရွှေရောင်အလင်းစက်တွေ ရှိတဲ့ ရုပ်ကြွင်းပိုင်ရှင်ဟာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီရွှေရောင်အလင်းစက်တွေက ဘုရင်နယ်ပယ် ကို ရောက်မှ ပေါ်လာတတ်တာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ "ကျွန်မ ပြောပြနိုင်တာကတော့ ဘုရင်နယ်ပယ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ကြွင်းမှာတောင် ဒီလို ရွှေရောင်အလင်းစက်တွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ ဘုရင်နယ်ပယ်ထက် သာလွန်တဲ့ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်တွေ ရှိသေးတယ်လို့ ဆိုကြတယ်၊ ရှင် ယုံလား"။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။ "ပိုမြင့်တဲ့ နယ်ပယ်လား... ဒါဆိုရင် ဘုရင်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူးပေါ့"။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း ကြားဖူးရုံပဲ ရှိတာပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအဆင့်က ငါတို့လိုလူတွေ နားလည်နိုင်တဲ့ အဆင့်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာကိုး" ဟု မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွေးနက်သွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ လျှပ်ခနဲ ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုပုံရိပ်တွင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ၊ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသော အလောင်းကောင်များနှင့် ထိုအလောင်းကောင်များအကြား ရောနှောနေသည့် ရွှေရောင်အရိုးစုများ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ကြိမ်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော မိစ္ဆာနယ်မြေပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save