Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း သူခိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်တောင်တန်း၌ ရှိနေစဉ်က ထိုမိစ္ဆာနယ်မြေနှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ ရွှေရောင်အလောင်းကောင်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို ရုတ်ချည်း သတိရမိသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုနေရာရှိ အရိုးစုများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်တောက်နေကြသော်လည်း ယခု သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရိုးစုမှာမူ ရွှေရောင်အစက်အပြောက်အချို့သာ ရှိပေ၏။</p> <p> </p> <p>".. ဘာဖြစ်လို့လဲ" မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ယမ်းပြကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွေးကမ္ဘာမှ နိုးထလာပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အရိုးစုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြရာ အရိုးစု၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေတ္တာငယ်သည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေသည်မှာ အံ့ဖွယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ရှေ့သို့လှမ်း၍ သေတ္တာကို ကောက်ယူကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင်ပင် ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> တစ်အုပ်မှာ "သေမင်းကျမ်း" ဟု ခေါ်တွင်သော ကျင့်စဉ်စာအုပ်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်အုပ်မှာမူ "နဂါးဟိန်းသံ" ဟု အမည်ရသည့် သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မြောင်ယွီလန်၏ အမူအရာမှာ ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူမသည် သေတ္တာအတွင်းရှိ "သေမင်းကျမ်း" ကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ဒါတစ်အုပ်ပဲ ယူမယ်၊ ကျန်တာတွေ ရှင့်အတွက်ပဲ" မြောင်ယွီလန်သည် "သေမင်းကျမ်း" ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲပိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မူလကတည်းက ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။ ဒီခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ရွှေတွေနဲ့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီးနဲ့ လဲလို့ရနိုင်ပေမယ့် ငါမှ မသယ်နိုင်တာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်ကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော်လည်း ထိုအရိုးစုနှင့် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း နှစ်အုပ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းမျှ မရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေသည်မှာ နှမြောစရာပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြောင်ယွီလန်မှာမူ သူမ၏ လက်ထဲရှိ "သေမင်းကျမ်း" ကို ကြည့်ကာ တစ်လှည့်ငို၊ တစ်လှည့်ရယ်လျက် ရှိနေပေရာ—</p> <p>". မင်း ဒီကိုလာတာ ဒီစာအုပ်ကို ရှာဖို့သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် စာအုပ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း "ဒီလျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်းကို ရှာဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ရှင် သိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် အရိုးစု၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးခိုက်လေ၏။</p> <p>"ကျွန်မ မြောင်ယွီလန်သာ ဒီသေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် စီနီယာနတ်ဘုရားရဲ့ ရုပ်တုကို မပျက်မကွက် ကိုးကွယ်ပါ့မယ်" ဟု သူမက ကတိပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မြောင်ယွီလန် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ပစ္စည်းလည်း တွေ့ပြီဆိုတော့ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်ကြရအောင်" မြောင်ယွီလန်သည် ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော အမူအရာမှာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် "ဝှူး... ဝှူး" ဟူသော အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ သူတို့ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရန်သာ အချိန်ရလိုက်ပြီး အလင်းတန်းမှာ သူ၏ ပုခုံးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသော မြှားတိုလေးတစ်စင်းပင် ဖြစ်၏။ အခြားမြှားတစ်စင်းမှာမူ နီရဲသော တိုင်လုံးကြီးကို ဖောက်ထွက်ကာ ရွှေနံရံအတွင်း၌ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မြောင်ယွီလန်၊ နင့်ကို လိုက်ရှာနေတာ ကြာပြီ ငါတို့ကို မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားတာကိုး" နန်းတော်တံခါးဝမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပဲလား" မြောင်ယွီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားယူ၍ ထရပ်ကာ အဝတ်စတစ်ခုကို ဆွဲဖြတ်ပြီး သွေးတိတ်စေရန် သူ၏ ပုခုံးကို စည်းနှောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "သူက ဘယ်သူလဲ" ဟု သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူက ကျွန်မ ငှားရမ်းခဲ့တဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပဲ" မြောင်ယွီလန်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမ ငှားရမ်းခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်မှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သိသာသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်၊ မင်းက ငါတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဘာလို့ ငါတို့ကို မစောင့်ဘဲ အရင်လာရတာလဲ" ထိုသူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများ၏ အော်ဟစ်သံများ ကြားနေရပေရာ ထိုသူ့၌ အပြင်တွင် အလောင်းကောင်များကို တားဆီးပေးထားသော အပေါင်းအဖော်များ ရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကတိပျက်တာက ရှင့်ဘက်ကပါ"</p> <p>မြောင်ယွီလန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>"ဟွန့်... ကတိတည်ရမယ် ဟုတ်လား။ နင်ကမှ ငါတို့ကို မစောင့်ဘဲ အရင်ဝင်လာတာ" ထိုသူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အခု ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ နင့်ကို မလိုအပ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦး ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ "</p> <p> </p> <p>ရှင်တို့က တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား၊ နင် သိပြီးသားလို့ ငါ ထင်တာပဲ" ထိုသူသည် လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း သူ၏ အဝတ်အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားကာ "ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း လက်မှတ်လား... ရှင်တို့က ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း သူခိုးတွေလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်၊ ငါက နာမည်ကျော် ဂူသင်္ချိုင်းတူးသမား လီယွမ်မင်ပဲ" ထိုသူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုး သင်္ချိုင်းဖောက်တဲ့သူတွေလား အဲဒါက သူခိုးတွေနဲ့ ဘာထူးလို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် ဆိုသည်။ "သူတို့ကိုယ်သူတို့ နာမည်အကောင်းပေးထားတာ၊ သူခိုးနဲ့ ဘာမှမခြားပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်းလျှောက်ပြောနေတာပဲ! ငါတို့က ဒါကို 'ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း စူးစမ်းခြင်း' လို့ ခေါ်တာ၊ အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာမင်း သိလို့လား"</p> <p>လီယွမ်မင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပုံရကာ ပြန်လည်ချေပလေသည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ပို၍ စိုးရိမ်လာကာ "ကျွန်မက ရှင်တို့ ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးတွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မပတ်သက်ခဲ့ဖူးဘူး၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို ပစ်မှတ်ထားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား..." လီယွမ်မင်က ရယ်မောရင်း မြောင်ယွီလန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "နင့်နှလုံးသားထဲမှာ အဖြေရှိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် "ကျွန်မ ဘာကို သိရမှာလဲ။ ရှင်တို့နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ဖူးတာပဲ သိတယ်" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်..." လီယွမ်မင်သည် သူ၏ လက်ရှိ ဒူလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ လူအချို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ထိုသူများအားလုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိထားခြင်း မရှိကြပေ။ ထို့ပြင် အပြင်ဘက်ရှိ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများမှာလည်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းတို့က အဲဒီအလောင်းကောင်မိစ္ဆာကို တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလီယွမ်မင်သည် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်တွင်သာ ရှိပုံရပြီး နောက်မှ ပြေးဝင်လာသူများမှာ တတိယအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်ပင် မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p> သူနှင့် မြောင်ယွီလန်မှာမူ ထိုအလောင်းကောင်မိစ္ဆာလက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်လော</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးတွေမှာ သင်္ချိုင်းစောင့်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပေါ့" လီယွမ်မင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်မထောင်ပြကာ "တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေပဲ၊ ငါ လေးစားသွားပြီ" ဟု ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး" မြောင်ယွီလန်က လီယွမ်မင်ကို ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လီယွမ်မင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အာဃာတရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားကာ "ငါတို့ ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုးတွေက မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းက ဆင်းသက်လာတာ။ ရှေးဟောင်းဂူတွေကို စူးစမ်းတာက ငါတို့အလုပ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်က နင်က သိပ်ပြီး နာမည်ကြီးလွန်းနေတယ်။ ရှေးဟောင်းဂူတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု နင် အရင်ဝင်နှိုက်နေတာက ငါတို့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်လိုက်သလိုပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားချေပြီ။ သူတို့မှာ အလုပ်သဘောအရ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"နင် သိလား... ဒီလောကထဲမှာ အမျိုးသမီး ဂူသင်္ချိုင်းသူခိုး တစ်ယောက်အကြောင်း လူတွေက ပြောနေကြတယ်။ နင့်နောက်ကို လိုက်ရင် အကြွင်းအကျန်လေးတွေ ရနိုင်တယ်လို့ ပြောတာက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပဲ" လီယွမ်မင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ ရက်စက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကြောင့်ကိုး။ ကျွန်မ ရှင့်ဆီက ဘာကိုမှ ယူဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး။ ဒီစာအုပ်ကို ရဖို့အတွက်ပဲ ရှေးဟောင်းဂူတွေကို လိုက်ရှာခဲ့တာပါ။ အခု ဒါကို တွေ့ပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ရှာနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" မြောင်ယွီလန်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ "သေမင်းကျမ်း" ကို မြှောက်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် လီယွမ်မင်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်ချည်း မြှောက်လိုက်ရာ ဒူးလေးမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မြောင်ယွီလန်၏ လက်ဝါးကို ထိမှန်သွားလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save