Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထျန်းတူး မြို့တော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါရဲ့ ဆရာသခင် ကွယ်လွန်သွားပြီးကတည်းက ဘယ်သူကမှ ငါ့အပေါ် စာနာထောက်ထားခြင်း မရှိကြတော့ဘူး။ နင်ကတော့ ငါ့အတွက် ထာဝရ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာပါ။ ငါကသမားတော်တစ်ယောက်မို့ နင်ကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို မုချရှာဖွေပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကာလအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမအပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ် ဂရုစိုက်ကြင်နာသူဖြစ်ပြီး သူမအတွက် သေမင်းကျမ်းကို ရရှိရန် အသက်ဘေးကိုပင် ပမာမထားဘဲ ကြိုးပမ်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... တိတ်ပါတော့၊ ငါ့အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်းလိုပဲ ငါလည်း ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားမှာပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ချော့မော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အငမ်းမရ ဖက်တွယ်ထားပြီးမှ အတော်ကြာမှပင် ရှက်သွေးဖြာလျက် လက်လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ လွမ်းမောမှုအချို့ဖြင့် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းပြင်ခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာတူညီသော လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ထိုသို့ဖြင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာများ သက်သာပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်၍ မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ထျန်းတူး မြို့တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထျန်းတူး မြို့တော်သည် လုယွဲ့ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်ပြီး နန်ဝူးမြို့ သုံးမြို့စာခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အင်ပါယာအတွင်း အစည်ကားဆုံးသော နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီး မြို့ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤနေရာသည် သူကြီးပြင်းခဲ့ရာ အရပ်ဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လူစည်ကား၍ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မိခင်မှာ မိသားစုခွဲတစ်ခုမှ ဖြစ်ပြီး မူလက ထျန်းတူး မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သူ မဟုတ်ချေ။ 'ချင်' ဆိုသည်မှာ သူ၏ မိခင်မျိုးရိုးအမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဖခင်အမည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း မွေးဖွားလာပြီးနောက် ထူးကဲသော ပါရမီအရည်အချင်းများကို ပြသနိုင်ခဲ့သဖြင့် မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူမှာ ထျန်းတူး မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သားဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အဝေးကပင် ရနံ့သင်းပျံ့နေသော ကိတ်မုန့်ဖုတ်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးထျယ်... ကျွန်တော့်ကို ကိတ်မုန့်နှစ်ခုလောက် ပေးပါဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော အမျိုးသားက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ယွမ်ဖုန်း... မင်း ပြန်လာပြီပဲ" ဟု ဦးလေးထျယ်က ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အသားမုန့်နှစ်လုံးကို အမြန်ပင် ပေးကမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်လုပ်ကိုက်လိုက်သည်နှင့် လွမ်းမောဖွယ် အတိတ်ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရင်းနှီးသည့် အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဦးလေးထျယ်၏ သမီးဖြစ်သူ ရှောင်ချွီကလည်း ပြေးထွက်လာပြီး "ယွမ်ဖုန်းအစ်ကို... ပြန်လာပြီလား" ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ရှောင်ချွီ... မင်း တော်တော်ကြီးသွားပြီပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချွီက ရယ်မောလျက် "ဟီးဟီး... ဒါနဲ့ အစ်ကို့ကို သူတို့ ပြောနေကြတာက..."</p> <p>"ရှောင်ချွီ" ဦးလေးထျယ်က ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ယွမ်ဖုန်း... အဲဒါတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ မင်းဟာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ရင်တောင် ဘဝကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းလို့ ရပါသေးတယ်။ ဦးလေးထျယ်ကို ကြည့်စမ်း... တစ်သက်လုံး ကိတ်မုန့်ဖုတ်လာတာလည်း အခုထိ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပါပဲ မဟုတ်လား" ဟု နှစ်သိမ့်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးထျယ်က သူ့အား အားပေးနှစ်သိမ့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အားအင်ချိနဲ့သူ ဖြစ်သွားသည့် သတင်းမှာ ဤသူများအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ဦးလေးထျယ်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိနှင့် သိပ်မနီးစပ်လှသော သူများကသာ ကြီးမားသော နှစ်သိမ့်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်တတ်ပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် သူ့အား ဤနေရာသို့ အမြဲခေါ်ဆောင်ကာ ကိတ်မုန့်များ ဝယ်ကျွေးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးထျယ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု နှုတ်ဆက်ကာ သူ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရင်းနှီးသော လမ်းမများအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာရင်း ရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးလာဖွင့်သူမှာ ဦးလေးဖုနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သော သန်မာသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>"ညီလေးတာလီ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ယွမ်ဖုန်းလား... အထဲကို အမြန်ကြွပါ" ဟု ဆိုကာ ထိုလူငယ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အိမ်ဝင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူမှာ ဦးလေးဖု၏ သားဖြစ်သူ လျိုတာလီ ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် ဆယ်နှစ်ကျော် ငယ်သော်လည်း ဦးလေးဖုကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အတူ ဆော့ကစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဦးလေးဖုသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး "သခင်လေး... ပြန်လာပြီလား" ဟု ဆိုကာ ကြိုဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း "ယွမ်ဖုန်းပါလား... မတွေ့တာ ကြာတော့ ပိုပြီးတောင် ချောလာပါလား" ဟု ဆိုလျက် ထွက်လာသည်။ သူမမှာ လျိုတာလီ၏ ဇနီး ကျန်းလန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဦးလေးဖု မိသားစုထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို "သခင်လေး" ဟု မခေါ်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>".. မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော့် တူလေးရော" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ သားဖြစ်သူ လျိုချွမ်မှာ သူမ၏ မိဘများအိမ်သို့ သွားနေကြောင်း ကျန်းလန်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးဖု... လမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ အခက်အခဲ ကြုံခဲ့သေးလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းရာ "မရှိပါဘူး သခင်လေး... ဟောဒီ သံမဏိဝက်ဝံ ရှိနေတာပဲ။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေတောင် ဝေးဝေးက ရှောင်ပြေးကြရပါတယ်" ဟု ဦးလေးဖုက ရယ်မောလျက် ဖြေကြားသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိဝက်ဝံကြီးမှာ အိမ်ဝင်းထောင့်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေပြီး ဝါးပင်တစ်ပင်ကို တဂျွပ်ဂျွပ် ဝါးစားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ သခင်လေး... ချင်မိသားစုဆီကို မပြန်သေးဘူးလား" ဟု ဦးလေးဖုက မေးသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် "ဒီမှာပဲ ခဏနေပါရစေဦး။ ဒီနေရာကမှ အိမ်နဲ့ ပိုတူတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့... ဒါက မင်းရဲ့ အိမ်ပါပဲ" ဟု ကျန်းလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အရည်အချင်းများ ဆုံးရှုံးပြီး အနှိမ်ခံရစဉ်က ကျန်းလန်မှာ သူ၏အတွက် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံခေါက်လိုက်သဖြင့် လျိုတာလီက သွားရောက်ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ချင်မိသားစုဝင်တစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ တော်တော် မြန်တာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမှတ်မထင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး ယွမ်ဖုန်း ပြန်ရောက်နေတယ် မဟုတ်လား။ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်လို့ပါ" ဟု လာရောက်သူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ကြီးကြပ်သူ လျို... အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော် မပြန်နိုင်သေးဘူး။ ဦးလေးဖုတို့နဲ့ပဲ နေဦးမယ်လို့  သွားပြောလိုက်ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကြပ်သူ လျိုမှာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ အတင်းဝင်လာပြီး "သခင်လေး... ခေါင်းဆောင်နဲ့ အကြီးအကဲတွေ အားလုံးက စောင့်နေကြတာပါ။ အခုလို မပြန်ဘူးဆိုရင် မသင့်တော်ဘူး ထင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p> ကြီးကြပ်သူ လျို၏ ဖားယားလှသော မျက်နှာပေးကို မြင်ရသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ စမ်းသပ်မှုတွင် ကျရှုံးပြီး ပါရမီများ ဆုံးရှုံးခဲ့စဉ်က ဤကြီးကြပ်သူ လျိုပင် သူ့အား လှောင်ပြောင် သရော်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ စောင့်ချင်ရင်လည်း စောင့်ခိုင်းလိုက်ပေါ့... မစောင့်ချင်လည်း နေပါစေ" ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဦးလေးဖုကို ဆွဲကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကြပ်သူ လျိုမှာ မျက်နှာပျက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း သူ့အား လှည့်မကြည့်တော့သဖြင့် သူ၏ လူများဖြင့်သာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... အခုလို လုပ်လိုက်တာက ခေါင်းဆောင်ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်လိုက်သလို မဖြစ်သွားဘူးလား" ဟု ဦးလေးဖုက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save