Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အားကိုးရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် နှစ်ကြိမ်မျှ ဟစ်အော်လိုက်ပြီးနောက် “ဒါက သူတို့ကိစ္စပါ ဦးလေးဖု၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို အခုချိန်မှာ သူတို့ ဘာမှ မလုပ်ရဲပါဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သားပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ဘက်မှ နောက်ဆုတ်၍မရသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားလျှင်ပင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ တွေးတောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p> ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာခြင်းမှာ သူတစ်ပါး ပျက်စီးရာ၌ ပျော်မွေ့ရန်မဟုတ်ဘဲ ဆူဆူပူပူ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖုမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ အာဃာတတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ရိပ်စားမိနေပါ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလန်ကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လာခြင်းကို ကြိုဆိုသောအားဖြင့် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ပေးထားရာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခုကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ အိမ်တော်ထိန်း လျိုဖန်သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ ချင်မိသားစုအိမ်တော်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုသည် ထျန်းတူးမြို့၌ ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ရှေးကျလှသော မိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်ရာ မြို့တွင်းရှိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အတော်များများကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဖန်သည် ထျန်းတူးမြို့ရှိ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသော ဝင်းခြံကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ယင်းကား ချင်အိမ်တော်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ချင်အိမ်တော်၏ လေထုမှာ အုံ့မှိုင်းလေးလံနေသယောင် ရှိနေပါ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က သူ၏ ထူးကဲလှသော ပါရမီကြောင့် လူအများ၏ မနာလိုမှုကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်က မိသားစုက သူ့ကို အလေးထားသောကြောင့် မည်သူမျှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါရမီများ ဆုံးရှုံးသွားသောအခါမှသာ လူတို့၏ မနာလိုစိတ်များမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေသော စကားလုံးများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ယ</p> <p> </p> <p> သို့သော် ယခုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပါရမီများ ပြန်လည်ရရှိလာသည့်အပြင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်က တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်အဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်နေကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ယင်းထက် ပို၍ ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ ၎င်းမှာ ချင်မိသားစုဝင်များအတွက် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အစောပိုင်းက လက်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စိတ်ဝင်စားမှု ပြန်လည်ရှိလာပြီး ဦးလေးဖုကို စေလွှတ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြန်လည်ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များမှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများကြောင့် သူ ပြန်လာ၍ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသောကြောင့် အိမ်တော်အတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လျိုဖန်သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ ချင်မိသားစုအကြီးအကဲ ချင်မင်ကျိက အလယ်ထိုင်ခုံ၌ ခန့်ငြားစွာ ထိုင်နေပြီး အခြားသော အကြီးအကဲများကလည်း ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်၌ တည်ရှိနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးနဲ့ အကြီးအကဲတို့...” ဟု လျိုဖန်က လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘယ်မှာလဲ” ဟု ချင်မင်ကျိက မေးမြန်းလိုက်ရာ လျိုဖန်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်လျက် “သခင်ကြီး... သခင်လေး ချင်ယွမ်ဖုန်းက... သူ ပြန်မလာပါဘူး” ဟု ဖြေကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ပြန်မလာဘူးလား” ချင်မင်ကျိ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်ချည်း ပြူးကျယ်သွားပြီး “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လျိုဖန်က ခေါင်းယမ်းလျက် “ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ သခင်လေး ယွမ်ဖုန်းက ဦးလေးဖုရဲ့ နေရာမှာပဲ နေမယ်လို့ ပြောပါတယ်” ဟု ပြန်လည်တင်ပြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မိုက်လှချည်လား သူကိုယ်သူ တကယ်ပဲ တောင်ပံစုံပြီလို့ ထင်နေတာလား” အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကား မိသားစု၏ တတိယအကြီးအကဲ ချင်မင်ပေါင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခက်ထန်သော ဒေါသကြောင့် လူသိများသူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့သူပဲ။ ငါတို့က လူလွှတ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်တာတောင် သူက ကျေးဇူးကန်းရဲသေးတယ်” ဟု ဒုတိယအကြီးအကဲ ချင်မင်ယန်က အေးဆေးစွာ မှတ်ချက်ပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ကျိက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ မိသားစုအပေါ် အာဃာတ ရှိနေတာကလည်း နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှပဲ သူ ပြန်လာပါစေ။ အားလုံး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ကြတော့” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာလား။ ဒီနေ့ သူ ဒီလို လုပ်ရဲရင် မနက်ဖြန် ငါတို့ခေါင်းပေါ် တက်နင်းလိမ့်မယ်” ဟု ချင်မင်ပေါင်က ကြမ်းတမ်းစွာ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ကျိက တည်ကြည်စွာဖြင့် “မင်းတို့ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး မထင်နဲ့။ မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်” ဟု ဆိုကာ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုတွင် အကြီးအကဲ (၁၀) ဦး ရှိသည့်အနက် ချင်မင်နှင့် သူ၏ ညီနှစ်ဦးမှာ အစဉ်အလာအရ အကြီးဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်ရှိသော အကြီးအကဲများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်မင်ယန်နှင့် ချင်မင်ပေါင် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို... အဲဒီကောင်က တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာကောင်းတာပဲ။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ သူ့ကို ဒီလောက်အထိ သည်းခံနေရတာလဲ” ဟု ချင်မင်ပေါင်က မကျေမနပ် ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ယန်က ခေါင်းယမ်းကာ “ညီလေး... မင်း ငါတို့ ချင်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို မသိလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ချင်မင်ပေါင်က “သိပါတယ်... ဒါက မျိုးဆက်ပြတ်တော့မယ့် အခြေအနေ မဟုတ်လား” ဟု ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်မိသားစုသည် ထျန်းတူးမြို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုးမိုးခဲ့သော်လည်း ချင်မင်ကျိတို့ မျိုးဆက်နောက်ပိုင်းတွင် အရည်အချင်းရှိသူ မပေါ်ထွက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အချိန်ကုန်လွန်နေကြပြီး သူတို့၏ သားသမီးများမှာလည်း အသုံးမကျသူများသာ ဖြစ်နေကြရာ မိသားစုကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့မည့်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မိသားစု၏ မဏ္ဍိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ပြန်လည်မွေးမြူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပါရမီများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်မူ လူတိုင်း၏ အမုန်းခံရသော အမှိုက်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ယခုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပါရမီများ ပြန်လည်ရရှိလာသည့်အပြင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုပါ ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ယင်းက ချင်မိသားစုအတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်နေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို... ငါတို့ဆီမှာ ချင်ဝူယန်း ရှိသေးတာပဲ၊ ဒီကောင်ကို တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား” ဟု ချင်မင်ပေါင်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ဝူယန်းသည် ချင်မင်ယန်၏ သမီးဖြစ်ပြီး ပါရမီပိုင်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မခြားနားသော်လည်း အမျိုးသမီးဖြစ်နေသောကြောင့် မိသားစုက အလေးမထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အားသာချက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း ဒုတိယအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ထက်ပင် ကျော်လွန်၍ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ (၅) ဦးထက် မပိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိသားစုဝင်များမှာမူ ထိုအချက်ကို သတိမပြုမိကြသေးချေ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စောစီးစွာ ထ၍ ထျန်းတူးမြို့ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြို့ပြင်ရှိ တောအုပ်လေးအတွင်းရှိ ခြောက်ကပ်လှသော ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားလေရာ ယင်းဂူသင်္ချိုင်းဘေးတွင် မြက်ရိုင်းများ ဝန်းရံလျက် ဆိတ်သုဉ်းစွာ တည်ရှိနေပါတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save