Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ချက်...” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံသည် တစ်ကျော့ပြန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အမေကို မိသားစုဝင်တွေရဲ့ ဘိုးဘေးဂူသင်္ချိုင်းမှာ ဂူသွင်းသဂြိုဟ်မယ်၊ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ပျက်ကွက်လို့မဖြစ်ဘူး... အားလုံးလာပြီး ငါ့အမေကို ဦးချကန်တော့ကြရမယ်” ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့သည် လူရှေ့တွင် တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဝံ့ကြသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် အငြိုးအတေး အာဃာတများ ပြင်းထန်စွာ ထားရှိနေကြကုန်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကား ယင်းသို့သော အာဃာတများကို ဂရုပြုနေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ချင်မိသားစု၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရန်မလိုပါက ၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် သူ၌ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး အလျဉ်းရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် အလျှင်အမြန်ပင် လူစုခွဲသွားကြရာ ၎င်းတို့သည် သူ့အား မည်သို့နှိပ်ကွပ်ရမည်ကို တိုင်ပင်ရန် စုဝေးကြဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ခန့်မှန်းမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏မိခင် ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်အခါကလည်း ၎င်းတို့သားအမိအား နှင်ထုတ်ရန် ဤသို့ပင် ကြံစည်ခဲ့ကြဖူးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဖုန်း... မင်းကတော့ ငါ့အတွက် ဒုက္ခတွေ အတော်လေး ယူဆောင်လာတာပဲ” ဟု ချင်မင်ကျိက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ထူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သားအမိ ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က ချင်မင်ကျိသည် ၎င်းတို့အပေါ် အတော်အတန် ကောင်းမွန်ခဲ့ဖူးပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပါရမီများ ဆုံးရှုံးသွားသည့်တိုင် ချင်မင်ကျိသည် တစ်ခွန်းတစ်ပါဒမျှ အပြစ်မဆိုခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ထိုစဉ်က ချင်မိသားစုဝင်များ၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို တားဆီးပေးခြင်း မရှိခဲ့သည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဖုအထစ်အဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း စိတ်နာနေတာကို ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက လူတော်တစ်ယောက်ပဲ... ငါ မင်းကို ဘာကြောင့် ပြန်ခေါ်လာရသလဲဆိုတာ မင်း နားလည်မှာပါ” ဟု ချင်မင်ကျိက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “ကျွန်တော် ပြန်လာတာ ကိစ္စနှစ်ခု လုပ်ဖို့ပါ၊ အဲဒီနှစ်ခု ပြီးသွားရင်တော့ ခေါင်းဆောင်ပြောတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ကျိ ဆိုလိုသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ချင်မိသားစုအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုရန်နှင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ချင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဦးစီးဦးဆောင် ပြုစေလိုခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်းလုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းရဲ့ မျိုးရိုးအိမ်တော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာတော့ သတိရပါဦး” ဟု ချင်မင်ကျိက သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ချင်ယုံဟုန်းတစ်ယောက်ကိုသာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အကုန်အစင် သုတ်သင်ခြင်း မပြုခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ပထမဆုံး ကျွန်တော်လုပ်ချင်တာက ကျွန်တော့်မိခင်ကို ဘိုးဘေးဂူသင်္ချိုင်းမှာ ပြန်လည်အခြေချပေးဖို့</p> <p>ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ဒါက မင်းလုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲ၊ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေတွေကို ငါမတားဆီးနိုင်ခဲ့တာ ငါ့မှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်” ဟု ချင်မင်ကျိက ပြန်လည်ပြောကြားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပါရမီများ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ချင်မိသားစု၏ အနာဂတ်အဖြစ် မျှော်လင့်ထားသော ချင်မင်ကျိအတွက် ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအချက်...” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေ ဘာကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိအောင်လုပ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်မင်ကျိသည် ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး “မင်းရဲ့ ပါရမီတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးမြန်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ခေါင်းဆောင်.. ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝေဝါးနေရတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေ ပျောက်သွားရင်တောင်မှ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေကပါ တစ်ပါတည်း ပျောက်ကွယ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု လုပ်ထားတယ်လို့ ငါ အစကတည်းက သံသယရှိခဲ့တာ မှန်နေတာပဲ၊ မင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ အစအန ရှိလား” ဟု ချင်မင်ကျိက ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရသူဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ကို သိရသော် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ရသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လွှတ်လိုက်မိ၏။ ချင်မင်ကျိသည် ဤအခြေအနေကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ ချင်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သူ လေးစားရမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစအနတော့ မရှိသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီတွေ ပျောက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်တော်ဟာ 'ဂူ' လို့ခေါ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆိပ်ပိုးမွှားနဲ့ အဆိပ်ခတ်ခံခဲ့ရလို့ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဂူ ဟို ဒဏ္ဍာရီထဲက အဆိပ်ပိုးမွှားလား” ဟု ချင်မင်ကျိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယုတ်မာလိုက်တာ... ဘယ်သူလဲ” ဟု ချင်မင်ကျိက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်လည်း မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာကတော့ ဒါဟာ ချင်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏မိခင် ချင်ဟွားသည် လူတိုင်းအပေါ် စိတ်စေတနာ ကောင်းခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ပြင်ပရန်သူ ရှိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်သေးဘူး... ဖြစ်နိုင်တာက ဒီထျန်းတူးမြို့တော်မှာ ချင်မိသားစုတစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ” ဟု ချင်မင်ကျိက ဖြည့်စွက်ပြောကြားလေသည်။</p> <p> </p> <p> မိသားစုအချင်းချင်း အားပြိုင်မှုများသည် အသစ်အဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။ ထျန်းတူးမြို့တွင် ချင်မိသားစုနှင့် အမြဲတစေ ရန်ဘက်ပြုနေသည့် မိသားစုနှစ်စု ရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပြီ... အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သွားရောက် စုံစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ထွက်လာသည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူရှိရာသို့ ရှေ့ရှုလာလေသည်။ သူမသည် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ခန့်ညားထည်ဝါပြီး နန်းတွင်းမှ မိဖုရားတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရသော်လည်း သူမကား ချင်ယုံဟုန်း၏ ဇနီးဖြစ်ကာ မိသားစုအတွင်း အတင်းအဖျင်းပြောရာ၌ နာမည်ကျော်သူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲ့... ကောင်စုတ်၊ ငါ့လင်ယောက်ျားရဲ့ အသက်ကို ပြန်ပေးစမ်း” ဟု ထိုအမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မြင်သည်နှင့် တငိုငိုတရည်ရည်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိခင် ချင်ဟွားသည် ချင်မိသားစုဝင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာမူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မမွေးဖွားမီကပင် ထားရစ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ လူအများက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဖအေမသိသော ‘အညတရ’ ဟု ကဲ့ရဲ့ကြသကဲ့သို့ သူ၏မိခင်ကိုလည်း ‘အကျင့်ပျက်သူ’ ဟု နှိမ်ချခေါ်ဆိုလေ့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ရုတ်ချည်းပင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“အောင်မာ... နင့်လို ကောင်စုတ်ကများ ပြန်ခုခံရဲတယ်ပေါ့၊ နင့်အမေလို အကျင့်ပျက်မက မွေးထားတဲ့သူမို့လို့...”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ ဆဲရေးသံကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး-</p> <p>ဖြောင်း</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ သူမသည် ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် လေထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်ထွက်သွားပြီးမှ မြေပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပါးစပ်မှလည်း သွားအချို့ ကျွတ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝက်ပျံမ... မင်းက မိန်းမဖြစ်နေလို့ ငါမသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ 'လုယန့်ဓား' ကို ရွှပ်ခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်လေရာ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ အမျိုးသမီးသည် ကြောက်ရွံ့သွားတော့၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခင်ကလို ဆဲသမျှ ငြိမ်ခံနေမည့် ကောင်လေးမဟုတ်တော့မှန်း သူမ သိလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဓားသွား၏ အအေးဓာတ်သည် သူမ၏ လည်ပင်းသို့ ထိကပ်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဖုန်း...” ချင်မင်ကျိသည် ဧည့်ခန်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီး “အင်အားသုံးတာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလေ” ဟု ဆိုကာ တားမြစ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခါတလေကျရင်တော့ လိုအပ်တာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုရင်း ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်လိုက်၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကဲ့သို့ပင် ဆီးထွက်ကျသည်အထိ တုန်လှုပ်နေရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... မနက်ဖြန် ငါ့အမေကို ဘိုးဘေးဂူသင်္ချိုင်းဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်၊ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့ရမယ်၊ ငါကျေနပ်တဲ့အထိ ငါ့အမေကို ဦးချကန်တော့ရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတင်မကဘူး မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပါ ငါ အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် အေးခဲသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p>


Save