BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">၇၀ ခုနှစ်က မုဆိုးမလေး</h2>

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၀၁</h2>

လုယွီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားသည့် သူ၏လက်များမှာ ပို၍တင်းကျပ်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်စေပြီး အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။"

သူသည် လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်က စစ်သည်မိသားစုအိမ်ရာတွင် ကျန်းနျန် အရက်မူးနေချိန်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူက သူမ ဘယ်ကလာသလဲဟု မေးခဲ့စဉ်က သူမသည် ပဲစေ့များကို ညွှန်ပြကာ "ရေ" ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ "စာအုပ်" ဟု ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိခဲ့ရသည်။ သူမ ပြောနေသည်မှာ စာအုပ်ပြင်ပလောကမှ လာခြင်းကို ဆိုလိုတာလား။

"ကျန်းနျန်... ကိုယ့်ကို ပြောပြပါ။"

လုယွီ၏ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်သွားသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်။ သူမသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို တွန်းထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နာတယ်။"

လုယွီလည်း လက်ကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်က မူးဝေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အံ့ဩမနေပါနဲ့။ ကျွန်မက စာအုပ်ပြင်ပကနေ လာတာ။ ဒီလောကကြီးက စာရေးဆရာတစ်ယောက် ရေးထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ။ ရှင်က ဒီစာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသား၊ ကျွန်မကတော့ စောစောစီးစီး သေသွားတဲ့ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားရဲ့ မရီးပေါ့။"

သူမ ခဏရပ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပုတ်ကာ စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "ရှင် ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ စွင်းယင်က ဒီစာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးပဲ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က အမှန်တော့ အတူတူ ဖြစ်လာရမှာ။ ကျွန်မ ရောက်လာလို့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှုပ်ကုန်လားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် လုယွီ... ရှင့်ရဲ့ မူရင်းမရီးက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကတည်းက သေသွားခဲ့တာ။ ရှင့်ကို လေးနှစ်လောက်က ပြန်လာတုန်းက ရှင်ကယ်လိုက်တဲ့သူက မရီးမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ဖြစ်နေတာ။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မြှုပ်ထားသမျှ စကားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စွင်းယင်နဲ့ကို ဖူးစာဘက်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ သတိရလား။"

လုယွီသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မှတ်မိတယ်။"

ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများတွင် မူးဝေနေဆဲဖြစ်သည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ရှင်နဲ့ စွင်းယင်တို့ အတူတူ ဖြစ်သွားရင် ဇာတ်လမ်းက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့ တကယ့်လောကဆီ ပြန်နိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ရှင်က သူမနဲ့ မတွေ့ချင်တော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်အိပ်ပျော်အောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာခဲ့ရတာပေါ့။"

လုယွီ - .....

သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ စစ်စခန်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာစဉ်က ထူးဆန်းသော အပြုအမူများနှင့် ယခု ပြောပြလိုက်သည့် စကားများကို ပေါင်းစပ်တွေးတောလိုက်သောအခါ အရာအားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဤစာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးပြီး ရှု့ယန်နှင့် လျိုချမ့်တို့၏ ကံကြမ္မာ၊ ကျန့်ဟုန်၏ လုပ်ရပ်များကို သိနေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သူမသည် ကျန့်ဟုန်ကို အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး ရှု့ယန်၏ မူရင်းဇာတ်သိမ်းကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တပ်ရင်းမှူး စုန့်နှင့် စုန့်ရှန်းတုန်တို့၏ ပြဿနာများကိုပင် ကူညီဖြေရှင်းပေးခဲ့ပုံရသည်။

လုယွီသည် သူမအား ဤလောကထဲရှိ တစ်နေရာရာက ဝိညာဉ်တစ်ခုဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမမှာ စာအုပ်ပြင်ပကနေ လာသည်ဟုတော့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း ကျန်းနျန်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများဖြစ်သော နှစ်တိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ခြင်း၊ ရှု့ချန်၏ နာမည်ကို ခေါ်ခြင်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားခြင်းတို့ကို ပြန်ပြောင်းတွေးလိုက်သည်။

လုယွီသည် ဒီညတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုသည်။ သူသည် မူးနေဆဲ ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပြီး မေးသည်။ "ကိုယ် တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ် မင်း ရှု့ချန်ကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေတာလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျှာလေး ရစ်သိုင်းကာ ဖြေသည်။ "သူ့ကို အိပ်မက်မက်တာ သုံးခါပဲ… မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တော့ တစ်ခါမှ မမက်ဘူး။ သူ့အစား ရှင့်မရီးကိုပဲ အိပ်မက်မက်တာ။"

လုယွီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ ဆက်ပြောသည်ကို နားထောင်နေသည်။ "ကျွန်မ ရှင့်မရီးနဲ့ ဝိညာဉ်ချင်း လဲသွားတာ။ ကျွန်မက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူပြီး သူမ ဖြစ်သွားတယ်၊ သူမကတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူပြီး ကျွန်မ ဖြစ်သွားတယ်။ စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူးလား။" သူမ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ သူမ ရှု့ချန်နဲ့ တွေ့တာကိုလည်း အိပ်မက်မက်သေးတယ်။"

လုယွီသည် အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများမှာ နားလည်ရခက်သော ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှု့ချန် မသေဘူးလား။"

ကျန်းနျန်က လက်ချောင်းများကို ခါပြလိုက်သည်။ "ရှု့ချန်နဲ့ ရှင့်မရီးက ကျွန်မရဲ့ လောကမှာ ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား။"

ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အိပ်မက်ထဲမှာ ရှင့်မရီးက ကျွန်မနဲ့ စကားမပြောဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ပြီးတော့ သူမက တံခါးကို ပိတ်ထားတော့ ကျွန်မ အထဲမဝင်နိုင်ဘူး။"

လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းပါးများမှာ တင်းတင်းစေ့သွားသည်။ သူ မသေဆုံးခင် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ သူ့မရီးက ဘာကြောင့် ကျန်းနျန်နှင့် စကားမပြောရသလဲဆိုတာ သူ နားလည်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို အသာအယာ နှိပ်ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နျန်နျန်... အကယ်၍ မင်း ကိုယ့်မရီးကို နောက်တစ်ခါ အိပ်မက်မက်ရင် သူမနဲ့ စကားမပြောဖို့ သတိရနော်။ မတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ကျန်းနျန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "သံလိုက်စက်ကွင်းကြောင့် မင်းတို့နှစ်ယောက် နေရာပြန်လဲသွားမှာကို ကိုယ် ကြောက်လို့။"

သူ အလွန် စိတ်ပူနေသည်။ ကျန်းနျန်၏ အိပ်မက်များကို ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော်လည်း တခြား 'ကျန်းနျန်' နှင့် စကားမပြောရန် ရှောင်နိုင်လျှင် ဤကိစ္စများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာ မကြောက်သလို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တခြားသူတစ်ယောက်ကို မြင်ရမှာလည်း မလိုလားပေ။

ကျန်းနျန်သည် အခြားအရာများစွာကိုလည်း ဆက်ပြောနေသည်။ သူမ၏ မိသားစု၊ စားသောက်ဆိုင်၊ သူမ၏ အဖေဆီက သင်ယူခဲ့ရသော ဟင်းချက်နည်းများနှင့် အဘွားဆီက သင်ယူခဲ့ရသော ပန်းထိုးနည်းများကို ပြောပြသည်။ ကျန်းနျန် စကားများ ရေရွတ်နေရင်း နောက်ဆုံးတွင် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် သူမ၏ မိသားစုကို လွမ်းလွန်းသဖြင့် ငိုယိုရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားရင်း သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသည့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် မနက်အစောပိုင်းအထိ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီးနောက် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သို့သော် မနက်လင်းခါနီးတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်စွာ ဖြစ်လာသည်။

သူမသည် ထိုရွှံ့အိမ်ဟောင်းထဲတွင် လုယွီကို ထပ်မံ အိပ်မက်မက်ပြန်သည်။ သူမ စိုးရိမ်တကြီး တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ရှိနေပြီး သူ၏ အဆစ်များအားလုံးမှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုယွီ၏ ပခုံးနှင့် ဒူးဆစ်များမှ မျက်နှာကျက်ဆီသို့ ဆွဲထားသော ပါးလွှာသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

လုယွီသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖြုတ်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ အရှိန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ယာဘက်ဖြင့် ကြိုးကို နောက်တစ်ခါ ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ယခင်အိပ်မက်ကဲ့သို့ပင် ပခုံးနှစ်ဖက်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေပြင်တွင် သွေးကန်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"လုယွီ!"

ကျန်းနျန် အပြေးသွားပြီး သူ့ကို ဖက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားမိသည်။ သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီသည် ဒူးခေါင်းရှိ ကြိုးနှစ်ချောင်းကို အားကုန်ဆွဲဖြုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မမြင်ရသော ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ ထင်ရှားနေသည်။

"လုယွီ!"

ကျန်းနျန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မံ ဖက်တွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးတွင် လုယွီရှိနေသည်။

သူသည် သူမကိုယ်တိုင် ထိုးထားပေးသော ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုလေးပေါ်တွင် ရေစက်အချို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ ခံ့ညားသော မျက်နှာမှာ အိပ်မက်ထဲကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ပြီး နာကျင်နေခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လုယွီလား။"

လုယွီ မေးလိုင်သည်။ "အိပ်မက်ဆိုး ထပ်မက်ပြန်တာလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငြိမ့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်လိုက်သည်။ သူ အပြင်ခဏ ထွက်သွားခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးစက်နေပြီး ထိုအေးစက်မှုက သူမ၏ ဝေဝါးနေသော စိတ်ကို အနည်းငယ် ကြည်လင်လာစေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ အဆစ်တွေအားလုံးမှာ ကြိုးတွေနဲ့ ချည်ထားပြီး ရှင်က နာကျင်မှုမရှိဘဲ ဆွဲဖြုတ်နေတာကို အိပ်မက်မက်တာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆွဲကိုင်ချင်ပေမယ့် မရဘူး။" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမ အသံတုန်လာခဲ့သည်။

သူမ အသံတွေ တစ်ဆို့လာရသည်၊ အိပ်မက်ထဲက လုယွီသည် ထိုမျှအထိ နာကျင်လှပြီး အကူအညီမဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုးကို သူမတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူရခက်ခဲလောက်အောင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုယွီက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "အိပ်မက်တွေက အတုတွေပါ။ ကိုယ် အဆင်ပြေနေတယ်လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။" ထိုသို့ ပြောကာ ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပြောသည်။"နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့လေးဆိုတော့ အပျင်းမကြီးနေနဲ့ဦး။ စုန့်ပိုင်တို့ အပြင်မှာ ရှိနေတယ်။ မင်း ထလာရင် မနက်စာ စားကြမယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အိပ်မက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနျန်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလို ခံစားရပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ခဏမျှ လှဲနေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမနှင့် လုယွီ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသည့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ သူမ မမှတ်မိပါ။

ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ကျန်းနျန် ထလာကာ အဝတ်အစား ဝတ်လိုက်သည်။ မနေ့က ဖက်ထုပ်အများအပြား ကျန်ခဲ့သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် အေးခဲနေသည်။ လုယွီက ၎င်းတို့ကို ချက်ပြုတ်ပြီး ဟင်းပွဲအချို့ ပြင်ထားပေးသည်။ ထန်ဇီက မှတ်ချက်ပြုသည်။ "လုယွီ... မင်း ချက်တာက ခယ်မရဲ့ လက်ရာနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။"

စုန့်ပိုင်လည်း ထောက်ခံသည်။ "ထန်ဇီ ပြောတာ မှန်တယ်။"

လုယွီ - …

သူက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မစားနဲ့တော့။"

စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ အမြန် ခေါင်းခါကာ အရင်ကထက် ပိုမြန်အောင် စားကြတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် အပြင်ဘက်တွင် လေများ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။ စုန့်ပိုင်၏ အဆိုအရ စခန်း၏ ဘယ်ဘက်အနောက်ဘက်တွင် အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရနှင့် ဂိုဘီသဲကန္တာရ ရှိသဖြင့် လေက အထူးပြင်းထန်ပြီး သဲများ ပါလာတတ်သည်။ ဤနေရာက လူများမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်ချိန်တိုင်း သဲကို စားနေကျ ဖြစ်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ဂွမ်းခံအင်္ကျီထူထူ၊ ဦးထုပ်နှင့် ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ မျက်လုံးများကိုသာ မြင်ရတော့သည်။

လုယွီသည် သူမကို စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းမှာ ဂိုဘီ၏ အဝါရောင်သဲပြင်များသာ ရှိသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ကြည့်စရာ မရှိပါ။ နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ပိုင်က သူတို့ကို ဒေသခံဈေးသို့ ခေါ်သွားသည်။ ဈေးနေ့ မဟုတ်သဖြင့် လမ်းများမှာ လူရှင်းနေသည်။ အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် တွေ့ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် စစ်သည်မိန်းမအချို့နှင့်လည်း တွေ့ဆုံကြရာ စုန့်ပိုင်ကို လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်မှာ ဘယ်သူတွေလဲဟု မေးကြသည်။

စုန့်ပိုင် ပြုံးလိုက်သည်။  "ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးပါ။"

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းနျန်သည် အင်္ကျီချွတ်ကာ မီးဖိုဘေးတွင် နွေးထွေးအောင် ထိုင်နေသည်။ နေ့လည်ဘက်တွင် လုယွီသည် တုကျန်းဆီသို့ နှစ်သစ်ကူး ၄ ရက်နေ့တွင် ရောက်မည်ဟု ကြေးနန်းရိုက်ရန် ထွက်သွားသည်။ စုန့်ပိုင်သည် တုကျန်းရှိရာနေရာကို သိသဖြင့် သူတို့လက်ရှိနေရာမှ မိုင် ၈၀၀ ခန့် ဝေးကွာပြီး ရထားဘူတာသို့ ရောက်ရန် နောက်ထပ် မိုင် ၁၀၀ ကျော် ရှိသေးကြောင်း ပြောပြသည်။ အဓိက သွားလာရေးမှာ ကုလားအုပ်များနှင့် မြင်းလှည်းများ ဖြစ်သဖြင့် အအေးမမိအောင် ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားသည်။

နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့ ညနေခင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ကျန်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများကို အကုန်ချက်ပြုတ်ကာ ဟင်းပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထန်ဇီသည် အရက်ပုလင်းတစ်ပုလင်း ယူလာကာ နွေးထွေးစေရန် အနည်းငယ် သောက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

စားသောက်နေစဉ် စုန့်ပိုင်သည် ကျန်းနျန်ကို မကြည့်မိစေရန် ရှောင်နေပြီး လုယွီနှင့် ထန်ဇီတို့နှင့်အတူ ပြီးခဲ့သော နှစ်များအကြောင်း စကားပြောနေကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် ဟင်းအချို့ စားရင်း လုယွီလက်ထဲက အရက်ခွက်ကို ရံဖန်ရံခါ ငေးကြည့်မိသည်။ လုယွီသည် သူမကို နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သောက်ချင်သေးလား။"

ထန်ဇီ - …

စုန့်ပိုင် - …

ကျန်းနျန် အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသောက်ချင်တော့ဘူး။"

သူမသည် လုယွီ၏ လက်ထဲက အရက်ခွက်ကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယမန်နေ့ညက အရက်မူးပြီးနောက် လုယွီကို ပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ တစ်စစီ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အကြောင်းအရာကို အတိအကျ မမှတ်မိသော်လည်း မကောင်းသော စကားများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။ လုယွီ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများကို မြင်တော့ ကျန်းနျန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် စုန့်ပိုင်တို့ ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ပြန်သွားကြသည်။

လုယွီသည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းပြီး ကျန်းနျန် ရေချိုးရန်အတွက် ရေနွေး ပြင်ပေးသည်။ တစ်လျှောက်လုံး ကျန်းနျန်မှာ မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲဘဲ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လုယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကိုသာ ခိုးကြည့်နေသည်။ လုယွီကတော့ သူမကို တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကြည့်နေခဲ့သည်။ "ရေ ပူနေလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးချိန်တွင် သန်းခေါင်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ လုယွီ အိပ်ရာဝင်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ လှည့်ဝင်ကာ သူ၏မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မနေ့ညက မူးပြီးတော့ မကောင်းတဲ့ စကားတွေ တစ်ခုခု ပြောမိသေးလား။"

***

Book List