Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၀၂</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနျန်၏ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး လုယွီ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောသင့်သမျှ အကုန်ပြောပြီးသွားပြီပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>သူမသည် စိတ်မချသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားမိသည်။ လုယွီ၏ စကားက အဓိပ္ပာယ် အလွန်ကျယ်ပြန့်လွန်းနေပုံရသည်။ သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းနှင့် ဤလောကကြီးမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်နေသည်ဟူသောအချက်ကို သူမ ပြောမိသွားမှာကို သူမ ကြောက်နေမိသည်။ သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းက ကျန်းနျန် မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် ကျန်းနျန်က မင်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း လဲသွားတာ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - !!!</p> <p>သူမ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ပြီး... ပြီးတော့ရော။"</p> <p>သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတာတဲ့။"</p> <p>ကျန်းနျန် -  …</p> <p>သူမသည် လုယွီကို ကြောင်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏စကားများကို နားလည်နိုင်ရန် အတော်လေး ကြိုးစားနေရသည်။ သူမ သတ္တိ မွေးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်း... ပြီးတော့ စွင်းယင် အကြောင်းရော တစ်ခုခု ပြောမိသေးလား။"</p> <p>သေချာသည်မှာ လုယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန် မရှိချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မူရင်းခန္ဓာကိုယ်ဆီ ပြန်နိုင်ဖို့ နံရံကို ပြေးတိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်လို့လည်း ပြောတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် -  …</p> <p>လုယွီ၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မနေ့ညက ဤအရာများကို ကြားလိုက်ရစဉ် သူ မည်သို့ ခံစားရမည်ကို ကျန်းနျန် ခန့်မှန်းရခက်နေသည်။ သူမ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုယွီဘက်မှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသည်ကို မြင်တော့ သူမ မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။ "ရှင် နောက်ထပ် ဘာမှ မသိချင်တော့ဘူးလား။ ဥပမာ စာအုပ်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းတို့၊ ရှင်နဲ့ စွင်းယင်ရဲ့ အခြေအနေတို့၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်အကြောင်း။"</p> <p>သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမကို လုယွီ၏ အနမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။  ထိုအနမ်းကြောင့် သူမမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>လုယွီက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ သတိမပြန်နိုင်သေးမီမှာပင် သူက သူမကို ဖိထားကာ ညှပ်ရိုးနားသို့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သိချင်တာက ကိုယ်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ။ မင်းပြောတဲ့ အရာတွေက ကိုယ့်အတွက် တကယ်မရှိတဲ့ အရာတွေပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>သူမ၏ အင်္ကျီလေးမှာ အပေါ်သို့ လိပ်တက်သွားသဖြင့် သူမ အော်လိုက်သည်။ "ခဏနေပါဦး။"</p> <p>သူမ ရရှိလိုက်သော အဖြေမှာ လုယွီ၏ အနမ်းများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>ဒါက ဒီလိုကြီး ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်က သူတို့ဟာ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသွားရင် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်၊ စာအုပ်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံ စတာတွေကို အရမ်းသိချင်ကြမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ လုယွီက ဒီလောက်အေးစက်နေရတာလဲ။</p> <p>"နျန်နျန်။"</p> <p>"ကိုယ် ပြောချင်တာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။"</p> <p>လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လှည့်လိုက်သဖြင့် သူမမှာ သူ့အပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏လက်များမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ အားနည်းစွာ တင်ထားမိသည်။ သူမ၏ စိတ်မှာ ဝေဝါးနေဆဲပင်။ "ဘာလဲဟင်။"</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ မင်း တခြား 'ကျန်းနျန်' ကို အိပ်မက်မက်ရင် သူမနဲ့ စကားမပြောပါနဲ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ ဝေဝါးနေသော စိတ်မှာ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားသည်။ ဤလှုပ်လှုပ်ရှားရှား ကိစ္စများ အပြီးတွင် သူမမှာ အင်အားကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် လုယွီ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာကို မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ကျန်းနျန် - …</p> <p>သူမ အိပ်ပျော်သွားသည့်တိုင် ထိုမေးခွန်းကို မမေးဖြစ်ခဲ့ချေ။ သို့သော် လုယွီ၏ စကားများကတော့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>'အကယ်၍ မင်း တခြား ကျန်းနျန်ကို အိပ်မက်မက်ရင် သူမနဲ့ စကားမပြောပါနဲ့။'</p> <p>သူမ လုယွီကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ပြောပြမိလိုက်တာလဲ။</p> <p>သူမ၏ အိပ်မက်များအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဘယ်လိုများ ထုတ်ပြောမိသွားတာပါလိမ့်။</p> <p>နှစ်သစ်ကူး ၃ ရက်နေ့ မနက်တွင် လုယွီ စောစောထကာ နံနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီး ကျန်းနျန်ကို နှိုးလိုက်သည်။ သူတို့ စားသောက်ပြီး အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ပစ္စည်းများထုပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မထွက်ခွာမီ လုယွီက စုန့်ပိုင်ကို အိပ်ရာခင်းနှင့် ပန်းကန်လုံးများကို အခွင့်ရလျှင် ယွမ်မြို့သို့ ပို့ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျန်းနျန် သုံးခဲ့သည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သဖြင့် သူ ချန်မထားခဲ့ချင်ပေ။</p> <p>သူသည် မနက်စောစော ဈေးဆိုင်မှ ပစ္စည်းအများအပြားကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအတွက် စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စာတစ်စောင် ရေးထားခဲ့သည်။</p> <p>စုန့်ပိုင်သည် နေ့လယ် ၁၂ နာရီအတွက် ရထားလက်မှတ်များကို ဝယ်ပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် ရထားပေါ်တက်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အပြင်၌ ရပ်နေသော စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်မှာ သူမအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသဖြင့် သူမ လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူမသည် စိတ်ကိုတင်းကာ စုန့်ပိုင်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် မှန်နောက်မှနေ၍ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"</p> <p>စုန့်ပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမကို ပြန်၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။</p> <p>လုယွီသည် သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို နေရာချပြီး ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ စုန့်ပိုင်၏ အမြင်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူသည်လည်း စုန့်ပိုင်နှင့် ထန်ဇီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အသာလေး ညှစ်လိုက်သည်။</p> <p> ရထား စတင်ထွက်ခွာသွားသောအခါ လုယွီသည် ရေနွေးသွားယူသည်။ ကျန်းနျန်သည် လေများ တိုက်ခတ်နေပြီး သဲများ လွင့်ပျံနေသည့် အဆုံးမဲ့ ဂိုဘီသဲကန္တာရကို ပြတင်းပေါက်မှ ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရမှာ ကြောက်သဖြင့် ညဘက်တွင် လုယွီက သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပေးသည်။</p> <p>အိပ်စင်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့် သူတို့ ဘေးစောင်းအိပ်ကြရသည်။ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်အောက်တွင် ပေါ်လွင်နေသော လုယွီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလား။"</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် သူ၏ အရင်းခေါက်ခေါက် မိခင်နှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ နာကျည်းမှုများ ရှိနေလျှင်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာမှ ပြန်လည်တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>လုယွီ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကိုယ် စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။"</p> <p>သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် အချိန်အများစုကို တပ်ထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး တာဝန်များအတွက်သာ အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် တုကျန်းနှင့် မဆုံခဲ့ဖူးပေ။ ယခုဘဝတွင် ကျန်းနျန်ကြောင့်သာ သူ၏မိခင် ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏မိခင်နှင့် တွေ့ခဲ့လျှင် ဘာပြောရမလဲဟု သူ ခဏခဏ တွေးခဲ့ဖူးသည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ သူ၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးမှ မပြေလည်သေးသော ခံစားချက်များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လုယွီ ဘေးမှာ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းနျန် အတော်လေး အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။ မနက် ၈ နာရီတွင် ရထားဆိုက်ချိန်တွင် မှောင်နေဆဲပင်။ ကျန်းနျန်သည် ဂွမ်းခံအင်္ကျီထူထူနှင့် ဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လုယွီ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ရထားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် ရွှံ့ဗွက်ထူပြီး မညီမညာသော လမ်းများနှင့်အတူ ခြောက်ကပ်နေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရထားဘူတာပြင်ပသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်လာစဉ် လုယွီ၏ ခြေလှမ်းများ ခဏမျှ တုံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခပ်ယောင်ယောင် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အဲ့ဒါ လုယွီလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အမှောင်ထုထဲမှ တဖြည်းဖြည်း တိုးထွက်လာနေသည့် လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ နားရွက်များကိုပါ လုံခြုံအောင် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဂွမ်းဦးထုပ်နှင့် ဂွမ်းခံအင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p>သူဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှပေသည်။ အချို့နေရာများမှာဆိုလျှင် အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် လျှော်ဖွပ်ထားလွန်း၍ အရောင်များပင် မှေးမှိန်လွင့်ပြယ်နေခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးတု။"</p> <p>ကျန်းနျန်လည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဦးလေးတု။"</p> <p>တုကျန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ခရီးပန်းလာကြပြီ။ လာ... လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်ကြ။ မင်းတို့ မအေးအောင် အိပ်ရာခင်း အထူကြီး ခင်းထားပေးတယ်။"</p> <p>သူသည် မြင်းမောင်းသည့် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး လုယွီ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ လုယွီက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သယ်နိုင်ပါတယ်။"</p> <p>တုကျန်း ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ လှည်းနဲ့ သွားကြမယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် လှည်းနားရောက်သောအခါ တုကျန်း ပြောသည်မှာ မြင်းလှည်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လှည်းပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်း အထူကြီး ခင်းထားသည်။ အိပ်ရာခင်းမှာ သန့်ရှင်းပုံရသော်လည်း ခရီးတစ်လျှောက်မှ သဲအချို့ တင်နေသည်။ တုကျန်းက အိပ်ရာခင်းကို ပုတ်ခတ်ပေးပြီး ကျန်းနျန်ကို နေရာချပေးကာ စောင်ခြုံပေးသည်။ ထို့နောက် လုယွီကိုလည်း တက်ရန် ပြောသည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မအေးပါဘူး။"</p> <p>သူသည် ကျန်းနျန်ကို လှည်းပေါ်တက်အောင် ကူညီပေးပြီး သူမ စောင်ထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမရှိ သေချာကြည့်ကာ ရှေ့ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ တုကျန်းက အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ပြီး ကြိမ်လုံးကို လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>မြင်းစတင် ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကျန်းနျန်မှာ လှည်းတုန်ခါမှုကြောင့် လန့်သွားသည်။ သူမသည် စောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်က မှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသော လုယွီနှင့် ဦးလေးတုကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူတို့ စကားမပြောကြချေ။</p> <p>ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ငြိမ်ငြိမ်နေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူမ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်နေလိုက်သည်။</p> <p>တုကျန်းသည် သူ့အိတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ လုယွီကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။ လုယွီက လက်ခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆေးလိပ် မသောက်ဘူး။"</p> <p>တုကျန်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးလိပ် မသောက်တာ ကောင်းပါတယ်။"</p> <p>သူသည် ဆေးလိပ်ကို သေးအောင်ပြုလုပ်ကာ မီးခြစ်ဖြင့် လေကာပြီး မီးညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ရထားဘူတာကနေ ပြန်ဖို့ ခရီးက တစ်ရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ချမ်းရင် စောင်ထဲမှာပဲ ကောင်းကောင်းပတ်ထားကြ၊ အအေးမမိစေနဲ့။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်နေ့လုံး မြင်းလှည်းနှင့် သွားရမည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။</p> <p>စောင်အောက်မှာ လှဲနေရသော်လည်း သူမ အတော်လေး ချမ်းနေသည်။ လုယွီနှင့် ဦးလေးတုတို့က ဘယ်လိုများ သည်းခံနေကြလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မိုးလင်းလာသောအခါ တုကျန်းက လှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အစားအစာခြောက်နှင့် ရေနွေးများကို လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ပေးသည်။ စားစရာမှာ နာအန်း ဖြစ်ပြီး အေးစက်ကာ ဝါးရခက်နေသည်။ ကျန်းနျန် ခက်ခက်ခဲခဲ ဝါးနေသည်ကို မြင်တော့ တုကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ရင်တော့ ငါ မင်းကို စွပ်ပြုတ် ချက်ကျွေးပါ့မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးတု။"</p> <p>စကားစမိသွားသည်နှင့် ကျန်းနျန်က စတင် စကားပြောတော့သည်။ သူမသည် စောင်ထူထူထဲတွင် ပတ်ထားကာ မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ထားပြီး ပဝါဖြင့် မျက်နှာကို စည်းထားသည်။ လုယွီ၏ နောက်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် သူ၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို လေအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးထားသည်။</p> <p>ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးတု... ဦးလေးက ဒီမှာပဲ မွေးပြီး ဒီမှာပဲ ကြီးတာလား။"</p> <p>မေးပြီးမှ ဦးလေးတုက ဒါကို အရင်က ပြောပြဖူးကြောင်း သူမ သတိရသွားသည်။</p> <p>တုကျန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါက ရှင်းကျန်းဇာတိပါ။ ငါ့အဘွားလက်ထက်ကတည်းက ဒီမှာ နေလာတာ။" ထို့နောက် သူက လုယွီကို လှမ်းကြည့်ကာ ကြိမ်လုံးကို လွှဲလိုက်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အမေကလည်း ရှင်းကျန်းဇာတိပဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လုယွီလည်း အံ့ဩသွားပြီး တုကျန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ ဖုန်းရှန်း ဒုတိယ ကွန်မြူနတီက ဟုန်ကုန်းကျေးရွာကို ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်က သူမကို သဘောကျသဖြင့် သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏ဖခင် ကွယ်လွန်သွားပြီး သူမသည် သူ့ကို ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သူ ဘာမှမသိခဲ့ချေ။</p> <p>သူသည် စာအုပ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဇာတ်လမ်းကို သိနေခဲ့လျှင်ပင် တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်မှာတောင် မိခင်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သူ ဘာမှ မသိသေးပေ။</p> <p>လုယွီသည် ကျယ်ပြောသော ဂိုဘီသဲကန္တာရကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူမက ရှင်းကျန်းဇာတိဆိုရင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးတဲ့ ဖုန်းရှန်းကို ဘယ်လိုရောက်သွားတာလဲ။"</p> <p>တုကျန်းသည် ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားသော နာကျည်းမှုများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသကဲ့သို့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန် တူသည်။ သူ စတင်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ အဘွားက သူမရဲ့ မိထွေးနဲ့အတူ ရှင်းကျန်းကို ပြောင်းလာပြီး ငါတို့မိသားစုနဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အောင်သွယ်ကတစ်ဆင့် မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့တွေ့ပြီး သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ တစ်နှစ်အကြာမှာ မင်းရဲ့ အမေကို မွေးခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မင်းအဘွားမှာ ကလေးထပ်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အဘိုးက သားလိုချင်တာကြောင့် မင်းအဘွားနဲ့ အမေကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချပြီး နောက်မိန်းမ ယူလိုက်တယ်။ အိမ်မှာ မင်းအဘွားနဲ့ အမေပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး ငါတို့မိသားစုက သူတို့ကို အမြဲ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငါက မင်းအမေထက် ၄ နှစ်ကြီးပြီး သူမနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းအဘွားက သူမရဲ့ ဇာတိမြေကို ပြန်လည်ပတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး မင်းအမေကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီခရီးစဉ်က ၁၁ နှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့တယ်။"</p> <p>တုကျန်းသည် ဤနေရာတွင် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ် နောက်တစ်လိပ် ညှိလိုက်သည်။ သူသည် လုယွီ၏ အဘိုးကို တွေးမိသည့်အလား သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့နောက်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းနျန်မှာ လုယွီ၏ မိခင်ဘဝအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အတော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ လုယွီ၏ မိခင်နှင့် အဘွားတို့ မည်မျှ ခက်ခဲခဲ့ရမည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုခေတ်အခါက မုဆိုးမတစ်ယောက်အနေဖြင့် သမီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းမှာ မည်မျှ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချမှုများ ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဦးလေးတု၏ မိသားစုက ကူညီပေးခဲ့သဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်မှာ ထိုင်နေသဖြင့် ကျန်းနျန်မှာ လုယွီ၏ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ရချေ။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူ၏ မတ်စောက်သော ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အတန်ကြာမှ လုယွီက မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီနောက်မှာ သူမက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ဘယ်လိုတွေ့ခဲ့တာလဲ။"</p> <p>သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေသော ဂိုဘီသဲကန္တာရကဲ့သို့ပင် အက်ကွဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save