Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၀၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ဦးလေးတုသည် ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပထမတစ်လိပ်ကုန်တော့ နောက်ထပ် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထပ်မံညှိလိုက်သည်။ လုယွီလည်း ဘာမှတိုက်တွန်းခြင်းမရှိဘဲ လှည်းကလေးပေါ်တွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဦးလေးတု၏ အသံက ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းအဘွားမှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက မိသားစုထဲမှာ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းရဲ့ အဘိုးက ယောက်ျားလေးကိုပဲ အသားပေးပြီး မင်းအဘွားကို အလိုမရှိခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ အဘွားက သူ့စိတ်ပြောင်းအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းအဘွားဟာ သူမရဲ့ ဒုတိယယောက်မဆီမှာ အသနားခံပြီး သူမ ရှင်းကျန်းကို ပြန်တဲ့အခါ မင်းအဘွားကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ မင်းအဘွားဟာ အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့တာပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းအဘွားက မင်းအမေကို မွေးခဲ့ပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတဲ့အခါ သူမရဲ့ အမေဖြစ်သူကို ပြန်တွေ့ဖို့ ဇာတိမြေကို ပြန်ချင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမိသားစုထဲမှာ မင်းအဘွား တစ်ခုတည်းသော စိတ်ပူပင်မှုက သူမရဲ့ အမေပဲ ရှိခဲ့တာ။"</p> <p>"သူတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နွေရာသီမှာ ရွာက ရေကြီးပြီး အိမ်တွေ၊ လယ်ကွင်းတွေ အကုန်ပျက်စီးသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မိသားစုတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်မှန်းလည်း ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ဘူး။ မင်းအဘွားမှာ ထောက်ခံစာလည်း မရှိ၊ တည်းခိုစရာ နေရာလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ ဓားပြတွေရန်ကနေ ထွက်ပြေးရင်း သားအမိနှစ်ယောက် လူချင်းကွဲသွားကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းအမေကို အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကယ်တင်ပြီး ဟုန်ကုန်းကျေးရွာကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ မင်းအဖေက သူမကို မြင်ပြီး သဘောကျသွားတာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းအမေက သွားစရာလာစရာ မရှိတော့တာကြောင့် မင်းအဖေက သူမအမေကို ရှာပေးလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ မင်းအဖေကလည်း ကတိတည်ခဲ့ပါတယ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပေးခဲ့ပေမယ့် ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။"</p> <p>ဦးလေးတုသည် ဆေးလိပ်ပြာများကို ခါချလိုက်ပြီး လုယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ မင်းအမေ ပြောဖူးတယ်၊ သူမဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး မှားယွင်းမှုက မင်းကို ထားရစ်ခဲ့တာပါတဲ့။"</p> <p>သူသည် နှာခေါင်းကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်နေသော ဂိုဘီသဲကန္တာရကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစေ့သွားပြီး ဒူးပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ တင်ထားသည့် သူ၏လက်များမှာ ရုတ်တရက် လက်သီးဆုပ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်သည် အလွန်ပင် စာနာစိတ်ဖြင့် နားထောင်နေပြီး သူမက လုယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မေးရိုးများမှာ တင်းမာနေပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင်လည်း မှောင်မိုက်ညှိုးငယ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ သူမ မသိသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေမည်ကိုတော့ သူမ ကောင်းကောင်း ခံစားမိသည်။</p> <p>လုယွီသာမက ဘေးလူဖြစ်သည့် ကျန်းနျန်တောင်မှ လုယွီ၏ အဘွားနှင့် မိခင်တို့အတွက် ရင်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားရသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ခက်ခဲလွန်းလှသော ခေတ်ကာလတွင် သားအမိနှစ်ယောက် လွင့်စင်ကာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်သည်မှာ... လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လုယွီ၏ မိခင်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ရသနည်း။</p> <p>ဦးလေးတုကို ရှာဖို့အတွက်လား။</p> <p>လုယွီကို ပြန်တွေ့ဖို့ သူမ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးကာ စောင်အောက်မှနေ၍ လုယွီ၏ အင်္ကျီနားစကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လာသောအခါ ကျန်းနျန်က မျက်နှာလေးမော့ကာ သူ့ကို စိတ်အေးစေမည့် အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ လုယွီ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သူမကို အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ မိခင်က သူ့ကို ဘာကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဦးလေးတုကို မေးချင်သော်လည်း လုယွီ၏ မိခင်ကိုသာ ကိုယ်တိုင်မေးခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်က နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးတု... လုယွီမှာ ရှင်းကျန်းမှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိသေးလားဟင်။"</p> <p>ဦးလေးတုသည် ဆေးလိပ်ကို အားရပါးရ တစ်ချက် ထပ်ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် စီးကရက်တိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသောအသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ရှန်အိုက်ရဲ့ မိထွေးက ကလေးမရနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက လုယွီရဲ့ အဘွားကို သူမရဲ့ မိထွေးနာမည်အောက်မှာ မွေးစားသမီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး ဆုံးပါးသွားတာ ကြာပါပြီ၊ ဘေးအိမ်ကတော့ အဖွဲ့အစည်းက သိမ်းသွားခဲ့တယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် လုယွီကို သနားရမည်လား၊ သို့မဟုတ် သူ၏နောက်ခံကို ဤမျှအထိ ကြေကွဲစရာကောင်းအောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် စာရေးဆရာကိုပဲ အပြစ်တင်ရမည်လား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယခုအခါ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ။ အရင်းခေါက်ခေါက် မိခင်တစ်ယောက် ရှိနေသော်လည်း သူတို့ကြားက ကွာဟချက်မှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှပြီး တစ်ညတည်းနှင့် ပျောက်ကင်းနိုင်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ခရီးတစ်လျှောက်လုံး လုယွီ စကားတစ်လုံးမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ လမ်းမှာ အကွေ့အကောက်မရှိဘဲ အဆုံးမဲ့နေသည့် မြေသားလမ်းအတိုင်း အရှည်ကြီး သွားရခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ရွှံ့အိမ်ကလေးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ ဦးလေးတုက ပြောလာသည်။ "နောက်တစ်နာရီလောက်ဆို ရောက်ပြီ။"</p> <p>ယခုအခါ ညနေ ၆ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တစ်ဝက်မှာ နီမြန်းနေပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများကြောင့် မျက်နှာမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်။ တစ်နေ့လုံး ခြောက်ကပ်နေသော တောရိုင်းမြေပြင်မှ ကျေးရွာထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ရှင်းကျန်းကို အမြင်သစ်ဖြင့် နားလည်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤနေရာရှိ ဂိုဘီသဲကန္တာရမှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှသဖြင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကြားတွင် လူသားတို့၏ သေးငယ်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုကို ထင်ရှားစေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ လမ်းပျောက်ပြီး ထွက်ပေါက်ရှာနိုင်မည် မဟုတ်တာ အသေအချာပင်။</p> <p>မြည်းလှည်းများ ဖြတ်သွားခြင်း၊ သိုးကျောင်းနေသူများကို မြင်တွေ့ရခြင်းတို့ကြောင့် သက်ရှိတို့၏ အငွေ့အသက်ကို ပိုခံစားလာရကြောင်း ကျန်းနျန် သတိထားမိသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများက ဦးလေးတုကို နှုတ်ဆက်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောကြသည်။ လှည်းကလေး နီးကပ်လာသောအခါ လုယွီ မေးလိုက်သည်။  "ဦးလေးတု သူမ ဦးလေးနဲ့အတူ ရှိနေတုန်းက ကျွန်တော့်အကြောင်းကို ဦးလေး သိခဲ့လား။"</p> <p>ဦးလေးတုက ကြိမ်လုံးကို လွှဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သိခဲ့တာပေါ့။"</p> <p>သူတို့ ရောက်ရမည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဦးလေးတုသည် အကွေ့အနည်းငယ် ကွေ့လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် မြို့ဟောင်းကဲ့သို့ အိမ်ချင်းကပ်မနေဘဲ ခပ်ကျဲကျဲရှိသော ရွှံ့အိမ်အချို့နှင့် မြေသားလမ်းကလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ အိမ်တိုင်းတွင် သိုး၊ ကြက်၊ ဘဲ အနည်းငယ်စီ ရှိကြသည်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းရှိ အိမ်တစ်လုံး၏ အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ သူမသည် အပြာရင့်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ထုံးထားသည်။ အဝေးကကြည့်လျှင် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ ရပ်တည်ပုံနှင့် အမူအရာမှာ ထူးခြားလှသည့် ကျော့ရှင်းမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>လုယွီ၏ အကြည့်များမှာ အဝေးက ထိုအမျိုးသမီးကြီးအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသူသည် လုယွီ၏ မိခင် ဖြစ်မည်လားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ဦးလေးတုက ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ... အဲ့ဒါ မင်းအမေပဲ။"</p> <p>သူသည် အပြင်ဘက်က အမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်၊ သူသည် လုယွီထက် အနည်းငယ် ငယ်ပုံရသည်။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးဆီသို့ သွားကာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရာ သူမ ပြုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>လှည်းလေး နီးကပ်လာသောအခါ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများနှင့် ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သော အသားအရေ ရှိသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး နက်မှောင်ကာ လှပလှသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ထိုမျက်လုံးများထဲက အရောင်အဝါမှာ မှေးမှိန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လုယွီ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ သူ၏ မိခင်နှင့် အလွန်တူသည်ကို ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ဘာမှ မပြောပေ။ ဦးလေးတုက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးမှာ သူ၏မိခင် ရှန်အိုက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည့်တိုင် သူ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသွားပေ။ သူသည် အေးစက်စက် စကားဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အင်း။"</p> <p>လှည်းလေးသည် အိမ်ပြင်၌ ရပ်လိုက်သည်။ ဦးလေးတုသည် ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ကာ လုယွီကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ရှန်အိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး မကြာသေးမီက ငိုထားပုံရသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အကြိမ်ကြိမ် တုန်ရီနေပြီး စကားကို ဘယ်လိုစပြောရမှန်း မသိဘဲ သူ့ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။ ဦးလေးတုက သူမကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ ဤသူမှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူ လုယွီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ရှန်အိုက်၏ မျက်လုံးများမှာ ထပ်မံ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း စီးကျမလာခဲ့ပေ၊ ၎င်းက သူမကို ပို၍ သနားစရာ ကောင်းစေသည်။</p> <p>လုယွီသည် ရှန်အိုက်ကို လုံးဝ မကြည့်ပေ။ ဦးလေးတုက အိတ်များကို သိမ်းဆည်းပေးပြီးနောက် သူသည် လှည့်၍ ကျန်းနျန်ကို လှည်းပေါ်မှ ပွေ့ချီကာ အောက်သို့ ချပေးသည်။ ကျန်းနျန်သည် ဤဘက်ကို ကြည့်နေသည့် ရှန်အိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လုယွီ၏ ခံ့ညားပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ရှင့်ရဲ့... အမေလား။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် အလားတူ အသက်အရွယ်ရှိသော အမျိုးသမီးများနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း သူသည် သတိထားကြည့်မိခဲ့ပြီး လမ်းတွင် သူမနှင့် ဆုံတွေ့နိုင်မလားဟု တစ်ချိန်က မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော် ဆယ်နှစ်ကျော်အကြာတွင် ထိုမျှော်လင့်ချက်များမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့နောက်မှနေ၍ တံခါးဝသို့ လိုက်သွားလေသည်။ ဦးလေးတုက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ "လုယွီ၊ ကျန်းနျန်... ဒါက မင်းအမေပဲ။ ဟိုကတော့ မင်းရဲ့ ညီလေး တုလျန်၊ သူက ဒီနှစ်မှာ ၁၅ နှစ် ရှိပြီ။"</p> <p>သူသည် တုလျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။ ဒါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီးပဲ။"</p> <p>တုလျန်သည် လုယွီကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ကြည့်သည်။ ဦးလေးတု၏ ချောင်းဟန့်သံအောက်တွင် သူက အမြန်ပင် ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ မရီး။"</p> <p>လုယွီက နှုတ်မှ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ ရှန်အိုက်အပေါ်တွင် မရည်ရွယ်ဘဲ စွဲမြဲနေသည်။ သို့သော် ရှန်အိုက်မှာတော့ လုယွီကိုသာ အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် သူမ ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ။"</p> <p>ရှန်အိုက်က ထိုနာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည့်အခါ လုယွီ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုပြင်းထန်လာသည်ကို ကျန်းနျန် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလျက် ရှန်အိုက်ဘက်သို့ အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အဒေါ်" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ရှန်အိုက်၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ပို၍ပင် စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေရန် ကြိုးစားရင်း လုယွီကို အပြုံးဖြင့် ကြိုဆိုချင်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက မလိုက်နာခဲ့ပေ။</p> <p> "အဒေါ်" ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုသည် သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန် မည်သို့ဖြစ်မည်ဆိုသည့် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အိပ်မက်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤကလေးကို ထပ်မံတွေ့ရသည့်အခါ သူက သူမကို "အမေ" ဟု ခေါ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို လိမ်ညာကာ စွန့်ပစ်ခဲ့ရသနည်းဟု ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ဘာမှ မမေးခဲ့သလို သူမ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်နှင့်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ကွဲကွာနေပြီးနောက် သူသည် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးလေးဘဝမှ လူလားမြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ငယ်စဉ်က အပြစ်ကင်းစင်မှုများကို အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာများဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေပြီ။</p> <p>သူမ သူ့ကို မြင်လိုက်သည့်အချိန်မှစ၍ လုယွီ ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများမှာ သူမနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာနှင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာများမှာ သူ၏ ဖခင်နှင့် တူလှသည်။</p> <p>ရှန်အိုက်သည် ငိုသံကို ထိန်းထားရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။ "ခရီးပန်းလာရောပေါ့။ အထဲဝင်၊ နားနားနေနေနဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေး နေကြပါ။"</p> <p>ဦးလေးတုက တုလျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "လှည်းကို အဖွဲ့အစည်းဆီ ပြန်ပို့လိုက်ဦး။"</p> <p>တုလျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>သူသည် ဦးလေးတုဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန် အိမ်ထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အဖေ သူက တကယ်ပဲ အမေနဲ့ ဟိုအရင် ဦးလေးတို့ရဲ့ သားလား။"</p> <p>ဦးလေးတုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။" ထို့နောက် သူက တုလျန်၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး မှာလိုက်သည်။ "မပြောသင့်တာတွေ မပြောနဲ့။ ပြန်လာရင် ထမင်းစားပြီး စကားအများကြီး မပြောနဲ့။"</p> <p>တုလျန်သည် သူ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး။"</p> <p>မှောင်စပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်သည် လုယွီနောက်မှနေ၍ ခြံဝင်းထဲသို့ လိုက်သွားရာ ခြံဝင်းငယ်လေး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြံထဲတွင် သစ်တော်သီးပင် အနည်းငယ် စိုက်ထားပြီး သစ်တော်သီးပင်များ၏ ဘေးထောင့်တွင် သစ်ကိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ယာယီကြက်ခြံထဲ၌ ကြက်၊ ဘဲနှင့် ငန်းများကို ထည့်ထားသည်။</p> <p>သစ်တော်သီးပင်များ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် သုံးဧကခန့်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းရှိသည်။ အိမ်မှာ ယွမ်မြို့က အိမ်များနှင့် မတူဘဲ အဆောက်အဦးကြီး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p>ရှန်အိုက်သည် သူတို့ကို အရင်ဝင်စေရန် လေးလံသော လိုက်ကာကြီးကို မပေးလိုက်သည်။ လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ရှန်အိုက်သည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်နဲ့ဆိုရင် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ အိုးထဲမှာ အသားတွေ ချက်ထားတယ်။ မင်းတို့ ခုံတန်းလျားတွေမှာ ထိုင်နေကြဦးနော်၊ အမေ မီးသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မကြာခင် စားရတော့မှာပါ။"</p> <p>ထို့နောက် သူမက ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "သမီးလေး... ဘာစားချင်လဲ။ အမေ လုပ်ပေးမယ်လေ။"</p> <p>လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က ဦးလေးတုသည် ယွမ်မြို့၊ ဖုန်းခရိုင်ရှိ ဟုန်ကုန်းကျေးရွာသို့ သွားကာ လုယွီကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု သွားကြည့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လုယွီကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ယခုအခါ ယွမ်မြို့ရှိ စစ်ဒေသတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း အခြေအနေကောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှန်အိုက်၏ ငယ်စဉ်ဘဝကကဲ့သို့ပင် လှပသော ဇနီးသည်လေးနှင့် လက်ထပ်ထားကြောင်း သိခဲ့ရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ခြောက်လပတ်လုံး ရှန်အိုက်သည် ရှောင်ယွီ မည်သို့များ ကြီးပြင်းလာခဲ့သနည်း၊ ဘာတွေလုပ်နေသနည်း၊ မိသားစုလေးများ ထူထောင်ပြီးပြီလားဟု အမြဲတမ်း တွေးတောနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>ရှန်အိုက်၏ လုယွီအပေါ် အကြည့်များမှာ ငေးမောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန်က အချိန်မီပင် ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လုယွီကို မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... အခုရော ဘာစားရတာကို ကြိုက်လဲ။ အမေ လုပ်ပေးမယ်လေ"</p> <p>လုယွီသည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ရှန်အိုက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ လွန်ခဲ့သော ၁၈ နှစ်ခန့်က သူမ မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောခဲ့ပုံကို သတိရလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... ဘာစားချင်လဲ။ ဒီနေ့ အမေက မင်းအတွက် စားပွဲကြီးကြီးပြင်ပေးမယ်"</p> <p>ထိုအချိန်ကတည်းက သူမသည် ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save