Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၀၄</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်၊ အစားမရွေးပါဘူး။"</p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး အလှမ်းကွာနေဆဲပင်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က သူမကို "အမေ" ဟု ခေါ်ကာ အင်္ကျီစကို တွယ်ကပ်လျက် ဒီနေ့ ဘာဟင်းချက်လဲဟု မေးမြန်းနေတတ်သည့် ကောင်ကလေး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူမနှင့် ရှောင်ယွီ ကြားတွင် ကွာဟနေသည်မှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ဆိုသည့် အချိန်ကာလတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် နာကျင်မှုဒဏ်ရာလည်း ရှိနေသည်။ ထိုဒဏ်ရာမှာ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာပါစေ ပျောက်ကင်းမသွားခဲ့ချေ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ အမေ တစ်ခုခု စီစဉ်လိုက်မယ်လေ။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် လှည့်၍ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဦးလေးတုကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ထိုင်ခိုင်းကာ ရှင်းကျန်းဒေသထွက် နွားနို့လက်ဖက်ရည် ပူပူလေးကို တိုက်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ထိုလက်ဖက်ရည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် တစ်ခွက်ကုန်သွားသောအခါ ဦးလေးတုက ပြုံးလျက် နောက်ထပ် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးခဲ့သည်။"မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထပ်သွားဖျော်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေကြဦး"</p> <p>ဦးလေးတု မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်က အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်မြို့က တိုက်ခန်းလေးနှင့် ဆင်တူသည်… ဧည့်ခန်းတစ်ခု၊ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်အသေးလေး တစ်ခုပါရှိသည်။ အိမ်ကို ရွှံ့အုတ်များဖြင့် ဆောက်ထားသော်လည်း အလွန်ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသည်။ အပြင်ခန်းတွင် နံရံထဲသို့ ဖောက်သွင်းထားသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်ပါသည့် မီးဖိုလေးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုမီးဖို၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်က ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးလှသော ရာသီဥတုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးနေသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ ဦးလေးတုနှင့် တွေ့ကတည်းက လုယွီ တစ်ခါမှ မပြုံးခဲ့ပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု လေးလံနေမည်ကို သူမ သိသည်။ လုယွီက သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး အက်ကွဲကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အဖော်ပြုပေးနေလိုက်သည်။</p> <p>မီးဖိုချောင်တွင် တံခါးမရှိဘဲ လိုက်ကာသာ ရှိသည်။ အထဲမှ ဟင်းချက်သည့် အသားနံ့လေးများ သင်းပျံ့လာသည်။ ဦးလေးတုသည် မီးဖိုနားတွင် ရပ်လျက် မျက်ရည်သုတ်နေသော ရှန်အိုက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မငိုပါနဲ့တော့။ ကလေးတွေ ဒီမှာ ရှိနေတာလေ၊ သူတို့ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို အားရပါးရ သုတ်လိုက်ပြီး ဦးလေးတုကို ပြောရှာသည်။ "ရှောင်ယွီက အရမ်းကြီးသွားပြီပဲ။ အကယ်၍ လမ်းမှာသာ ဆုံခဲ့ရင် သူ့ကို ကျွန်မ မှတ်မိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ဦးလေးတု ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်..."</p> <p>ရှန်အိုက်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို ထပ်ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ လက်မောင်းကြားတွင် မျက်နှာအပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုလေတော့သည်။ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးသံကြောင့် သူမ၏ ငိုသံမှာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ ဦးလေးတုက သူမ၏ ကျောကို အသာပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရှောင်ယွီအကြောင်းကို ငါ့ကို စောစောကတည်းက ပြောပြခဲ့သင့်တာ။"</p> <p>"အဖေ၊ အမေ အသားတွေ ကျက်ပြီလား။"</p> <p>တုလျန်သည် အပြင်မှ ဝင်လာကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လိုက်ကာမ၍ ဝင်သွားသည်။ သူ၏ မိခင် ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ ဦးလေးတုက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် တုလျန်က အနားသို့ တိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အမေက အပြင်က လူကြောင့် ငိုနေတာလား။"</p> <p>တုကျန်းက သူ့ခေါင်းကို အသာရိုက်လိုက်သည်။ "'အပြင်ကလူ' ဆိုတာ ဘာစကားလဲ။ အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလေ။"</p> <p>တုလျန်သည် နာသွားသော ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေက ကောင်းကောင်းပြောလို့မရဘူးလား။ ဒီလို ခေါင်းကို ရိုက်နေရင် ကျွန်တော် အ သွားပြီး မိန်းမရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"</p> <p>တုကျန်း - …</p> <p>ရှန်အိုက်သည် ငိုသံရပ်သွားပြီး အတင်းပြုံးလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ တုလျန်က သူမအနား သွားကာ ချိုချိုသာသာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ နောက်ဆုံးတော့ ပြုံးပြီပေါ့။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် တုလျန်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ တွန်းလိုက်ပြီး ချစ်စနိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေးစုတ်လေး... သူ့အမေကိုတောင် နောက်ပြောင်နေသေးတယ်။"</p> <p>တုလျန်က တခစ်ခစ် ရယ်ခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်က အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးဖြစ်ပြီး မီးဖိုချောင်နှင့် အပြင်ခန်းမှာ လိုက်ကာတစ်ခုသာ ခြားထားသည်။ အထဲက အသံများ တိုးနေသော်လည်း အပြင်မှ အကုန်ကြားနေရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ထိုမိသားစုဝင် သုံးဦး၏ နွေးထွေးပျော်ရွှင်သော အသံများကို နားထောင်ရင်း လုယွီကို စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ လုယွီ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား။"</p> <p>သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း ပင်ပန်းနေပြီ။"</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ခုံတန်းလျားကို လုယွီအနားသို့ တိုးလိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းပေါ် ခေါင်းတင်ကာ သူ၏လက်ဖဝါးကို အပျော်သဘောဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီးမှ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "လုယွီ... ကျွန်မ ရှင့်ဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ၊ ထာဝရပေါ့။"</p> <p>လုယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ကတိတည်ရမယ်နော်။"</p> <p>ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့။ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ကတိတည်ပါတယ်။"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး ဦးလေးတုက အသားတုံးကြီးများ ပါဝင်သော အသားစွပ်ပြုတ်အိုးကြီးကို ကိုင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှန်အိုက်နှင့် တုလျန်တို့ကလည်း အရံဟင်းများ၊ နာအန်းပေါင်မုန့်များနှင့် တူများကို သယ်လာကြသည်။ ဦးလေးတုက အိုးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ စားပွဲကို မီးဖိုနားသို့ တိုးလိုက်ပြီး တုလျန်က နာအန်းပေါင်မုန့်နှင့် တူများကို ချထားပေးကာ ပန်းကန်လုံးသွားယူသည်။</p> <p>ဦးလေးတု ပြောလိုက်သည်။ "လာ... လာစားကြ။ အခုတင် ချက်ပြီးတာဆိုတော့ အသားတွေက အရမ်းမွှေးတာပဲ။"</p> <p>ထမင်းဝိုင်းတွင် သိုးသားရိုးကြီးများနှင့် အသားများ ပါဝင်သော သိုးသားစွပ်ပြုတ်၊ ကြက်သွန်နီနှင့် ငရုတ်သီး ချဉ်ဖတ်တစ်ပန်းကန်၊ နံနံပင်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် အစိပ်လေးများ ပါရှိသည်။ တုလျန်က ပန်းကန်လုံးများ ချပေးသောအခါ ရှန်အိုက်က လုယွီအတွက် အသားတွေအများကြီးနှင့် နံနံပင်၊ ကြက်သွန်မြိတ် ဖြူးထားသော စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ပေးသည်။ သူမ လုယွီကို ကမ်းပေးခါနီးမှာပင် သူက ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးတုကို အရင်ပေးလိုက်ပါ။"</p> <p>ရှန်အိုက်၏ လက်မှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားခဲ့သည်။ ဦးလေးတုက သူမလက်ထဲမှ ပန်းကန်ကိုယူကာ လုယွီရှေ့တွင် ချပေးလိုက်ပြီး သူ၏ပုခုံးကို အသာပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအမေက မင်းအတွက် ခပ်ပေးတာပဲ၊ မင်းအရင်စားလိုက်ပါ။"</p> <p>လုယွီကတော့ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလျက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဦးလေးတုက "အမေ" ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကို ခဏခဏ သုံးနှုန်းနေခြင်းကိုလည်း သူ တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>တုလျန်သည် နာအန်းပေါင်မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရင်း စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ လုယွီကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေသည်။ သူတို့ကြားက သိုးသားစွပ်ပြုတ်မှ ထွက်နေသော အခိုးအငွေ့များက လုယွီ၏ ပြတ်သားတည်ကြည်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဝေဝါးသွားစေသည်။</p> <p>လုယွီမှာ စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းမှူး တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်သည်ဟု ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ သူ ကြားဖူးသည်။ တပ်ရင်းမှူးတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်အထိ အာဏာရှိသလဲဆိုတာ သူ မသိသော်လည်း သူတို့ အဖွဲ့အစည်းထဲတွင် အရှိန်အဝါ အရှိဆုံးသူမှာ အတွင်းရေးမှူးသာ ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးနှင့် တပ်ရင်းမှူး ဘယ်သူက ပိုပြီး ခံ့ညားသလဲဆိုတာ သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> သူ၏ရှေ့တွင် အသားစွပ်ပြုတ်ပန်းကန် ရှိနေသော်လည်း တုကျန်းပြောလိုက်သည်။ "တုလျန် အစားကို ကောင်းကောင်းစားစမ်း။"</p> <p>တုလျန် - …</p> <p>လုယွီ ရောက်လာကတည်းက သူ့ဖခင်၏ အသံမှာ သူ တစ်ခုခု ပြဿနာရှာမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်သံ အနည်းငယ် ပါနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>အခန်းထဲမှာ နွေးထွေးနေသဖြင့် ကျန်းနျန် အနည်းငယ် အိုက်လာသည်။ သူမက အပြင်ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ လုယွီက ယူပြီး သေသေသပ်သပ် ခေါက်ပေးလိုက်သည်။ လုယွီက ကျန်းနျန်ကို အစားအသောက်များ အေးအောင် မှုတ်ပေးခြင်း၊ နန်ပြားကို အပိုင်းလေးများ ဖဲ့ပေးခြင်း စသည့် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်မှုများကို ရှန်အိုက် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမ တစ်ချိန်က သိခဲ့သည့် ကောင်လေးမှာ ယခုကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး ရှန်အိုက်မှာ သူမ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>တုကျန်းက စကားကို ပိုပြောလာပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် လုယွီဘက်သို့ စကားလမ်းကြောင်း လှည့်ပေးသည်။ သူ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်ခဲ့ကြတာလဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်လိုက်သည်။  "ပြီးခဲ့တဲ့ ဖေဖော်ဝါရီလကပါ။"</p> <p>တုကျန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "လက်ထပ်တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီပဲ။ ကလေးတွေ ဘာတွေ မရသေးဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အစားအသောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ် လုယွီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားပါတယ်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ အခြေအနေတွေ ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါမှပဲ ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားမယ်။"</p> <p>ထိုစကားများက ရှန်အိုက်၏ ရင်ကို ထိမှန်သွားပုံရသည်။ သူမသည် လုယွီကို အမှတ်မထင် မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ၏စကားများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက သူမ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းအတွက် သွယ်ဝိုက်ပြီး အပြစ်တင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်။ လုယွီက ရှန်အိုက်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ရှန်အိုက်၏ အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ခဏမျှအတွင်း သူမသည် လုယွီ၏ မျက်နှာတွင် ရင်းနှီးလှသော လုထျန်းရှောင်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုထျန်းရှောင်နှင့် ၁၁ နှစ်ကြာ လက်ထပ်ခဲ့စဉ်အတွင်း သူသည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူမကို အလုပ်ကြမ်းတွေ တစ်ခါမှ မခိုင်းခဲ့သလို လုယွီကို မွေးဖွားစဉ်ကလည်း အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး လုယွီတစ်ယောက်ရှိလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကာ နောက်ထပ် ကလေးတွေ ထပ်မယူတော့ရန် သူက အခိုင်အမာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထိုနှစ်များအတွင်း လုမိသားစုနှင့် ဘဝက အဆင်ပြေခဲ့သည်။ လုထျန်းရှောင်မှာ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသောသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ကောင်းစွာ ထောက်ပံ့နိုင်ခဲ့သည်။ သူဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာများမှာ နှစ်အတော်ကြာအထိ လောက်ငှခဲ့သလို သူသည် ငွေယွမ် သုံးရာကိုလည်း စုဆောင်းပေးခဲ့သည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လုယွီကို ရှု့မိသားစုထံ အပ်နှံခဲ့ပြီး အစ်ကိုရှု့ကို ငွေယွမ်တစ်ရာ ပေးကာ သူမ ဘယ်တော့ပြန်လာမည်ကို မပြောဘဲ လုယွီကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ ထွက်သွားစဉ်က လုယွီသည် သူမ၏ အင်္ကျီစကို သူ့လက်ကလေးဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ကို ဖြုတ်ကာ နောက်မှ ပြန်လာခေါ်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုအမှတ်တရများမှာ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကို ထမင်းတွေ အများကြီးစားရန် တိုက်တွန်းနေပြီး သူမ ပိန်သွားသည်ဟု ပြောတတ်သည့် လုထျန်းရှောင်၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ထပ်၍မြင်ယောင်လာမိသည်။</p> <p>"ရှောင်အိုက်။"</p> <p>တုကျန်း၏ အသံကြောင့် သူမသည် လက်ရှိအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီမှာ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ တုကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>တုကျန်း ပြောလိုက်သည်။ "အသားတွေစားဦး၊ စွပ်ပြုတ်တွေလည်း ပိုသောက်ဦး။"</p> <p>သူမသည် လုယွီကို စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ ဆက်ကြည့်နေလျှင် ထပ်ငိုတော့မည်ကို သူ သိသည်။</p> <p>ရှန်အိုက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ စားနေပါတယ်။"</p> <p>စားသောက်ပြီးသောအခါ ညဉ့်နက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်အိုက်က ဘေးအခန်းတွင် သန့်ရှင်းသော အိပ်ရာခင်းများ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ တုလျန်ကတော့ အပြင်ခန်းတွင် သူအိပ်ရန် သစ်သားကုတင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသည်။ အခန်းထဲတွင် မီးလှုံနံရံ ရှိသဖြင့် အလွန်ပင် နွေးထွေးနေသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီတို့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေကြသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ကြပေ။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ဘေးတစ်စောင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို လုယွီပေါ် တင်ထားကာ သူ၏ လည်ပင်းလှုပ်ရှားမှုနှင့် နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "လုယွီ ရှင်ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"</p> <p>ခရီးတစ်လျှောက်လုံးနှင့် ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း လုယွီမှာ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို သူမ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>မီးဖိုချောင်နှင့် ထမင်းဝိုင်းတွင် မြင်တွေ့ရသည့် ထိုမိသားစုဝင် သုံးဦး၏ နွေးထွေးကြင်နာမှုများကို ကြည့်ပြီး ကျန်းနျန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိသည်။ လုယွီ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်မောင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ သူသည် မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အထီးကျန်ဆန်သော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "နျန်နျန်။"</p> <p>သူမသည် သူ၏ အသံထဲက အထီးကျန်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် လှည့်၍ ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့ကို သူမ၏ခေါင်းပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဲ့ဒီမေးခွန်းကို ထပ်မမေးချင်တော့ဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ အဲ့ဒါက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။"</p> <p>သူမ (သူ့မိခင်) က သူ၏ ဖခင်ကို ကြည့်သည့်ပုံစံနှင့် တုကျန်းကို ကြည့်သည့်ပုံစံမှာ မည်သို့ ကွဲပြားသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။</p> <p>ယနေ့ မြင်တွေ့ရသည့် ကွဲပြားမှုများက သူ၏ ဖခင်အပေါ်ထားရှိသော အကြည့်များမှာ ပို၍ ကျေးဇူးသိတတ်မှုနှင့် သံယောဇဉ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ့အား သိရှိစေခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ နားထဲတွင် သူ၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားနေရပြီး သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မမေးချင်ရင်လည်း မမေးနဲ့လေ။ ဒီခရီးစဉ်ကို အနားယူတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်။"</p> <p>ဤခရီးစဉ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုများ သို့မဟုတ် ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် နှုတ်ဆက်မှုများ မရှိခဲ့ဘဲ အလှမ်းကွာသော အေးစက်မှုနှင့် သာမန်ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း မအိပ်နိုင်ဘဲ၊ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ သူမ၏အိမ်တွင် မိသားစုဝင်များနှင့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသည့်အကြောင်းကို ထပ်မံ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော အိပ်မက်များတွင် သူမ၏ တံခါးမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ ပြန်မသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မိဘများဘေးတွင် ထိုင်ကာ နိုးလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ခေတ္တအကြာတွင် ဧည့်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး 'တကယ့်ကျန်းနျန်' က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝင်လာကာ ပြောခဲ့သည်။ "အဖေနဲ့အမေ သမီး ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။"</p> <p>ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် 'တကယ့်ကျန်းနျန်' ၏ အသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူမတွင် မရှိခဲ့သော ပိုနူးညံ့သည့် အသံနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။ 'တကယ့်ကျန်းနျန်' က သူမကို မြင်သွားသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် အခြားသော 'ကျန်းနျန်' ၏ အကြည့်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save