Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ၂၀၅</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုယွီ မှာထားခဲ့သည့် စကားများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ "နောက်တစ်ခါ တခြား ကျန်းနျန်ကို တွေ့ရင် သူမကို စကားမပြောနဲ့။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် အလိုအလျောက်ပင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး 'ဟိုဘက်က ကျန်းနျန်' တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျန်းနျန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ထိုအသံမှာ ရှု့ချန်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျန်းနျန် ဘာလို့ ရှု့ချန်ကို အပြင်မှာ ပိတ်ထားတာလဲ။"</p> <p>အမေဖြစ်သူက အပြေးအလွှား ထလာခဲ့သည်။ 'ဟိုဘက်က ကျန်းနျန်' က တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို ပုန်းနေစေချင်သည့် အပူတပြင်း တောင်းဆိုမှု အပြည့်ဖြင့် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းနျန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အခန်းမှာ သော့ခတ်ထားသဖြင့် မိဘများ၏ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် အောက်ထပ်တွင် တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ 'ဟိုဘက်က ကျန်းနျန်' ကို အမေဖြစ်သူက ဆူပူနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "သမီးက ဘယ်လိုတောင် အလိုက်မသိရတာလဲ။ ရှု့ချန်က ငါတို့အိမ်ကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လာတာကို သမီးက အပြင်မှာ ပိတ်ထားတယ်၊ ဒါ ဘယ်လိုအပြုအမူမျိုးလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တံခါးချပ်ကို မှီထားရင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အခြေအနေအားလုံးက အိပ်မက်ဆန်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရှု့ချန်နှင့် 'တခြားကျန်းနျန်' တို့က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် အတူတူ ရှိနေကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြပုံရသည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် တံခါးဖွင့်ကြည့်ချင်သည့် စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်နှင့် နှုတ်ခမ်းတို့တွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမရှေ့က မြင်ကွင်းမှာ တုကျန်း၏ အိမ်အပြင်အဆင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် လုယွီ၏ တိုးညှင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မင်း ရှု့ချန်အကြောင်း ထပ်ပြီး အိပ်မက်မက်ပြန်ပြီလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး လုယွီ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မြင်ရမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ အိပ်မက်အကြောင်းကို အရှိအတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ လုယွီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူမက ရှု့ချန်ကို အိမ်အထိ ခေါ်လာတာလား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အခြေအနေက အတော်လေး အလေးအနက် ဖြစ်နေပုံရတယ်။"</p> <p>လုယွီက ခဏမျှ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့တွေ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ဘယ်လို ရောက်သွားကြတာလဲလို့ ရှင်ထင်လဲ။"</p> <p>သူမတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေပြီး လုယွီသည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို သိထားသူဖြစ်သလို ထက်မြက်သူလည်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခုခု သိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။</p> <p>လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်မှာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ???</p> <p>လုယွီ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကံကြမ္မာသာ မပါခဲ့ရင် ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့ ဆုံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p>သို့သော် ထိုစကားက ထူးထူးခြားခြား ရင်ထဲထိသွားသည်ကိုတော့ သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ပြုံးပြီး လုယွီ၏ မေးကို နမ်းကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာလို့ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ အိပ်မက်တွေကို ခဏခဏ မက်နေရတာလဲ။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အိမ်အကြောင်း အမြဲ အိပ်မက်မက်နေခြင်းမှာ သူ၏ တစ်ကျော့ပြန်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။</p> <p>သူသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က တစ်ကျော့ပြန် ရှင်သန်လာခဲ့သဖြင့် စာအုပ်ထဲက ကမ္ဘာသည် ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးခဲ့သည့် အချိန်မတိုင်ခင်အထိ ကျန်းနျန်သည် ထိုကမ္ဘာနှင့် ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့် စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ အကယ်၍ ထိုနေ့သည် ယခင်ဘဝက လမ်းကြောင်းနှင့် မတူညီတော့ပါက ကျန်းနျန်သည် ထိုကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်မှု လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည်။</p> <p>လုယွီ ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောပေါက်တတ်သည်ကို သူသိသည်။ ဤကိစ္စတွင် သူမကို အမှားအယွင်း မလုပ်စေချင်ပေ။ အမှားတစ်ခုခုက ပြန်ပြင်လို့မရနိုင်သော နာကျင်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။</p> <p>"နျန်နျန်..."</p> <p>လုယွီသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ပြီး ထူးထူးခြားခြား တည်ကြည်ပြတ်သားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ သူမကြားမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းတစ်ခု ချိတ်ဆက်နေတယ်။ အကယ်၍ သူမနဲ့ ရှု့ချန်ကို အိပ်မက်ထဲမှာ ထပ်တွေ့ရင် ကိုယ်ပြောသလို လုပ်ပါ။ သူတို့ကို စကားမပြောနဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ပုန်းနေပါ၊ သူတို့နဲ့ ဆုံတွေ့တာကို ရှောင်ပါ။"</p> <p>လုယွီ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် စ၍ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ယခင်အိပ်မက်များတွင် ရှု့ချန်၏ ဖုန်းကို လက်ခံမိစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ထူးဆန်းမှုများကို ပြန်သတိရကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။"</p> <p>မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တီးတိုးအသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>တုကျန်းနှင့် ရှန်အိုက်တို့သည် ယနေ့ လုယွီနှင့် သူမအတွက် ဘာဟင်းချက်ပေးရမလဲဆိုတာကို တိုင်ပင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တုလျန်၏ အိပ်ချင်မူးတူး အသံက ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူ အခုမှ နိုးလာပုံရသည်။ "အဖေ... မနေ့တစ်နေ့ကမှ သိုးခြေထောက်တစ်ချောင်း ချက်ထားတာလေ။ ဒီနေ့ နောက်ထပ် တစ်ချောင်း ထပ်လိုသေးတာလား။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဆိုတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သုံးလစာ လုပ်အားခနဲ့ ညီမျှတယ်နော်။ သူတို့သာ ဒီမှာ တစ်နှစ်လောက် နေသွားရင် ကျွန်တော်တို့ တောင်းစားရတော့မှာလား။"</p> <p>တုကျန်းက တုလျန်၏ ခေါင်းနောက်ကို ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။ "မင်းကို တစ်ရက်လောက် မရိုက်ရင် စကားတွေက လျှောက်ပြောတော့တာပဲ။"</p> <p>တုလျန် - ....</p> <p>သူသည် စောင်ကို ခြုံကာ ပြန်လှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မပြောတော့ပါဘူး။" ခဏအကြာတွင် စောင်ကို ပြန်မလိုက်ပြီး ရှန်အိုက်ကို ကြည့်ကာ မေူလိုက်သည်။ "အမေ... မနေ့ညက ထပ်ငိုပြန်ပြီလား။ ကျွန်တော် အသံကြားတယ်။ သူ့ရဲ့ အမူအရာက အမေ့အပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး သူစိမ်းဆန်နေတာပဲ။ အမေ အရမ်း စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့၊ အမေ ငိုပြီး ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားရင် အမေပဲ ခံစားရမှာ။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တုလျန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ချော့မြူပြောဆိုခဲ့သည်။ "ရှောင်လျန်ကတော့ သူ့အမေကို အမြဲတမ်း အလေးအထားဆုံးပဲ။"</p> <p>တုကျန်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်အိုက် မင်း သွားချက်နှင့်တော့။ ငါ အဖွဲ့အစည်းဆီ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် တုလျန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောသည်။ "တုကျန်း အရေးမကြီးရင် အဖွဲ့အစည်းဆီ မသွားပါနဲ့ဦး။ မနေ့က အသားစွပ်ပြုတ်တွေ ကျန်သေးတယ်လေ။ နေ့လယ်စာအတွက် သူတို့ကို ခေါက်ဆွဲလုပ်ပေးဖို့ ဂျုံမှုန့်ကောင်းကောင်း အချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦး။"</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလာပြီး နေမကောင်းပုံ ပေါ်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ တုကျန်းက အနားသို့ သွားကာ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ရောဂါဟောင်းက ပြန်ထလာပြန်ပြီလား။"</p> <p>ရှန်အိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p>သူမအတွက် ထိုရောဂါမှာ ယွမ်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ရှင်းကျန်းသို့ တစ်ဦးတည်း ခရီးနှင်ခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများကြောင့် ရရှိခဲ့သော ရောဂါဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လေအေးမိလျှင် ချောင်းဆိုးတတ်ပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့သည့်အထိ ဘဝတစ်သက်တာ ဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>တုကျန်း၏ မိဘများမှာလည်း စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် သူသည် တစ်ဦးတည်း မိသားစုကို ရုန်းကန်ထောက်ပံ့ခဲ့ရသည်။ တုလျန် ကြီးပြင်းလာပြီး ဝိုင်းကူနိုင်သည့် အချိန်ကျမှသာ အိမ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြေလည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ကျန်းနျန်သည် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည့် လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်လိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုယွီသည်လည်း အမြန်ထကာ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်လိုက်လေသည်။ သူ ဖိနပ်စီးနေစဉ် ကျန်းနျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ကိုယ်တို့ ပြန်ကြစို့။"</p> <p>ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>သူမသည် လုယွီကို ဤနေရာတွင် မနေစေချင်ပေ။ ရှန်အိုက်သည် သူ၏ မိခင်ရင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုမှာမူ သူမတွင် ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် မိသားစုအသစ် ရှိနေပြီ။ ဤမိသားစုမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အတူရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး လုယွီအနေဖြင့် ဝင်ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းက လုယွီကို ပို၍သာ စိတ်ဆင်းရဲစေလိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့ အပြင်ထွက်လာသောအခါ တုလျန်မှာ အခုမှ ထလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် စောင်ကို သေသေသပ်သပ် ခေါက်လိုက်ပြီး လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "နိုးကြပြီလား။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... နိုးပြီ။"</p> <p>အသံကြားသဖြင့် ရှန်အိုက်သည် ရေနွေးအိုးကို ကိုင်၍ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "ဒီမှာ ရေနွေးရှိတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်လိုက်ကြဦး။ မနက်စာက မကြာခင် ရတော့မှာပါ။"</p> <p>သူတို့ မျက်နှာသစ်ပြီးသောအခါ တုကျန်းသည် သိုးခြေထောက်တစ်ချောင်းကို သယ်လျက် အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ တုကျန်း တကယ်ကြီး သွားဝယ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားသဖြင့် ကျန်းနျန် အံ့ဩသွားသည်။ လုယွီကတော့ ကြိုတင် သိထားပုံရသဖြင့် သိပ်ပြီး အံ့ဩမနေပေ။ တုကျန်း ဝင်လာသောအခါ သူ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဦးလေးတု။"</p> <p>"မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား။" တုကျန်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"</p> <p>တုကျန်းသည် သိုးခြေထောက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ခြံထဲသို့ ယူသွားပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်သွားသည်။ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ တုလျန်သည် ခြံထဲတွင် ရပ်နေသော လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ရှန်အိုက်ကို မေးလိုက်သည်။ "အမေ... သူ့ကိုကြည့်ဦး။ မနေ့က အိမ်ထဲ ရောက်လာကတည်းက အမေ့ကို 'အမေ' လို့ တစ်ခါမှ မခေါ်သေးဘူး။ သူက တကယ်ပဲ အမေ့သားလား။"</p> <p>ရှန်အိုက်၏ တူကို ကိုင်ထားသောလက်မှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ သူမက အတင်းပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ လာ... ဟင်းတွေ ခပ်ဖို့ ကူညီပေးဦး။"</p> <p>တုလျန် ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>မနက်စာအတွက် ကျန်းနျန် နှစ်သက်သည့် ဆားငံနွားနို့လက်ဖက်ရည်၊ မနေ့ညက သိုးသားစွပ်ပြုတ်၊ နာအန်းနှင့် အကြော်အလှော် နှစ်မျိုး ပါရှိသည်။ တုကျန်း အပြင်မှ ဝင်လာပြီး အင်္ကျီကို တံခါးတွင် ချိတ်လိုက်ကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်ကို ပြောသည်။ "မနက်ဖြန် ငါ မင်းတို့ကို ငါးဖမ်းခေါ်သွားမယ်။ အဲ့ဒီက ငါးတွေက ကြီးပြီး အရသာလည်း အတော်ရှိတာ။"</p> <p>တုလျန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်အိုက်လည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် မနက်ဖြန် ဦးလေးတုကို ငါးဖမ်းခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ခပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တုကျန်းနှင့် ရှန်အိုက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးတု ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် ပြန်တော့မယ်။"</p> <p>ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>တုကျန်းသည် မှင်သက်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည့် ရှန်အိုက်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် လက်ကို ဘောင်းဘီတွင် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောပြန်မှာလဲ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေပါဦး။ ငါ မင်းတို့ကို လျှောက်ပို့ပေးဦးမယ်လေ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ယူထားတဲ့ ခွင့်ရက်တွေ ကုန်တော့မယ်။ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ရင် မကောင်းဘူးလေ။"</p> <p>"ဒါ... ဒါဆိုလည်း..."</p> <p>ရှန်အိုက်သည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် ရှောင်ယွီ၏ သူမအပေါ် အေးစက်စက် အမူအရာများကို သတိထားမိသဖြင့် နောက်ရက်များတွင် သူနှင့် စကားပြောကာ သားအမိဆက်ဆံရေး တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးများကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဤမျှ စောစောပြန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>တုလျန်သည် ရှန်အိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုယွီကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို ခွင့်ရက်ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်တိုးလို့ မရဘူးလား။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီ ၁၀ ရက်အတွက် ဒီနှစ်ရဲ့ ပိတ်ရက်တွေ အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ပြီ။ နောက်ထပ် ခွင့်ရက် ထပ်တောင်းလို့ မရတော့ဘူး။"</p> <p>တုလျန် နားမလည်သော်လည်း တုကျန်းနှင့် ရှန်အိုက်တို့ကတော့ နားလည်ကြသည်။</p> <p>ရှန်အိုက်သည် တူကို ချပြီး ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင်စားကြနော်။ အမေ ကြက်၊ ဘဲတွေ သွားအစာကျွေးလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ အလျင်စလိုနှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပုံရသည်။</p> <p>တုကျန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း နှစ်ကုန်လို့ အချိန်ရတဲ့အခါ ပြန်လာလည်ပေါ့ကွာ။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>တုလျန်သည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘယ်ကစပြောရမှန်း မသိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တူကို ချလိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ခြံသွားလှည်းလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>ထို့နောက် သူ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မနက်စာမှာ သိပ်ပြီး ပျော်စရာမကောင်းခဲ့ပေ။ ကျန်းနျန်မှာလည်း တစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ချေ။ တုကျန်းက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းသွားစဉ် လုယွီက စားပွဲဝိုင်းကို ကူသိမ်းပေးသည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ကြက်ခြံနားက ရှန်အိုက်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> ရှန်အိုက်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်မှာ အတော်ကြာလှပြီ။ တုလျန်က ခြံလှည်းပြီးနောက် အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ တုကျန်းက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သိုးခြေထောက်ကို ခုတ်ထစ်နေသည်။ နောက်ဘက်မှ ခြေသံကြားသဖြင့် ကျန်းနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကုတ်အင်္ကျီ ခြုံပေးနေသည့် လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ချင်လား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း"</p> <p>သူတို့ အပြင်ထွက်မည်ကို မြင်သောအခါ တုကျန်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မေးခဲ့သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လမ်းလျှောက်ရုံပါပဲ။"</p> <p>တုကျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ လမ်းလျှောက်ပြီးရင် ပြန်လာကြနော်။ ငါ မင်းတို့အတွက် သိုးခြေထောက် စွပ်ပြုတ်ချက်ထားပေးမယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးတု။"</p> <p>စကားသံများကို ကြားသဖြင့် ရှန်အိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝသို့ ထွက်သွားနေသည့် လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းထောင့်က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ငိုထားသဖြင့် အက်ကွဲနေဆဲဖြစ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အပြင်သွားမလို့လား။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ရှန်အိုက်ကို ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြပြီးနောက် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်အိုက်မှာ မနေနိုင်ဘဲ နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ထွက်ခွာသွားနေသည့် ပုံရိပ်များကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ အမေ မင်းနဲ့ ခဏလောက် သီးသန့် စကားပြောလို့ ရမလား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save