BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၀၆</h2>

လုယွီ၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသော်လည်း သူ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျန်းနျန်က တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ရှန်အိုက်သည် အပြာရင့်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း သူမကို ဦးလေးတုက ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံရသည်။ သူမ၏ ရွယ်တူ အမျိုးသမီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန်အိုက်မှာ အများကြီး ပိုနုပျိုပုံရသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ အလွန်ဖြူစင်ပြီး နေပူလေပူဒဏ် သိပ်မခံထားရကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ရောက်နေသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲပင်။

သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ရှန်အိုက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည့် အကြည့်များကို ကျန်းနျန် အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လုယွီကို နားချပေးရန် သူမကို အကူအညီတောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းနျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လုယွီထံ ပြန်ပို့ကာ သူ၏ တောင့်တင်းနေသော လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သွားလိုက်ပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွက် အဆုံးသတ်တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

လုယွီ သူမကို ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနျန် အသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

လုယွီ၏ နားထင်မှ အကြောများမှာ ခဏမျှ ထောင်တက်သွားသည်။ သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ရှန်အိုက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

ရှန်အိုက်၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်ကာ လုယွီအနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်မှာ အေးတယ်၊ ကျွန်မ အထဲဝင်ပြီး အနွေးဓာတ်လှုံနေမယ်နော်။"

လုယွီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကိုယ် ခဏနေရင် လာရှာမယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ရှန်အိုက်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ရှန်အိုက်က ကျေးဇူးတင်သည့် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကူညီမှုမှာ ရှန်အိုက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ လုယွီအတွက်သာ ဖြစ်သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လုယွီကို နောင်တမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားစေချင်သည်။ လုယွီက ထိုမေးခွန်းကို ထပ်မမေးချင်တော့ပါဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူ မေးချင်နေသေးသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။

ရှန်အိုက်ကိုလည်း ဘာကြောင့် လုယွီအပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာကို သူမ တိုက်ရိုက် မေးချင်နေမိသည်။

သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့စဉ်တုန်းက လုယွီ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို သူမ တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် တွေးကြည့်ဖူးရဲ့လား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုယွီသည် ရှု့မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ဦးလေးရှု့သည် လုယွီကို ရှု့ချန်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ပညာရေးနှင့် စစ်မှုထမ်းခြင်းကိစ္စများတွင် ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ နှစ်ဦးလုံးကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဦးလေးရှု့သာ မရှိခဲ့ပါက လုယွီ ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကျန်းနျန် တွေးတောင်မတွေးဝံ့ပေ။

အကယ်၍သာ လုယွီသည် ကျန်းမိသားစုကဲ့သို့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များနှင့် တွေ့ခဲ့ရပါက ခံစားရမည့် ဒုက္ခများကို ကျန်းနျန် တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရင်နာရသည်။ ဘေးလူအနေဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် ရှန်အိုက်၏ စိတ်ထားမှာ အေးစက်လွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ဘယ်လို အခက်အခဲတွေနဲ့ပဲ ကြုံကြုံ သူမ၏ ကလေးကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်မသွားသင့်ပေ။

ကျန်းနျန် အိမ်ထဲဝင်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားနေသည့် လုယွီနှင့် ရှန်အိုက်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှန်အိုက်သည် စကားစရန် အခွင့်အရေးရှာသည့်အနေဖြင့် လုယွီကို အကြိမ်ကြိမ် မော့ကြည့်သော်လည်း လုယွီကတော့ သူမကို အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက် လျှောက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သိုးဆီများ ပေကျံနေသည့် လက်များနှင့်အတူ မျက်နှာပျက်နေသော ဦးလေးတုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ခံစားချက်များကို အပြုံးဖြင့် အမြန်ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ "အထဲဝင်ထိုင်လေ၊ အပြင်မှာ အေးတယ်။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

ယနေ့တွင် လေတိုက်နှုန်းက ပြင်းထန်လှပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် သဲကန္တာရရှိသဖြင့် လေထဲတွင် သဲများ ပါလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အလွှာတစ်ခု တင်ကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ရှန်အိုက်သည် ထပ်၍ချောင်းဆိုးလာပြန်သည်။ သူမသည် လေကွယ်ရာတွင် ရပ်နေစဉ် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ လေတိုက်နှုန်း လျော့ကျသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် အေးသော လေဒဏ်မှ သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတိတ်က ကောင်လေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး သူမကို ပြင်းထန်သော လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်အိုက်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ လုယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း နေကောင်းရဲ့လား။"

လုယွီသည် သူမထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရကြီးကို ငေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှန်အိုက်သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးရှု့တို့ မိသားစုရော နေကောင်းကြရဲ့လား။"

လုယွီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။ "ဦးလေးရှု့နဲ့ အစ်ကိုရှု့တို့ ဆုံးသွားကြပါပြီ။"

ရှန်အိုက်သည် သူမ ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်ဘဲ အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဆုံးသွားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နှစ်အတော်ကြာပါပြီ။"

ရှန်အိုက်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အသံထွက်၍ ငိုတော့သည်။ သူမ၏ ရှိုက်သံများမှာ လက်ချောင်းများကြားမှ တိုးထွက်လာသည်။ "ဦးလေးရှု့အတွက်လည်း စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရှု့မိသားစုအတွက်ရော၊ မင်းအတွက်ရောပါ ရှောင်ယွီရယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်... အမေ တောင်းပန်ပါတယ်။"

သူမ၏ ငိုရှိုက်သံများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာက နောင်တများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှသည်။

လုယွီသည် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပြီး အကြည့်ကိုတော့ အဝေးက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့သာ ပို့ထားသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက်မှ သူသည် အနားတွင် ရှိနေသော ရှန်အိုက်ထံသို့ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်သည်။ သူမ ဘာကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ သို့မဟုတ် ဒီနှစ်တွေအတွင်း နောင်တရရဲ့လားဆိုတာကို သူ မမေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဦးလေးတုက ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိနေခဲ့တာလား။"

ရှန်အိုက်၏ ငိုသံမှာ ရပ်သွားသည်။ သူမသည် လုယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ပေကျံနေသော သူမ၏ မျက်နှာနှင့် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများက သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ "ငါ... ငါ..." သူမသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောင်တအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... တောင်းပန်ပါတယ်။"

ရှန်အိုက်၏ ပခုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်သည်။

လုယွီသည် အဖြေကို သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများက ငိုနေသော ရှန်အိုက်ကို သတိပြုမိပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးကြသော်လည်း သူမက မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ကာ ဘာမှမဖြစ်ပါဟုသာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် လုယွီကို မော့ကြည့်သော်လည်း လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသော စကားများကို ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။

တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ရှောင်ယွီနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ။ သူသည် သူမကို တွယ်ကပ်ပြီး စကားတွေ အမြဲပြောနေတတ်သည့် ရှောင်လျန်နှင့် မတူပေ။ သူ၏ ခံစားချက်ကို သူမ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပါ။ သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသောသူမှာ သူမ၏ သားတစ်ဦးထက်စာလျှင် ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ခဲ့ရသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။

ထိုစဉ်က သူမ ဟုန်ကုန်းရွာမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ပြန်သွားဖို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ လုထျန်းရှောင် ချန်ထားခဲ့သော ငွေများကို ယူကာ ရှင်းကျန်းသို့ ပြန်လာပြီး အိမ်ကို ရှာခဲ့သည်။

သူမ၏ ဒုတိယမြောက် အဒေါ်၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး အိမ်မှာလည်း အဖွဲ့အစည်းက သိမ်းယူထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တုကျန်း၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူမ အိမ်ထောင်ကျဖူးသည်၊ ကလေးရှိသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

တုကျန်းက သူမကို မနှစ်မြို့မည်ကို သူမ ကြောက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ တုကျန်းနှင့် လက်ထပ်သောအခါ သူသည် သူမ၏ အတိတ်အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မမေးခဲ့ဘဲ လွန်ခဲ့သော ၁၁ နှစ်ကအတိုင်း သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

တုကျန်းက သူမ ကျန်းမာရေးမကောင်းသည်ကို သိသဖြင့် အလုပ်ကြမ်းများကို တစ်ခါမှ မခိုင်းခဲ့ပေ။ တုကျန်းတစ်ယောက်တည်း မိသားစုကို ရုန်းကန်ထောက်ပံ့နေရသည်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းလည်း သူမ သိသည်။ သူမသည် ရှောင်ယွီအကြောင်းကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထပ်မတိုးစေချင်သဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နွေရာသီတွင် သူမ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့မှသာ တုကျန်းကို ရှောင်ယွီအကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့မှာပင် တုကျန်းက လုယွီကို ရှာရန် ယွမ်မြို့သို့ ရထားလက်မှတ် ဝယ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တုကျန်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ယွမ်မြို့သို့ သွားခဲ့ကြောင်းနှင့် လုယွီမှာ ယခုအခါ ယွမ်မြို့တွင် ရှိနေကြောင်း အိမ်နီးချင်းများက ပြောပြခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် ယွမ်မြို့သို့ ရထားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး သွားခဲ့ရာတွင် ရထားပေါ်မှာပင် လုယွီနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယွီ..."

ရှန်အိုက်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေသည်။ "မင်း အမေ့ကို အပြစ်တင်နေတုန်းပဲလား။"

လုယွီသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ သဲကန္တာရဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားသကဲ့သို့ပင်။ "အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် အတော်များများ မေ့သွားပါပြီ။"

သူ၏ စကားများမှာ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကျော်လွှားသွားခဲ့ပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာခဲ့သည့် ရန်ငြိုးများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယွီ၏ အေးစက်စက် တုံ့ပြန်မှုနှင့် အမူအရာများကြောင့် ရှန်အိုက်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် နာကျင်ရသည်။ သူမသည် သူ့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ငိုတော့သည်။ အကယ်၍သာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အောက်ကို ပြန်သွားနိုင်မည်ဆိုပါက သူမသည် ရှောင်ယွီကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ တုကျန်းက ရှောင်ယွီကို ဘယ်လောက်ပဲ မနှစ်မြို့ပါစေ၊ သူမ သူ့ကို ဘေးနားမှာပဲ ထားမှာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဘာပြောပြော နောက်ကျသွားခဲ့ပြီပင်။

သူမသည် သူမ၏ အချိန်အားလုံးကို တုကျန်းနှင့် ရှောင်လျန်တို့အတွက်သာ ပေးဆပ်ခဲ့သဖြင့် ရှောင်ယွီအပေါ်တွင် အလွန်ပင် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လုယွီသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော အနည်းငယ် ကုန်းနေသည့် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော ၁၈ နှစ်က သွယ်လျသော ပုံရိပ်လေးနှင့် ထပ်တူကျနေသည်ကို မြင်ယောင်လာသည်။ ရှု့မိသားစု၏ တံခါးဝတွင် သူ၏ လက်ကလေးကို ဖြုတ်ချကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည့် အမျိုးသမီး…"အမေ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ပြန်လာခဲ့မယ်၊ မင်း ဦးလေးရှု့နဲ့ ခဏနေခဲ့နော်။"

သူမ ထွက်သွားကတည်းက လုယွီသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့မည့်သူကို မျှော်ရင်း ရှု့မိသားစု၏ တံခါးဝတွင် နေ့တိုင်း ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်မှသည် စိတ်ပျက်မှု၊ ထို့နောက်တွင်တော့ လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။

လုယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အသံခပ်အက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လေအရမ်းတိုက်နေပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့။"

ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ရှန်အိုက်၏ ငိုသံမှာ ရပ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေဒဏ်ကြားတွင် ခံ့ညားစွာ လျှောက်သွားနေသည့် သူမ မှတ်မိနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့လောက်အောင် သူစိမ်းဆန်လှသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုနားတွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာကို အနွေးဓာတ်လှုံနေသည်။

မီးဖိုပေါ်တွင် သိုးသားစွပ်ပြုတ်မှာ တဗွက်ဗွက် ဆူနေသည်။ သူမသည် ရှင်းကျန်းဒေသ၏ ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြနေသည့် ဦးလေးတု၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူ၏ ငယ်ဘဝအကြောင်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ပြောနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ရှောင်လျန် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အင်း။"

တုလျန်သည် ဦးလေးတုကို ဝိုင်းကူပေးနေသည်။ သားအဖနှစ်ဦး၏ စကားပြောသံနှင့် ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း ကျန်းနျန်မှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။

လုယွီ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်မှ အအေးဓာတ်များကို သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မီးဖိုနားသို့ သွားထိုင်ပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ ထိုင်ခုံကို သူ့အနားသို့ တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အေးနေတာလား"

လုယွီ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"

တုလျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသံခပ်မာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။  "အစ်ကို ပြန်လာပြီပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အမေ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ အမေက ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး၊ အအေးမိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"

လုယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူမ လမ်းထောင့်မှာ ရှိနေပါတယ်။"

တုလျန်သည် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအခါ ဦးလေးတုက လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လျန်က သူ့အမေကို စိုးရိမ်လွန်းလို့ အနည်းငယ် ရိုင်းပြသွားတာပါ၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စိတ်ထဲမထားပါဘူး။"

ဟင်းကို အရသာသွင်းပြီးနောက် တုကျန်းမှာ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှန်အိုက်ကို ရှာရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်အေးစက်နေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ လက်နွေးနွေးလေးဖြင့် နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးနေသည်။ လုယွီက သူမ၏လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး မီးဖိုပေါ်မှ ဆူပွက်နေသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

တစ်ဖက်တွင်လည်း တုကျန်းမှာ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ပြန်လာနေသည့် ရှန်အိုက်နှင့် တုလျန်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်အိုက်သည် တုကျန်းကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"တုကျန်း... ရှောင်ယွီက ကျွန်မကို အပြစ်တင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောစောကတည်းက ပြောပြခဲ့သင့်တာ။ အကယ်၍ ရှောင်ယွီကို စောစောကတည်းက ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ရင် သူ ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက် အေးစက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကလေးပဲလေ၊ ကျွန်မ သူ့ကို လွမ်းပြီး ဂရုစိုက်ပါတယ်။"

တုလျန်သည် ဒေါသထွက်လျက် ပြောလိုက်သည်။  "ကျွန်တော် သူ့ဆီသွားပြီး အမေ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။"

တုကျန်းသည် တုလျန်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ပခုံးကို ဖိကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အခြေအနေကို မသိဘဲနဲ့ ဝင်မပါစမ်းနဲ့။ မဟုတ်ရင် ငါ ရိုက်ပစ်မှာနော်။"

တုလျန် - ....

သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းဆူကာ တုကျန်းနှင့် ဆက်ပြီး စကားမများချင်သဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။

တုကျန်းသည် ရှန်အိုက်ကို ခဏမျှ ချော့မော့လိုက်ပြီး သူမ စိတ်အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်အိုက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ။ ကလေးက ငါတို့ကို တစ်ခါလာတွေ့တာနဲ့တင် တော်လှပါပြီ။ မင်း ကြည့်စမ်း ရှောင်ယွီက အခု ကြီးပြင်းလာပြီ၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ အသိပညာရှိတယ်၊ မိန်းမတောင် ရနေပြီ။ မင်း သူ့အတွက် ဝမ်းသာသင့်ပါတယ်။ ဆက်ပြီး မငိုပါနဲ့တော့။ အဲ့ဒါက ငါ့ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေရုံတင်မကဘဲ ကလေးတွေကိုလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်စေတယ်။"

ရှန်အိုက်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ တုကျန်း ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လက်မခံနိုင်သေးပေ။

ယခင်က ရင်းနှီးခဲ့သည့် သားအမိဆက်ဆံရေးမှာ ယခုအခါ အလွန် အလှမ်းကွာပြီး အေးစက်သွားခဲ့ပြီပင်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ထမင်းဝိုင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ မကောင်းလှပေ။ ရှန်အိုက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တုကျန်းကတော့ လုယွီနှင့်အတူ ယွမ်မြို့က အကြောင်းအရာများကို စကားပြောနေသည်။ တုလျန်သည် ရံဖန်ရံခါတွင် လုယွီကို ဒေါသအကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်နေသည်။

ကျန်းနျန်သည် တုလျန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူသည် စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်လွန်းနေသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သော ရှန်အိုက်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်မိပြီး ရှန်အိုက်မှာ အနည်းငယ် အတ္တကြီးသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ထမင်းစားနေကြစဉ်မှာပင် တုလျန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ တူများကို ပစ်ချလိုက်သည်။ တူတစ်ချောင်းမှာ လုယွီဘက်သို့ လွင့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးကို ထိုးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

***

Book List