Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၀၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တုလျန်၏ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် တုကျန်းနှင့် ရှန်အိုက်တို့ပါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>လုယွီကတော့ အေးစက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကျန်းနျန်ကတော့ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သော နွားနို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တုလျန်၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပက်လိုက်သည်။</p> <p>တုလျန်၏ ထိတ်လန့်သွားသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်နေစဉ် ရှန်အိုက်က အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှ နွားနို့လက်ဖက်ရည်များကို သုတ်ပေးနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်သည် ခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ချလိုက်ပြီး ရှန်အိုက်ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ် တုလျန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား။"</p> <p>ရှန်အိုက်သည် တုလျန်၏ မျက်နှာကို သုတ်ပေးနေသည့် လက်များ တန့်သွားပြီး ကျန်းနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗီဇအရ လုယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လှမ်းအကဲခတ်မိသည်။ လုယွီမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော်လည်း တည်ငြိမ်အေးစက်နေသဖြင့် သူ ဘာတွေးနေမှန်း မသိနိုင်ပေ။ ထိုအစား ရှန်အိုက်သည် ကျန်းနျန်၏ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များကြောင့် စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ ဘာမှအမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ လုယွီရဲ့ ဇနီးက ဘာလို့ သူမကို ဒီလိုအကြည့်နဲ့ ကြည့်ရတာလဲ။</p> <p>ရှန်အိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တုလျန်က ငယ်သေးလို့ ဘာမှနားမလည်သေးတာပါ။ တူတွေက လုယွီကို မထိခိုက်မိပါဘူး၊ နို့လက်ဖက်ရည်က အခုမှ လောင်းထည့်ထားတာဆိုတော့ နည်းနည်း ပူသွားတာပဲ ရှိတာပါ။"</p> <p>"အကယ်လို့ အဲ့ဒီတူတွေက လုယွီကို ထိခိုက်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့မျက်လုံးကို ထိုးမိသွားရင်ရော အဒေါ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာလား။ မဖြစ်ပါဘူး။ အဒေါ် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အကယ်လို့ အဒေါ်သာ သူ့ကို တကယ်ဂရုစိုက်ခဲ့ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်က သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ စကားလုံးများမှာ ရှန်အိုက်၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။ သူမသည် ရှန်အိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ ငြင်းဆန်နေသည့် ခါးသီးသော အမှန်တရားကို ဆက်ပြီး ထိုးဆွလိုက်သည်။</p> <p> "အကယ်လို့ သူက ရှု့မိသားစုနဲ့ မတွေ့ဘဲနဲ့ အတ္တကြီးပြီး လူလည်ကျတဲ့ မိသားစုနဲ့သာ တွေ့ခဲ့ရင် သူ့ဘဝ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ အဒေါ် တွေးဖူးလား။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲဆိုတာ အဒေါ် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဘူး။ အဒေါ်က ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပဲ တွေးခဲ့တာ။"</p> <p>လုယွီကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းနျန်ကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံး သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တုကျန်းက မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ကြားဝင်ပြောချင်သော်လည်း ကျန်းနျန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လုယွီ ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ သူ ဒီကိုလာတာ အဒေါ်ကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်လို့တဲ့၊ အဲ့ဒါက ဘာလို့ သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူ အဲ့ဒါကို မမေးချင်တော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက မလိုအပ်တော့လို့ပဲ။"</p> <p>ရှန်အိုက်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်နေသော လုယွီကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုတော့သည်။ သူမကတော့ ရှောင်ယွီရဲ့ ဒီခရီးစဉ်က သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်ကောင်းစေပြီး သူမကို အမေအဖြစ် ပြန်လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့ပဲ လာခဲ့တာဆိုတော့… "ရှောင်ယွီ... တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမေ မှားသွားပါတယ်။"</p> <p>နွားနို့လက်ဖက်ရည်ကြောင့် မျက်နှာ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသော တုလျန်သည် မျက်နှာကို ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောပြီး ပြန်လာသော်လည်း ဒေါသများမှာ ထွက်နေတုန်းပင်။ သူ ပြေးလာပြီး ကျန်းနျန်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> "ကျွန်တော့်အမေမှာ အမှားရှိရင်တောင် အစ်မက အပြစ်ပေးစရာ မလိုဘူး။ အစ်မက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။" သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူသည် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သွားသော တုလျန်ကို အေးစက်စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါ့ဇနီးပဲ။ မင်းက ဘာမို့လို့ သူ့ကို ဝေဖန်ရတာလဲ။"</p> <p>ကျန်းနျန် စိတ်ထဲတွင် အားရကျေနပ်သွားမိသည်။</p> <p>နာကျင်ပြီး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသော တုလျန်အနားသို့ ရှန်အိုက်က အပြေးအလွှားသွားကာ ထူပေးသည်။ တုလျန်သည် ထိုးချက်ကြောင့် မူးဝေနေသော်လည်း လုယွီကို ပြန်ရန်ရှာရန် ကြိုးစားစဉ် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သော တုကျန်း၏ ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်ကို ခံလိုက်ရသည်။ တုလျန်က ပါးကို အုပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ "အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။ သူ အရင်စတာလေ။"</p> <p>သူသည် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ကာ လုယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေး၏ ကလေးဆန်သော အမူအရာများမှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p>"အဲ့ဒါ မင်း အရင်စလို့ပဲ။ မင်းက အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်။"</p> <p>တုကျန်းက ကုလားထိုင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး တုလျန်၏ ဂုတ်ကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ "ဒါ လူကြီးတွေ ကိစ္စ၊ မင်း ဝင်ပါစရာ မလိုဘူး။ အပြင်ထွက်ပြီး မင်းရဲ့ အပြုအမူကို ပြန်ဆင်ခြင်နေစမ်း။"</p> <p>စကားအဆုံးတွင် တုကျန်းသည် တုလျန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ဒရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်အိုက်က ကြားဝင်တားချင်သော်လည်း တုကျန်းက တားလိုက်သည်။ "ရှန်အိုက် မင်း သူ့ကို စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။"</p> <p>"ရှောင်ယွီ..."</p> <p>ရှန်အိုက်၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး မျက်ရည်စများမှာလည်း ကျန်နေသေးသည်။ သူမသည် လုယွီကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p>လုယွီက အကြည့်ကို လွှဲပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဗိုက်ဝပြီ။"</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ ကျန်းနျန်က ရှန်အိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်သုတ်နေပြီး လူတိုင်းရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို မသိသောသူသာဆိုလျှင် ရှန်အိုက်မှာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသည်ဟု ထင်လိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့ အိမ်ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် တုကျန်းက တုလျန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တုလျန်၏ နောက်ကျောနှင့် တင်ပါးများတွင် ခြေရာများပင် ထင်နေသည်။ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန် ရောက်လာသောအခါ တုကျန်းက ရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"</p> <p>လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လမ်းခဏလျှောက်မလို့ပါ။"</p> <p>ကျန်းနျန်က တုကျန်း၏ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးတု ကျွန်မတို့ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"</p> <p>တုကျန်း ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်းဝေးဝေး မသွားနဲ့နော်၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း လေအရမ်းတိုက်တယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပြင်တွင် တစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်တွင် ရှန်အိုက်နှင့် တွေ့သော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ကြပေ။</p> <p>ညနေပိုင်းအထိ တုလျန် ပြန်မလာခဲ့သလို တုကျန်းကလည်း သူ့အကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ ညစာစားချိန်တွင် ငါးဟင်းတစ်ခွက် ပါလာသည်။ ရှန်အိုက်မှာ တစ်နေ့ခင်းလုံး ငိုထားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေသည်။ ကျန်းနျန်က တိတ်ဆိတ်စွာ စားနေပြီး ရှန်အိုက်ကို မော့မကြည့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှန်အိုက်ကတော့ လုယွီကို အကြိမ်ကြိမ် မော့ကြည့်နေသည်။</p> <p>လုယွီ တိတ်ဆိတ်စွာ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်အိုက်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ တူဖြင့် ငါးတစ်ဖဲ့ကိုယူကာ လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့အတွက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါးလေး စားကြဦးလေ။"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် "အဒေါ်" ဟူသည့် စကားလုံးကို ခပ်လေးလေး အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုယွီ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>တုကျန်း ပြောလိုက်သည်။ "များများစားကြပါ၊ ရှင်းကျန်းက ငါးက တကယ်ကောင်းတာ။"</p> <p>ကျန်းနျန်၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကြောင့် ရှန်အိုက်၏ ရင်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် ပြင်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ထို့နောက် လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ် လုယွီက ငါးကိုဖယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ငါးမစားဘူး။"</p> <p>ရှန်အိုက်၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်မိသည်။ တုကျန်းက ကြားဝင်ပြောပေးရသည်။ "ရပါတယ်၊ တခြားဟင်းနှစ်ခွက်လည်း လုပ်ထားသေးတယ်၊ ငါးမစားချင်ရင် တခြားဟင်းတွေ စားလေ။"</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်ပိုင်း မနက်စာ စားပြီးနောက် တုကျန်းမှာ ရွာမှ လှည်းတစ်စီး သွားငှားသည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ငွေတစ်ရာထုတ်ကာ ရေနွေးအိုးအောက်တွင် ထားပြီး လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဦးလေးတုရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ပြန်ပေးတာပါ။ အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ သူတို့ကို ဘာမှ ထပ်ပြီးအကြွေးမတင်တော့ဘူး။"</p> <p>လုယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>မကြာမီမှာပင် တုကျန်းမှာ လှည်းဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ရှန်အိုက်သည် လှည်းပေါ်တွင် သန့်ရှင်းပြီး နွေးထွေးသော အခင်းများကို ခင်းပေးထားကာ ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီတို့ ဒီမှာ လှဲလိုက်လေ၊ ပိုနွေးတာပေါ့။"</p> <p> ထို့နောက် သူမသည် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို လုယွီအား ပေးကာ ပြောသည်။ "အဒေါ် မင်းအတွက် ဂွမ်းအင်္ကျီတစ်ထည် ချုပ်ပေးထားတယ်၊ အပြန်ကြရင် ဝတ်သွားနော်။"</p> <p>ကျန်းနျန်သည် ထိုအိတ်ကို အရင်ဦးစွာ လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရှန်အိုက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်... အဒေါ်က လုယွီကို မတွေ့တာ ၁၈ နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ။ သူ့ရဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအင်္ကျီကို တုလျန်အတွက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်မ လုယွီအတွက် အဝတ်အစားတွေ အများကြီး လုပ်ပေးထားပြီးသားပါ၊ သူ နေ့တိုင်းဝတ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။"</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ထိုအိတ်ကို ရှန်အိုက်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်အိုက်သည် လက်ထဲမှ အဝတ်အိတ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းနျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီကတော့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အဝတ်အစားတွေ ရှိပါတယ်။"</p> <p>တုကျန်းက ရှန်အိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"</p> <p>"အင်း။"</p> <p>လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို လှည်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ လှည်းလေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားစဉ် သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရှန်အိုက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရောက်လာချိန်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်အထိ သူ "အမေ" ဟု တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော ၁၈ နှစ်က သူမ တံခါးဝမှ ထွက်သွားသည့် ပုံရိပ်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့ရပြီး ယခု ၁၈ နှစ်အကြာမှာတော့ နေရာတွေ လဲလှယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်အိုက်သည် လှည်းလေး လမ်းထောင့်အကွေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ မျှော်လင့်နေသည့် ခေါ်သံကို မကြားခဲ့ရပေ။ သူမ အပြင်တွင် အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့ပြီး တုလျန် ရွာမှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အထဲဝင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ သူမက ခေါင်းယမ်းကာ အပြင်မှာ ခဏလောက် ထပ်နေချင်သေးကြောင်း ပြောသည်။ တုလျန်က သက်ပြင်းချကာ အထဲဝင်သွားပြီးနောက်၊ လက်ထဲတွင် ငွေတစ်ရာကို ကိုင်လျက် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာသည်။ "အမေ... ဒါ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တာပဲ။"</p> <p>ရှန်အိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုငွေကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ခဏအကြာမှ သူမ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် တုလျန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန် မင်း အဖေ့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး ဒီငွေကို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ။"</p> <p>တုလျန်သည် ထိုငွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူတို့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသော်လည်း လှည်းမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီး တုလျန် မီသွားချိန်တွင်တော့ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p>ခုနစ်နာရီရထားကို မှီရန် လိုအပ်သောကြောင့် တုကျန်းသည် လှည်းကို အရှိန်ဖြင့် မောင်းခဲ့ရာ ခြောက်နာရီတွင် ဘူတာရုံသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ လှည်းဆောင့်သည့်ဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေသော ကျန်းနျန်ကို လုယွီက လှည်းပေါ်မှ ပွေ့ချပေးလိုက်သည်။ သူ တုကျန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဦးလေးတု ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။"</p> <p>ကျန်းနျန်လည်း လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ "ဦးလေးတု ဒီခရီးစဉ်မှာ အဘက်ဘက်က ကူညီပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်တော့မယ်နော်။"</p> <p>တုကျန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မြန်မြန်ဝင်ကြတော့၊ မဟုတ်ရင် ရထားလွတ်သွားဦးမယ်။"</p> <p>လုယွီက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျန်းနျန်ကို ဘူတာရုံထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ တုကျန်းသည် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်လိုက်ပြီး လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်သည်။ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော အထီးကျန်မှုတို့ လွှမ်းမိုးနေသည့် အရွယ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဘူတာရုံထဲတွင် လူသိပ်မရှိလှပေ။ လုယွီသည် လက်မှတ်များကို မြန်မြန်ဝယ်ကာ ကျန်းနျန်ကို စောင့်ဆိုင်းခန်းသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်နားမှ ဖြတ်သွားစဉ် အပြင်ဘက်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ပြီး တစ်လိပ် မီးညှိသောက်နေသည့် တုကျန်းကို ကျန်းနျန် မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် လုယွီ၏ ခပ်အက်အက် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "သူမက ကိုယ့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဦးလေးတုဆီကနေ ၁၈ နှစ်လုံးလုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။"</p> <p>ကျန်းနျန် ကြောင်အသွားပြီး လုယွီကို အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ပြန်စုစည်းရန် ခဏကြာသွားသည်။ "ရှင်... သူမ... ဦးလေးတုက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၈ နှစ်လုံးလုံး ရှင့်အကြောင်းကို မသိခဲ့ဘူးလား။"</p> <p>လုယွီ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း။"</p> <p>ကျန်းနျန် - ....</p> <p>လှည်းပေါ်မှာတုန်းက လုယွီက တုကျန်းကို ရှန်အိုက်နဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူ့အကြောင်း သိလားလို့ မေးခဲ့တာကို ကျန်းနျန် ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ ထိုစဉ်က တုကျန်းက သိတယ်လို့ ဖြေခဲ့တုန်းက သူမ လုယွီအတွက် သနားခဲ့ပြီး သူတို့အပေါ် အာဃာတ ဖြစ်ခဲ့မိသည်။ သူတို့ အတူနေဖို့အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လာမရှာခဲ့ကြဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။ တုကျန်းရဲ့ အနေအထားကို ခဏဖယ်ထားဦး၊ ရှန်အိုက်ဟာ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံးဝ ကျရှုံးခဲ့တာပဲ။</p> <p>ယခု လုယွီရဲ့ စကားကို ကြားရပြီးနောက်မှာတော့ ရှန်အိုက်ဟာ လုယွီရဲ့ အမေဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ကျန်းနျန် ပိုပြီး ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး လုယွီရှေ့မှာ ရှန်အိုက် ပြခဲ့တဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ နောင်တတွေကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ သူမဟာ အရမ်းကို ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူလို့ ကျန်းနျန် ထင်မြင်လာသည်။ သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်မှာ အမျိုးသားသုံးယောက်အပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့သည်…</p> <p>ပထမတစ်ယောက်ကတော့ လုယွီရဲ့ ဖခင်အရင်း၊ သူမ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သူ့ကို အသုံးချခဲ့ပြီး ကလေးမွေးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယကတော့ ဦးလေးတု၊ သူမ၏ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ဒီလို စိတ်မျိုးနဲ့ ဦးလေးတုနဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လုံးလုံး ဘယ်လို အတူနေခဲ့လဲဆိုတာ သူမ မတွေးတတ်တော့ပေ။ တုလျန်ကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်းရော အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့နေတဲ့ လုယွီအကြောင်း သူမ တွေးမိခဲ့ရဲ့လား။</p> <p>တတိယကတော့ လုယွီအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူ အရွယ်ရောက်လာမှ "အမေ" လို့ ခေါ်စေချင်နေသည်။</p> <p>သူမက ဘာလို့ အဲ့ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရသင့်တာလဲ။</p> <p>အကယ်လို့သာ ထိုစဉ်က လုယွီဟာ ရှု့ချန်တို့ သားအဖနဲ့ မတွေ့ခဲ့ရင်၊ အကယ်လို့ သူ... သေသွားခဲ့ရင်ရော ရှန်အိုက် ဒီအကြောင်းကို တွေးဖူးရဲ့လား။</p> <p>သူမ တွေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျန်းနျန် သေချာပေါက် ခံစားရသည်။ ဒီလို အတ္တကြီးတဲ့သူမျိုးဟာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပဲ တွေးနေမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save