Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ဝမ်ရွှယ် သည် အောင်ပွဲခံနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>“ကျင်းကျုံးယွဲ့... ဒီနေ့ကစပြီး ၁ လအတွင်း ငွေ ၂.၅ သန်း (၂၅ သိန်း) ရှာပေးရမယ်။ မပေးနိုင်ရင် စစ်သည် တစ်သောင်းစာ လက်နက်တွေ ကျုပ်တို့ပိုင်ပြီ။ လန်ထျန် ဆားတွင်းရဲ့ ၅ နှစ်စာ ဝင်ငွေလည်း ကျုပ်တို့ပိုင်ပြီ။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးချင်ရင် အရင်ဆုံး ရူးသွပ်အောင် လုပ်တတ်တယ်။ ခင်ဗျား ဒီလောက် ရူးသွပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ သူတောင်းစားစကား နားထောင်ပြီး လောင်းကစား ဘုရင်ကို လာစိန်ခေါ်ရဲတယ်။</p> <p>ကျုပ်ရဲ့ လောင်းကစား အရည်အချင်းက မွေးရာပါ ပါရမီပဲ။ ကျုပ် မရှုံးတာ ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီ။ ပြိုင်ဘက်မရှိတာ တော်တော် ပျင်းစရာ ကောင်းတာပဲ။ ဒီပွဲက အပျင်းပြေဆုံးနဲ့ အန္တရာယ် အများဆုံး ပွဲပဲ။</p> <p>ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင်းကျုံးယွဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတောင်းစားလေး။ ခင်ဗျားတို့ကြောင့် ကျုပ် ငွေ ၁ သန်းလောက် အလကား ရလိုက်ပြီ။  ပြိုင်ဘက်ကင်းရတာ အထီးကျန်လိုက်တာကွာ...”</p> <p>သို့ပေမည့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အားလုံးက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အန်စာတုံးများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံး ယွင်ဝမ်ရွှယ် သတိထားမိသွား၏။ <strong>‘ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ ကျုပ် နိုင်သွားလို့ မနာလို ဖြစ်နေကြတာလား။’</strong></p> <p>“အဟွတ်...”</p> <p>နင်လျန်ဟွာက ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ခေါင်းဆောင်ယွင်... သေချာ ကြည့်ပါအုံး။”</p> <p>“ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ် နားထောင်ပြီးသား။ ၆ သုံးလုံးပဲ။” ယွင်ဝမ်ရွှယ် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အွတ်...”</p> <p>ဘဲတစ်ကောင် လည်ပင်းညှစ်ခံလိုက်ရသလို အသံထွက်လာသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p><strong>‘ဘာလဲဟ။ မျက်စိမှားနေတာလား။ ၆ သုံးလုံး ဖြစ်ရမှာလေ။ ၁ သုံးလုံးနဲ့ အစားခံရမှာလေ။ ဘာလို့ ၆ နှစ်လုံး၊ ၅ တစ်လုံး (နံပါတ် ၁၇) ဖြစ်နေရတာလဲ။ </strong></p> <p><strong>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ၁ သုံးလုံး (၃)၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ၁၇၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့ နိုင်သွားပြီ။ တစ္ဆေခြောက်တာလား။ မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ် ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။ ၆ သုံးလုံး အသံက အပီပြင်ဆုံးပဲ။ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။</strong><strong>’</strong></p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျုပ် နားကြားမမှားနိုင်ဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျား လိမ်တာ။” ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက အသံနားထောင်တာ တော်တယ် မဟုတ်လား။ ကျုပ်က အသံတု လုပ်တာ တော်တယ်။”</p> <p>“အားနည်းတယ်။” (ကလေးအသံ)</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့။” (မိန်းမကြီးအသံ)</p> <p>အားလုံး ကြက်သီးထသွားကြ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပါးစပ်ပိတ်ထားလျက်နှင့် အသံထွက်နေခြင်းပင်။ မိန်းမသံထက် ပိုတူနေသေး၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စားပွဲပေါ် တက်ကလိုက်သည်။ “အထီးကျန်လိုက်တာကွာ... ပြိုင်ဘက်ကင်းရတာ ပျင်းစရာကြီး။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်၏ အသံနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူနေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ တုန်ယင်သွားသည်။ <strong>‘ဒီလူ ဒီလောက်ထိ အရည်အချင်းရှိမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ နင်ချင်းအခန်းထဲမှာ ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်ခဲ့လဲ ဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။’</strong></p> <p>သီချင်းဆိုပြီးတဲ့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကို ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကြီး... ကျုပ်က လောင်းကစား မတော်ပေမဲ့ အသံတု လုပ်တာတော့ တော်တယ်။ အန်စာတုံး လှုပ်သံနဲ့ ၆ သုံးလုံး အသံတုကို ရောလိုက်တာလေ။”</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ နင်ချင်း၏ အသံနှင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် အန်စာတုံး လှုပ်သံကို တုပပြလိုက်သည်။ ၆ သုံးလုံး အသံ အစစ်ဖြစ်၏။</p> <p>“တူတယ် မဟုတ်လား အစ်ကိုကြီး။ ဒါကြောင့် လျော်ကြေး ၁ သန်းကို လက်ခံလိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့ ၆ သိန်းကိုတော့ အစ်ကိုကြီး စိုက်လိုက်တော့။ ကျေးဇူးပါဗျာ။”</p> <p>အားလုံး ကြက်သေ သေသွားကြသည်။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ ၆ သိန်း ဆုံးရှုံးရတာ နှမြောစရာ ကောင်းသော်ငြား သူတောင်းစားတစ်ယောက်၏ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာက ပိုနာကျင်စရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကျုပ် ခင်ဗျားကို သတ်မယ်။” ယွင်ဝမ်ရွှယ် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p>“ဘုန်း..”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယွင်ဝမ်ရွှယ် လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ရှုံးတာကို လက်မခံနိုင်ဘူးလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သက်သေ ၃ ယောက်ကို မေးလိုက်၏။ “လူကြီးမင်းတို့.. ဒီလောင်းကစားပွဲမှာ ပြဿနာ ရှိလား။”</p> <p>သူတို့ ဘာမှ ပြောလို့ မရတော့ပေ။ “ပြဿနာ မရှိပါဘူး။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို လောင်းကြေး အတည်ပဲနော်။”</p> <p>သက်သေများက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို စာချုပ်ချုပ်ကြမယ်။ လျော်ကြေး ၁ သန်း။”</p> <p>.................</p> <p>၁၅ မိနစ် ကြာချိန်မှာတော့ စာချုပ် ချုပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က လျော်ကြေး ၁ သန်း ပေးမည်။ ကျန်ငွေကို ယွင်ဝမ်ရွှယ်က စိုက်ထုတ်ရမည်။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် လက်မှတ်ထိုးရင်း သွေးအန်ထွက်လာသည်။ သူ တစ်ခါမှ ဤမျှလောက် မရှုံးခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန်က စာချုပ်တစ်စောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... ၁၂ လပိုင်း ၁ ရက်နေ့ မတိုင်ခင် ပေးရမယ်နော်။ မပေးရင် လက်နက်တွေ အသိမ်းခံရမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ပြန်ကြစို့။” ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က အနောက်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “၁ သန်းလည်း သူတို့မှာ မရှိပါဘူး။ ဘယ်သူမှ ငွေမချေးရဘူး။ တခြားနိုင်ငံတွေဆီက ငွေချေးရင် သစ္စာဖောက်ပဲ။ ဝိုင်းသတ်ကြ။”</p> <p>.................</p> <p>လေခွင်းမြို့စားအိမ်တော်</p> <p>“ရှင် တော်တယ်။ ဘာဆုလိုချင်လဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မလိုပါဘူး။ နယ်မြေပြန်ရမှ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမှာပါ။”</p> <p>ဆရာကြီး ဇိုအန်က ဝင်ပြောသည်။ “ယွင်အောက်ထျန်းကြောင့် ၁ သန်းပဲ ပေးရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က ၂၅ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”</p> <p>“ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် ၂ သိန်း သုံးလိုက်ပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “စစ်စရိတ်၊ လစာ၊ ရွှေငွေတွေ ပေါင်းလိုက်ရင် ၃ သိန်းလောက် ရမယ်။ နောက်ထပ် ၇ သိန်း လိုနေသေးတယ်။”</p> <p>“၂၅ ရက်အတွင်း ၇ သိန်း ရှာဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။” လန်ပိက ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>“၇ သိန်း မဟုတ်ဘူး။ ၁ သန်း ရှာရမယ်။ စစ်စရိတ်တွေကို မထိနဲ့။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ “၂၅ ရက်အတွင်း ၁ သန်း ရှာမယ် ဟုတ်လား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။”</p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ <strong>‘တစ်နှစ်လုံးမှ ၁ သန်း မဝင်တာကို ၂၅ ရက်နဲ့ ရှာမယ်တဲ့။ ပုံပြင် ပြောနေတာလား။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် ခရီးထွက်ပြီး သွားရှာမယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သွားမှာလဲ။ ဘာယူသွားမှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ယူသွားမယ်။”</p> <p>“ခန္ဓာကိုယ် ရောင်းစားမလို့လား။” လန်ပိက မေးလိုက်သည်။</p> <p><strong>‘ရိုင်းလိုက်တာ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးယွဲ့က တောင်းဆိုလိုက်၏။ “သခင်မ... ကျုပ်ကို သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်လောက် ပေးပါလား။ ကျုပ် အသတ်ခံရမှာ ကြောက်လို့။”</p> <p>“အာ့တိုင်..” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး၊ မျက်နှာဖြူဖြူ၊ မျက်လုံး ကြောင်တောင်တောင်နှင့် လူတစ်ယောက် ဝင်လာ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ အာ့တိုင် တဲ့။ ဒုတိယအတော်ဆုံး သိုင်းသမားပဲ။ သူ လိုက်ခဲ့လိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာလဲ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေလို့လေ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မက ကာကွယ်ဖို့ လိုလို့လား။ ကျားမကြီးလို ရဲရင့်နေတာကို။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ကျားမကြီးကိုမှ ချစ်တာ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ မျက်နှာ တည်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက် ခရီးထွက်မယ်။”</p> <p>.................</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ ဆိုသည်မှာ တာယင်အင်ပါယာ၏ ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်ပြီး အင်အားအကြီးဆုံး အင်ပါယာ ၃ ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျိုးမြို့မှာ မြောက်ဘက်နယ်စပ်က မြို့ကြီးဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ၁ သန်းကျော် ရှိသည်။</p> <p><strong>‘ဒီလိုမြို့ကြီးမှာမှ ငွေ ၁ သန်း ရှာလို့ ရမှာ။ လှပလိုက်တဲ့မြို့ကြီး။ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေ အများကြီးပဲ။ ပြန်တောင် မပြန်ချင်တော့ဘူး။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်တော်ကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>နင်အန်း နယ်စားအိမ်တော် - ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့ခဲ့သော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘ငွေ ၁ သန်း ရဖို့ ဒီအိမ်တော်က အဓိကပဲ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူတောင်းစား ဝတ်စုံဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ သူက ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး တံခါးစောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် နာမည်က ချူလျိုရှန်း... နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကယ်တင်ဖို့ လာတာပါလို့ နယ်စားမင်းကို သွားပြောလိုက်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဇာတ်လမ်း ကန့်လန်ကာ စဖွင့်ပြီဖြစ်၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save