Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရိုးရိုးသားသား စီးပွားရေး လုပ်ပြီး ငွေ ၁ သန်း ရှာမယ်ဟု ထင်နေသည်လား။ နောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>မည်သည့်စီးပွားရေးက ၁၅ ရက်အတွင်း ငွေ ၁ သန်း ရနိုင်မည်နည်း။ လှည့်စားသည်ကလွဲရင် မည်သည့် နည်းလမ်း ရှိသေးသနည်း။</p> <p>ဟုတ်ပေ၏။ လှည့်စားခြင်းပင်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လှည့်စားမည့်ပုံစံက တစ်ဖက်သားကို ကျေနပ် လက်ခံပြီး ကျေးဇူးတင်ရှိလာအောင် လုပ်ပေးမှာဖြစ်သည်။</p> <p><strong>‘မှန်၊ ဖန်ခွက် ထုတ်လုပ်တာတွေက ကြာလွန်းတယ်။ ရေမွှေး၊ ဆပ်ပြာ၊ အရက်ပြန် ထုတ်လုပ်တာတွေလည်း တစ်နှစ်မှ ၁ သန်း မရနိုင်ဘူး။’</strong></p> <p>ယခု အချိန်၌ နင်အန်း နယ်စားအိမ်တော်သည် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်ထား၏။</p> <p>အဝင်ဝတွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်များ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ အင်ပါယာကြီး၏ နယ်စားအိမ်တော် ပီသပါပေသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲမပြီး ပစ်ထုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p>မြေကြီးပေါ် ခွေးကျဝက်ကျသွားသည်။</p> <p><strong>‘ရိုင်းစိုင်းလိုက်တဲ့ အစောင့်တွေ။’</strong></p> <p>“ထွက်သွား။ နောက်တစ်ခါ လာရင် ခြေထောက် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က သံတုတ်ကို ကိုင်ရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။</p> <p>“အတည်ပြောနေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထရပ်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောဆိုလိုက်သည်။ “စစ်သည်ကြီး... နယ်စားမင်းမှာ သားတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ အခု သူက ကာလသားရောဂါ ဖြစ်နေတယ် မဟုတ်လား။ တကိုယ်လုံး အနာတွေ ပေါက်နေပြီ။ မကုသနိုင်ရင် သေတော့မယ်။”</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင် မျက်နှာပျက်သွား၏။ <strong>‘ဒါ နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ။ ဘယ်သူက သတင်းဖြန့်လိုက်လဲ မသိဘူး။ ကျင်းကျိုးမြို့တင်မကဘူး၊ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေအထိ သတင်းရောက်နေပြီလား။’</strong></p> <p>သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုမူကား ဤလူက နယ်စားအိမ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူသာ သေသွားပါက နယ်စားဘွဲ့ ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ရန်သူတော် ဆွေမျိုးများ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>နယ်စားမင်း အနေဖြင့်လည်း ဤအခြေအနေကို မည်သို့မှ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်သလို နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် ထပ်မံ မွေးဖွားရန် ဆိုသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကာလသားရောဂါ ဆိုသည်မှာ ကုသ၍ မရနိုင်သော ရောဂါဆိုး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တချို့ကတော့ အဆိပ်ကို အဆိပ်နှင့် ကုမည်ဆိုပြီး စိန်စားကြသည်။ လက်တွေ့တွင်မူ လူနာက ပို၍ မြန်မြန် သေဆုံးသွားခြင်းသာ အဖတ်တင်၏။</p> <p>ရှေးခေတ်အခါက ကာလသားရောဂါ ဆိုသည်မှာ သေမိန့်ချမှတ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာတွင်မူ ပင်နီဆီလင်တစ်လုံး ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် ပျောက်ကင်းနိုင်သော်လည်း ယခု ရောက်ရှိနေသည့် ကမ္ဘာတွင်မူ ထိုဆေးမျိုး မရှိသေးချေ။</p> <p>.................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “စစ်သည်ကြီး... ကျုပ်က သခင်လေးကို ကုပေးနိုင်တယ်။ နယ်စားအိမ်တော်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။ ကုပေးပြီးရင် ငွေတစ်ပြားမှ မယူဘူး။ ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ လိုချင်တယ်။”</p> <p>“ထွက်သွား။” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သတင်းပျံ့သွားတည်းက သမားတော် အယောင်ဆောင်များ အများအပြား လာကြ၏။</p> <p>ကုလေ ပိုဆိုးလေ ဖြစ်နေပြီး ယခုအခါ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး နာရေး ပြင်ဆင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နယ်စားမင်းက ဘယ်သမားတော်ကိုမှ အဝင်မခံတော့ခြင်းပင်။</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင်က သံတုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ၇ ကျပ်သား ရှိသည့် ရွှေချောင်းတစ်ချောင်း ထုတ်ပြလိုက်၏။ “လက်ဖက်ရည်ဖိုး သောက်လိုက်ပါဗျာ။”</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင် မျက်လုံး အရောင်လက်သွားသည်။ သို့ပေမည့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ နယ်စားမင်း အမိန့်မို့လို့ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မှာ မှော်ဆေး ရှိပါတယ်။ ၁ ရက် အတွင်း အနာတွေ သက်သာစေရမယ်။ ၇ ရက် အတွင်း ပျောက်ကင်းစေရမယ်။ မပျောက်ရင် ကျုပ်ခေါင်းကို ဖြတ်ယူလိုက်ပါ။ စစ်ကတိ ချုပ်ပေးပါ့မယ်။”</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင် တွေဝေသွားသည်။ ရွှေချောင်းကိုလည်း လိုချင်၏။ လူလိမ် ဖြစ်မှာလည်း ကြောက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “စစ်သည်ကြီး... သခင်လေး ရောဂါ ပျောက်သွားရင် စစ်သည်ကြီးလည်း ကုသိုလ်ရတာပေါ့။ ကျုပ်က ကိုယ့်ခေါင်းနဲ့ အာမခံနေတာပဲ။ ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ။”</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ရွှေချောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် နားလည်ပါတယ်။ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ပေးလို့ မကောင်းပါဘူး။ အထဲရောက်မှ တိတ်တဆိတ် ပေးပါ့မယ်။”</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင် သဘောကျသွားသည်။ <strong>‘ပါးနပ်တဲ့ သူတောင်းစားပဲ။’</strong></p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ သခင်လေးအတွက် ဝင်လျှောက်တင်ပေးမယ်။”</p> <p>.................</p> <p>တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ နင်အန်း နယ်စားမင်းသည် စိတ်ညစ်နေ၏။ သူ၏သား ကာလသားရောဂါ ဖြစ်နေသည်ကို ဧကရာဇ်မင်း သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>စစ်ပွဲ ဖြစ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းက ကျင်းကျိုးမြို့ကို နောက်တန်းဌာနချုပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အရာရှိသားသမီးများက ပျော်ပါးပြီး ရောဂါရနေသည် ဆိုသည့် သတင်းကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကိုလည်း စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သခင်လေးတွင် ရောဂါဖြစ်နေသည်မှာ မှန်ကန်ပါက နယ်စားမင်းမှာ အပြစ်ပေးခံရတော့မှာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သားဖြစ်သူ၏ ရောဂါသည် မိသားစု၏ ကံကြမ္မာနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင်က သတင်းပို့လိုက်သည်။ “နယ်စားမင်း... အပြင်မှာ သမားတော် တစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ သခင်လေး ရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောနေပါတယ်။”</p> <p>“မောင်းထုတ်လိုက်။”</p> <p>နယ်စားမင်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သမားတော် အများကြီး ပြပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမှ မကုနိုင်ချေ။</p> <p>အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ပြန်ထွက်သွားချင်သော်လည်း ရွှေချောင်းကို နှမြောနေမိသည်။ သူက အရဲစွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “နယ်စားမင်း... သူက အသက်နဲ့ အာမခံပါပြီး စစ်ကတိ ပေးပါမယ်တဲ့။ ၁ ရက် အတွင်း သက်သာစေရမယ်လို့ ပြောနေပါတယ်။”</p> <p>“ဟေ...” နယ်စားမင်း အံ့ဩသွားသည်။ ဤမျှလောက် ရဲရင့်သည့် သမားတော်ကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။</p> <p>နယ်စားကတော်က တောင်းပန်လိုက်၏။ “ယောက်ျား... စမ်းကြည့်လိုက်ပါလား။ သားလေးက တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ သေမယ့်လူကို ကုကြည့်တာ ဘာမှားလို့လဲ။”</p> <p>သားကို အသက်ရှင်စေလိုသည့် မိခင်မေတ္တာမို့ နယ်စားမင်း မကြည့်ရက်တော့ပေ။</p> <p>သူ သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်။”</p> <p>.................</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်။ လူကွယ်ရာတွင် ရွှေချောင်းကို အစောင့်ခေါင်းဆောင်ထံ ထိုးပေးလိုက်၏။</p> <p>နယ်စားအိမ်တော်က ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ ပန်းခြံ၊ ရေကန်နှင့် အဆောက်အအုံများ အများအပြား တည်ရှိနေသည်။</p> <p>၁၀ မိနစ်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးမှ နယ်စားမင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ချူလျိုရှန်းက နယ်စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>နယ်စားမင်းက သူတောင်းစားအနံ့ကို မခံနိုင်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ပဝါဖြင့် အုပ်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ကုတတ်သလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကုတတ်ပါတယ်။”</p> <p>နယ်စားမင်းက ပြောလိုက်၏။ “ကာလသားရောဂါက ကုမရဘူး ဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်။ မင်းကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ။ မပြောရင် ခြေထောက် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စာရေးလိုက်သည်။ “ကုသနေစဉ် အပြင်မထွက်ပါဘူး။ မပျောက်ရင် ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်ပါ။ ချူလျိုရှန်း။”</p> <p>တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စာချုပ် ချုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>နယ်စားကတော်က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ယောက်ျား... ခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ စမ်းကြည့်တာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေးလိုက်မိ၏။ <strong>‘အသံလေးက နူးညံ့လိုက်တာ။ အဒေါ် ကျုပ် မကြိုးစားချင်တော့ဘူး သကြားမေမေပဲ ရှာချင်တယ်။’ </strong></p> <p>နယ်စားမင်း ခဏ စဉ်းစားပြီး လက်ခံလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ၁၀ ရက်အတွင်း မသက်သာရင် မင်း အသတ်ခံရမယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။ ပျောက်သွားရင် ငွေတစ်ပြားမှ မယူပါဘူး။ အိမ်တော်က ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ လိုချင်ပါတယ်။”</p> <p>နယ်စားမင်းက ကတိပေးလိုက်သည်။ “ပျောက်ရင် ဘာမဆို ပေးမယ်။ သွား.... အန်းနင်ဆောင်ကို ခေါ်သွားလိုက်။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save