Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အန်းနင်ဆောင် ဆိုသည်မှာ ဥယျာဉ်နှင့် သီးခြား ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ခြံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆေးနံ့ ပြင်းပြင်းကို ရလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံထဲသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ အပုပ်နံ့များပါ ရောနှောလာ၏။</p> <p>“နယ်စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”</p> <p>နယ်စားမင်း ဝင်လာသည်နှင့် သမားတော် ၁၀ ယောက်ကျော်ခန့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ အသက် ၄၀ မှ ၈၀ အရွယ်အထိ ရှိကြသည်။</p> <p>နယ်စားမင်းက မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှ သမားတော်ကောင်းများကို ခေါ်ယူထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“သခင်လေး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။” နယ်စားမင်းက တုန်ယင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>အသက်အကြီးဆုံး သမားတော်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “နယ်စားမင်း... သခင်လေး ဖြစ်နေတာက မက်မွန်အဆိပ်ပါ။ ကာလသားရောဂါတွေထဲမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးပါပဲ။ ကုလို့ မရပါဘူး။ စိတ်လျှော့လိုက် ပါတော့။”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ကုလို့ မရပါဘူး။”</p> <p>“ဒါက သေမိန့်ပါပဲ။”</p> <p>“ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပါပြီ။”</p> <p>ဤစကားများကို ကြားရသည်မှာ နားရည်ဝနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းသလို နာကျင်ရဆဲပင်။</p> <p>“ဒါနဲ့ နယ်စားမင်း... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။” သမားတော်ကြီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်၏။ “ကျုပ် နာမည်က ချူလျိုရှန်းပါ။ ကာလသားရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့ မှော်ဆေးပညာရှင်ပါ။”</p> <p>“ပေါက်ကရတွေ…” သမားတော်ကြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ကျုပ် အမုန်းဆုံးက လူနာရှင်တွေကို လှည့်ဖြားပြီး သမားတော်လောကကို သိက္ခာချတဲ့ လူလိမ်တွေပဲ။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်တို့တောင် မကုနိုင်တာ ခင်ဗျားက ကုနိုင်မယ်တဲ့လား။”</p> <p>“နယ်စားမင်း... ဒီလူလိမ်ကို ဖမ်းပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်ပါ။ ရိုက်နှက်လိုက်ရင် အမှန်တိုင်း ဝန်ခံလိမ့်မယ်။”</p> <p>“သခင်လေး အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားတာက ဒီလို လူလိမ်တွေ လက်ချက်ကြောင့်ပဲ။ မူလက လအနည်းငယ် ခံအုံးမှာ။ အခုတော့ ၁၅ ရက်တောင် ခံပါ့မလား မသိဘူး။”</p> <p>သမားတော်များက ဝိုင်းဝန်းကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းလှသည့် အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေသည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး ပြည်တည်နာတွေ ပေါက်နေပြီး အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေ၏။</p> <p>သမားတော်အတုများ ကုသထားသောကြောင့် ရောဂါပိုးဝင်ပြီး သွေးဆိပ်သင့်ခြင်းကို ခံစားနေရ၏။ အဖျားတက်ပြီး သတိလစ်လို့နေသည်။</p> <p>ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာ ဆိုလျှင်တောင် ကုသရန် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“အဖေ... သား မှားသွားပါတယ်။ နောက် မလုပ်တော့ပါဘူး။” သခင်လေးက ညည်းတွားနေသည်။</p> <p><strong>‘သေခါနီးတောင် တောင်းပန်နေသေးတယ်။ လိမ္မာလိုက်တဲ့ သားပါလား။’</strong></p> <p>နယ်စားမင်းက မေးလိုက်၏။ “ချူလျိုရှန်း... ကျုပ်သားရဲ့ အခြေအနေကို မြင်ပြီ မဟုတ်လား။ ၁၀ ရက် အတွင်း ပျောက်ကင်းအောင် ကုပေးမယ်လို့ ပြောရဲသေးလား။ ၁၂ နာရီ အတွင်း သက်သာစေရမယ်လို့ ပြောရဲသေးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ ရှိတဲ့ သမားတော်တွေ အားလုံး သက်သေပါပဲ။ ၁၂ နာရီ အတွင်း အဖျားမကျရင်၊ အနာမသက်သာရင် ကျုပ် ခေါင်းကို ဖြတ်ယူလိုက်ပါ။”</p> <p><strong>‘ပင်နီဆီလင်နဲ့ ဓာတ်မတည့် မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့တော့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။’</strong></p> <p>“ရူးနေတာပဲ။”</p> <p>“လူလိမ်။”</p> <p>သမားတော်များက ဝိုင်းဆဲကြ၏။</p> <p>“ကုသခွင့် ပေးလိုက်ပါ။ ၁၂ နာရီပဲ အချိန်ပေးမယ်။” နယ်စားမင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်၏။ “ကုတင်ကို လိုက်ကာ ကာပေးပါ။ ကျုပ် ပညာကို ဘယ်သူမှ မမြင်စေချင်ဘူး။”</p> <p>သမားတော် တစ်ယောက်က ငြင်းလိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး။ ခင်ဗျား လုပ်ကြံရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဒီအခြေအနေ ရောက်နေမှတော့ ကျုပ် လုပ်ကြံစရာ လိုသေးလို့လား။”</p> <p>မှန်ပေ၏။ လုပ်ကြံစရာ မလိုအပ်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် တောင်းဆိုထားသလို လိုက်ကာ ကာလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကုသမှုက လွယ်ကူလှ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေခွင်းမြို့မှ ယူဆောင်လာသော ဆေးထိုးအပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ပင်နီဆီလင် ပုလင်းကို ဖွင့်ပြီး ဆားရည်နှင့် ရောစပ်ကာ သခင်လေး၏ တင်ပါးကို ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>သခင်လေးက ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် နာကျင်သွားပုံ ရ၏။</p> <p>.................</p> <p>ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လိုက်ကာကိုမကာ ထွက်လာသည်။</p> <p>“ပြီးပြီလား။”</p> <p>နယ်စားမင်းနှင့် သမားတော်များ အံ့ဩသွားကြသည်။ လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးကျိုချိန်လောက်ပင် မကြာချေ။ ၂ မိနစ်လောက်သာ ကြာ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပြီးပါပြီ။”</p> <p>လူလိမ်ဆိုသည်မှာ သိသာနေပြီ ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ မန္တန်ရွတ်ခြင်း၊ ကခုန်ခြင်းတို့ကို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြုလုပ်ပြရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ပေမည့် ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ မလုပ်သေးဘဲ ပြီးသွားပြီဟု ပြောနေ၏။</p> <p>နယ်စားမင်းက မေးလိုက်သည်။ “ထပ်ကုစရာ မလိုတော့ဘူးလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “လောလောဆယ်တော့ မလိုပါဘူး။”</p> <p>နယ်စားမင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဖမ်းပြီး မြေအောက်ခန်းထဲ ထည့်ထားလိုက်။”</p> <p>ထို့နောက် စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေတော့၏။</p> <p>.................</p> <p>မြေအောက်ခန်းက ကျဉ်းကျဉ်းလေးဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကုလားထိုင်တွင် ချည်နှောင်ထားလိုက်ကြ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် သဲနာရီ တစ်လုံး တင်ထားသည်။ သဲများ စီးကျနေ၏။</p> <p>“သဲကုန်သွားလို့ အမိန့်မလာရင် သတ်ပစ်လိုက်။” အိမ်တော်ထိန်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>စစ်သည် ၄ ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>၁၂ နာရီ အတွင်း သခင်လေး မသက်သာရင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>.................</p> <p>နယ်စားမင်းသည် သားဖြစ်သူကို မကြည့်ရက်တော့သောကြောင့် ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ဇနီးဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။ “ယောက်ျား... ဘယ်လိုလဲ။ သမားတော်က ကုနိုင်ရဲ့လား။”</p> <p>နယ်စားမင်းက ပြောလိုက်၏။ “လူလိမ်ပါ။ ဘာပညာမှ မရှိပါဘူး။ လိုက်ကာ ကာပြီး ဟန်ပြ လုပ်သွားတာ။ ဆေးလည်း မတိုက်ဘူး။ ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို ကုထုံးမျိုး မရှိဘူး။”</p> <p>ဇနီးသည်က ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “သားလေး သေရင် ကျွန်မတို့ အန်းမျိုးနွယ်စုလည်း ပြီးပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းက နယ်စားဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းတော့မယ်။”</p> <p>“ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး။” နယ်စားမင်း ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p>ဇနီးသည်က မေးလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။ နုလန် နယ်စားရဲ့ သားက အရူး၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းက ချီးကျူးနေတုန်းပဲ။ ဘွဲ့လည်း မသိမ်းဘူး။”</p> <p>နယ်စားမင်းက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က နုလန် နယ်စားနဲ့ ယှဉ်လို့ ရမလား။ သူက အာဏာရှိတယ်။ မင်းသားတွေက သူ့ကို ဖားနေကြတာ။ ကျုပ်တို့ကတော့ အားကိုးမဲ့နေပြီ။”</p> <p>ဇနီးသည်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်မတို့ အိမ်တော် ပျက်စီးတော့မှာလား။”</p> <p>နယ်စားမင်းက သက်ပြင်းချကာ ဖြေလိုက်၏။ “ပျက်စီးတော့မှာပေါ့။ သားလေး သေတာနဲ့ ပြီးပြီ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ရောက်လာတာနဲ့ အကုန် ဖမ်းခံရတော့မယ်။ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စရိုက်ကို မိန်းမ သိသားပဲ။”</p> <p>စစ်ပွဲ နီးလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် စည်းကမ်း တင်းကျပ်သည့် အနေဖြင့် နမူနာပြ အရေးယူခံရတော့မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နယ်စားမင်းက တုန်ယင်အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အိမ်တော်ထဲမှာလည်း လူတွေ ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ။ ပစ္စည်းတွေ ခိုးနေကြပြီ။ ကျုပ် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေရတာ။ မိန်းမရေ... ကျုပ်တို့တော့ သွားပြီ။”</p> <p>နှစ်ယောက်သား ဖက်ပြီး ငိုကြွေးနေကြသည်။ ငိုရင်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“နယ်စားမင်း... နယ်စားမင်း... သခင်လေးဆီ သွားကြည့်ပါအုံး။”</p> <p>နယ်စားမင်း လန့်နိုးသွားသည်။ ဇနီးသည်လည်း ထထိုင်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သားလေး ဆုံးသွားပြီလား။”</p> <p>နယ်စားမင်း ရင်ထိတ်သွား၏။ <strong>‘ချူလျိုရှန်း ဆိုတဲ့ လူလိမ်ကြောင့် သားလေး စောစော သေသွားတာလား။ သတ်မယ်။ အဲဒီကောင်ကို သတ်မယ်။’</strong></p> <p>နယ်စားမင်း ဓားဆွဲပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက သတင်းပို့လိုက်၏။ “နယ်စားမင်း... သခင်လေး အဖျားကျသွားပြီ။ အနာတွေလည်း သက်သာသွားပြီ။ သမားတော်တွေ အံ့ဩနေကြတယ်။”</p> <p>“ဘာ...” လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p>နယ်စားမင်းက အိမ်တော်ထိန်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ပြန်ပြောစမ်း။”</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးရဲ့ အခြေအနေ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာပါတယ်တဲ့။”</p> <p>နယ်စားမင်းတို့ လင်မယား အန်းနင်ဆောင်သို့ အပြေးသွားကြလေတော့၏။</p> <p>.................</p> <p>အန်းနင်ဆောင်သို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ နယ်စားမင်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ပထမဆုံး သားဖြစ်သူ အဖျားကျသွားပြီး ပုံမှန် ကိုယ်အပူချိန် ပြန်ရနေပြီဖြစ်၏။ ဒုတိယ ပြည်တည်နာတွေ ခြောက်သွေ့စ ပြုနေပြီး အသစ် ထပ်မထွက်တော့ချေ။</p> <p>သမားတော်ကြီးက တုန်ယင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “နယ်စားမင်း... အံ့ဩစရာပါပဲ။ မှော်ပညာပါပဲ။”</p> <p>နယ်စားမင်းက တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်သား သက်သာလာပြီလား။”</p> <p>သမားတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “သက်သာရုံတင် မကဘူး။ ပျောက်ကင်းတော့မယ့် အခြေအနေပါပဲ။ ကျုပ် တစ်သက်လုံး ဆေးကုလာတာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ ချူလျိုရှန်းက တကယ့် နတ်သမားတော်ပါပဲ။”</p> <p>နယ်စားမင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မြန်မြန်... နတ်သမားတော် ချူလျိုရှန်းကို သွားပင့်ခဲ့။ မဟုတ်ဘူး။ နေအုံး။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် သွားပင့်မယ်။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save