Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ၊ တစ်ပြားမှ မလျှော့ဘူး။ ပြီးတော့ အားလုံးကို ရွှေနဲ့ပဲ ပေးချေရမယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ် လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ဈေးနှုန်းက တကယ်ကို မြင့်လွန်း၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ နင်အန်း နယ်စားကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည့် ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်သိန်းရှစ်သောင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့အမြင်တွင် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ပန်းချီကား ဖြစ်ပါစေ ငွေနှစ်သိန်း မတန်ပေ။ ဤအရာကို စား၍မရ၊ သုံး၍မရချေ။</p> <p>သို့ပေမည့် သူ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေသော လူက ဤပန်းချီကားကို အရူးအမူး နှစ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူသည် သူ၏ စီးပွားရေး အသက်သွေးကြောကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တာရှအင်ပါယာ ဈေးကွက်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် တစ်နှစ်ကို ငွေစ သိန်းချီ အမြတ်ရနိုင်၏။</p> <p>ဤ ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည ပန်းချီကား ရှိနေလျှင် တာရှအင်ပါယာ၏ ပိုးထည်ဈေးကွက်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နောက်ပါ အာ့တိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာ၏။</p> <p>လူသတ်ပြီး ပန်းချီကားကို လုယူရန် သူဌေးကြီးဝမ် မစဉ်းစားခဲ့ဘူးသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ သို့ပေမည့် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ဖျက်လိုက်ရသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ နင်အန်း နယ်စားက ချူလျှိုရှန်းကို သူကာကွယ်ထားကြောင်း ကြေညာထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲသည် များပြားသော်လည်း မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်မည့် အန္တရာယ်နှင့် မလဲနိုင်ပေ။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရွှေနဲ့ ပေးချေရမယ် ဆိုတာလည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ အမှားအယွင်း မရှိရအောင် ပန်းချီကားကိုတော့ စစ်ဆေးခွင့် ပြုပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပန်းချီကားကို စားပွဲရှည်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ပါ။”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က လှမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆရာလီ... လာပါအုံး။ ဒီပန်းချီကားကို အတူတူ လာစစ်ဆေးပေးပါ။”</p> <p>စာပေနှင့် ပန်းချီပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူဌေးကြီးဝမ်နှင့် ဆရာလီတို့သည် ဖန်မီးအိမ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပန်းချီကားကို တစ်လက်မချင်းစီ စစ်ဆေးကြတော့၏။</p> <p>ဒါဗင်ချီ၏ လက်ရာကို စမ်းသပ်မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအရာက အတုဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်နှင့် ဆရာလီတို့သည် အလွန်အမင်း သေချာစွာ စစ်ဆေးနေကြသည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိုးရိမ်လွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနှစ်ယောက်သည် စစ်ဆေးရင်း စစ်ဆေးရင်း လမ်းကြောင်းလွဲသွားကာ ပန်းချီကားကို အကဲဖြတ် ခံစားသည့်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ... တကယ်ကို အသက်ဝင်လွန်းလှတဲ့ လက်ရာမွန်ပါလား။”</p> <p>“သခင်ကြီး... ဒီနေရာကို ကြည့်စမ်းပါ၊ ဘာတွေ့လဲ။” ရုတ်တရက် ဆရာလီက အာမေဋိတ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါ... ဒါက ပြည့်တန်ဆာမယ် တစ်ယောက်ပဲ။ လှတော့လှတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ထူးခြားပုံ မရပါဘူး။”</p> <p>ဆရာလီက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို သေချာကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က ရှယွမ် ဧကရာဇ်ဘေးက သတ္တမမြောက် မင်းသားရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်ပါ။”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ် သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထိုပြည့်တန်ဆာမယ်နှင့် သတ္တမမင်းသားတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆင်တူနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန် ဆင်တူရုံမက မျက်လုံး၊ မျက်ခုံး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကအစ တူညီနေ၏။</p> <p>နန်းတက်လာခဲ့သော သတ္တမမင်းသားသည် လီကွေ့ဖေး၏ သားအရင်း မဟုတ်ဘဲ ပြည့်တန်ဆာမယ်တစ်ဦးမှ မွေးဖွားလာသည်ဟူသော ကောလာဟလမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>သခင်ကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ဘုံ... တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလက်ရာပါပဲ၊ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ သမိုင်းရဲ့ အမှန်တရားကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။”</p> <p>ဆရာလီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး ထပ်ကြည့်ပါအုံး။ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ လူပေါင်း နှစ်ထောင်လောက် ပါတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ။”</p> <p>“နတ်ဘုရားလက်ရာ... နတ်ဘုရားလက်ရာပါပဲ။” ဆရာလီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ဦးခိုက်လုမတတ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ဒါဆို ဒါက အစစ်ပေါ့။”</p> <p>“သခင်ကြီး... ဆင်ခြင်ပါ။”</p> <p>ဆရာလီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ “ပန်းချီသူတော်စင်ရဲ့ လက်ရာကို ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရတာလဲ။ အတု ဟုတ်လား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလို နတ်ဘုရားလက်ရာမျိုးကို ဘယ်ကနေ အတု လုပ်နိုင်မှာလဲ။”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ပြီး ယခင်ကလည်း ဤပန်းချီကားကို မကြာခဏ မြင်ဖူးသူ ဖြစ်ရာ မျက်နှာပူပူဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာလီ စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျုပ် ပါးစပ်သရမ်းမိသွားပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်၍ ရှုစားကြပြန်သည်။ အတုအစစ် ခွဲခြားရန် ကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p><strong>‘အတု ဟုတ်လား။ ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလောက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လက်ရာမွန်က ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’</strong></p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။ “လူကြီးမင်းတို့... စစ်ဆေးနေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီဗျ။”</p> <p>“ဪ... တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာချူ...”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က စစ်ဆေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခံစားကြည့်ရှုနေတာပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အဖြေထွက်ပြီလား။ အစစ် ဟုတ်ရဲ့လား။”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ဆရာက နောက်နေပြန်ပြီ။ ဘယ်မှာ အတုရှိလို့လဲဗျာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ၊ ပြဿနာ ရှိလား။”</p> <p>သူဌေးဝမ်က ပြာပြာသလဲ ပြောလိုက်၏။ “မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး။ ရွှေသွားယူလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာချူ... ရွှေ ပိဿာချိန် တစ်ထောင်ကျော်ဆိုတော့ သယ်ဖို့ လူလိုမလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာလေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”</p> <p>သူဌေးကြီးဝမ်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။ “ပြောပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “ပန်းချီကား ရောင်းတဲ့ကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ပေးထားစေချင်တယ်။”</p> <p>“စိတ်ချပါ။” သူဌေးကြီးဝမ် က ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>..............</p> <p>တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် တစ်ဖက်က ပိုက်ဆံပေး၊ တစ်ဖက်က ပစ္စည်းပေး ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါ်လာသော လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရွှေပိဿာချိန် တစ်ထောင်ကျော်ကို သယ်ဆောင်ကာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။</p> <p><strong>‘ပထမဆုံး ငွေရပြီ။’</strong></p> <p>......</p> <p>နောက်ရက်များတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပန်းချီကား ရောင်းလိုက်၊ ရောင်းရန်သွားလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p>ကျင်းကျိုးမြို့ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ရာချီအတွင်း သူ၏ ခြေရာများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ကနဦးတွင် အတုဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း လုံးဝ အပို ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ မည်သူမှ သံသယ မဝင်ကြပေ။</p> <p>နင်အန်း နယ်စားက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပန်းချီကား ပေးအပ်လိုက်သည်ကို လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အရေးကြီးဆုံးမှာ အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီ၏ လက်ရာမှာ သိပ်ကောင်းလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူရေးဆွဲထားသော အတုများမှာ အစစ်ထက်ပင် သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျိုးမြို့တွင်း၌ သုံးကားသာ ရောင်းချပြီး ကျန်ငါးကားကို မြို့ပြင်ပ ဝန်းကျင်၌ ရောင်းချခဲ့သည်။</p> <p>လေးရက်အတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ထဲရှိ ပန်းချီကားအတု ရှစ်ကားလုံး ရောင်းထွက်သွား၏။ အမြင့်ဆုံးဈေး နှစ်သိန်းခွဲ၊ အနိမ့်ဆုံးဈေး တစ်သိန်းသုံးသောင်းဖြင့် စုစုပေါင်း ငွေစ တစ်သန်းသုံးသိန်း ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>မှန်ပေ၏။ တစ်သန်းသုံးသိန်းဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးရက်အတွင်း ငွေတစ်သန်း ရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က လူတိုင်း အိပ်မက် မက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ငွေစ တစ်သန်းသုံးသိန်းတိတိ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤငွေများကို လေခွင်းမြို့သို့ ယူဆောင်သွားပါက သူတို့အားလုံး မျက်လုံးပြူးကုန်ကြမည်မှာ သေချာ၏။</p> <p>သို့ပေမည့် ပြဿနာ အသေးအမွှားလေး တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ရှာဖွေရရှိသော ငွေများ များပြားလွန်း နေခြင်းပင်။</p> <p>အချို့လူများမှာ ရွှေအလုံအလောက် မရှိသောကြောင့် ငွေစက္ကူများဖြင့် ပေးချေကြသည်။ တော်သေးသည်မှာ ထိုငွေစက္ကူများသည် နေရာတိုင်းတွင် လဲလှယ်နိုင်သော အကြီးဆုံး ငွေတိုက်မှ ထုတ်ဝေသည့် စာချုပ် စာတမ်းများ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ရွှေ ပိဿာချိန် ခုနစ်ထောင်ခန့် ရှိရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရွှေများကို ဟိုဝှက်ဒီဝှက် လုပ်ပြီး သွေးနက်ဂိုဏ်းသား တစ်ရာကျော်အား သယ်ဆောင်စေကာ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ ပြန်ရတော့မည်။</p> <p>......</p> <p>ဤနေ့မှာ နိုဝင်ဘာလ နှစ်ဆယ့်ငါးရက် ဖြစ်သည်။</p> <p>လေခွင်းမြို့ လျော်ကြေးပေးရန် နောက်ဆုံးရက် မတိုင်မီ ခြောက်ရက်အလိုလည်း ဖြစ်သည်။ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ရန် အချိန်မီလို့ နေ၏။</p> <p>အာ့တိုင်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရုပ်ဖျက်ပြီး ကျင်းကျိုးမြို့မှ ထွက်ခွာကာ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူအများက လေခွင်းမြို့အနေဖြင့် ငွေရှာနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေကြပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ တပ်တော်မှ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို သိမ်းယူရန် ကြံစည်နေကြ၏။</p> <p>ဤငွေပုံကြီးဖြင့် သူတို့မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်လျှင် မည်မျှ အရသာ ရှိလိုက်မည်နည်း။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>................</p> <p>လမ်းတလျှောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က အာ့တိုင်ကို စကားဆက်တိုက် ပြောလာ၏။</p> <p>“အာ့တိုင်... ခင်ဗျားက ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလား။”</p> <p>“အာ့တိုင်.... ခင်ဗျား ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ၊ စကားမပြောတတ်ဘူးလား။”</p> <p>“ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အချိန်ပြည့် ကာကွယ်ပေးနေတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတချို့တော့ လိုက်နာစေချင်တယ်။ ဥပမာ သခင်မလေး အိမ်သာသွားတဲ့အချိန်၊ ရေချိုးတဲ့အချိန်မျိုးတွေမှာ ဝေးဝေးနေပေးပါ၊ လည်ပင်းအောက်ပိုင်းကို လုံးဝ မကြည့်ရဘူး၊ နားလည်လား။”</p> <p>“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ကျုပ်ပြောတာ မှားသွားပြီ။ သခင်မလေးက နတ်သမီးပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်သာတက်မှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားများကို အာ့တိုင်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ပေ။ အ-ရုံမက နားပါ ပင်းနေသကဲ့သို့ နေထိုင်နေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်သွား၏။ <strong>‘ငါ အတုလုပ်ခဲ့တာ ပေါ်သွားပြီလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။’</strong></p> <p>အာ့တိုင်၏ နားရွက်များ ထောင်မတ်သွားပြီး လက်က ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ သို့ပေမည့် ချက်ချင်းပဲ လက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် မြင်းတစ်စီး အဝေးမှ ပြေးလာသည်။ မြင်းပေါ်မှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား လက်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုက ညီအစ်ကို... ခဏလောက် စောင့်ပါအုံး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတစ်ချက်၊ ဒုတိယတစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် လုံးဝ ကြောင်အသွား၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်းစီးလာသော လူငယ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ရှိ သူဝတ်ဆင်ထားသော သူတောင်းစားပုံစံနှင့် တူခြင်းမဟုတ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မူရင်းရုပ်ရည်၊ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် တူနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p><strong>‘ဒါ... ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒီကမ္ဘာမှာ မိဘမဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။ ငယ်ငယ်တည်းက သူတောင်းစားတွေကြားထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း</strong> <strong>တူနေရတာလဲ။</strong><strong>’</strong></p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save