Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း ကျင်းမိသားစုသည် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေသည့် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သရုပ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ကတိုးမွှေးသခင်မသည် မျက်နှာအောက်ချကာ ယောက္ခမအိမ်သို့ သွားရောက်၍ ငွေချေးခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်သည် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးစ ပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူရာမဝင်သေးပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုသည် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းကို အမြဲတမ်း မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ခဲ့ကြပြီး ကတိုးမွှေးသခင်မကိုလည်း အလွန်အမင်း ဖားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကတိုးမွှေးသခင်မသည် လေခွင်းမြို့တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်က ဘာမှ မပြောရဲခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ထိုစဉ်က ကျင်းမိသားစု ခေါင်းဆောင် ကျင်းအဲ့ အာဏာရခါစတွင် ရန်သူများ ဝိုင်းရံနေသောကြောင့် မဟာမိတ် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ညီမဖြစ်သူကို သံသတ္တုကြွယ်ဝသော လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ သားနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းအဲ့ လေဖြတ်ပြီး လဲကျသွားချိန်မှာတော့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုသည် မျက်နှာပြောင်းလဲသွားပြီး လေခွင်းမြို့နှင့် သံကုန်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ အာဏာရလာချိန်မှာတော့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုသည် မျက်နှာထပ်ပြောင်းသွားပြီး သံပိဿာချိန် သောင်းချီ ပေးပို့ကာ တောင်းပန်ခဲ့၏။</p> <p>ယခု လေခွင်းမြို့ ကပ်ဘေးဆိုက်နေချိန်တွင် ကတိုးမွှေးသခင်မသည် သိက္ခာချကာ ငွေသွားချေးရာ ပါးရိုက်ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ဖြစ်လို့နေသည်။ ကတိုးမွှေးသခင်မ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ မျက်နှာတစ်ဖက် ရောင်ရမ်းနေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မိခင် လေခွင်းကတော်သည်လည်း ကျင်းမိသားစု၏ ရတနာများကို ယူဆောင်ကာ တာရှီမြို့သို့ သွားရောက် ရောင်းချခဲ့ရသည်။</p> <p>တန်ဖိုး ထောင်ချီသော ရတနာများကို တာရှီမြို့ရှိ အပေါင်ဆိုင်များက ငွေရာဂဏန်းမျှသာ ပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သောင်းချီတန်သော ရတနာများကို နင်မိသားစုပိုင် အပေါင်ဆိုင်တွင် ငွေထောင်ဂဏန်းဖြင့် ပေါင်ခဲ့ရ၏။</p> <p>ကျင်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ဆွေမျိုးများထံ လိုက်လံ ငွေချေးသော်လည်း ဘာမှ မရခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုအခါ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရှိ နယ်စားပယ်စား အားလုံးက ကျင်းမိသားစု ပျက်စီးမည့်နေ့ကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အမျိုးသမီး ဖြစ်လျက်နှင့် မြို့စားအဖြစ် ဆက်ခံခြင်းက အခြားနယ်စားများအတွက် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်နေသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤသည်က မဟာမိတ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဆန္ဒ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>......</p> <p>ဒီဇင်ဘာလ တစ်ရက်နေ့၊ ထိုနေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နေထွက်သည်နှင့် ငွေဝင်တောင်းမည် ဖြစ်သည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်သည် နှစ်သောင်းသည်လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ပေမည့် မိုးမလင်းမီတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ထန်ထိုင်မိသားစုမှ သံတမန်တစ်ဦးကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။</p> <p>“မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့... လူတွေ အများကြီးက ခင်ဗျားကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ ဒီအခက်အခဲကို ခင်ဗျား ကျော်လွှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ထန်ထိုင် သံတမန်က ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ သမားတော် ယွင်အောက်ထျန်းက တော်ပါတယ်။ လောင်းကစားဘုရင် ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကို လှည့်စားပြီး လျော်ကြေးငွေ တစ်သန်းဖြစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လား။ အခုချိန်မှာ ငွေတစ်သန်းနဲ့ နှစ်သန်း ဘာကွာခြားလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့က အခုအချိန်မှာ လက်ထဲ တစ်သိန်းတောင် မရှိဘူး မဟုတ်လား။</p> <p>“ကျင်းကျုံးယွဲ့... ဒီအခက်အခဲကို ကျော်လွှားချင်ရင် ဒီစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါ။”</p> <p>ထန်ထိုင် သံတမန်က စာချုပ်တစ်စောင်ကို ကမ်းပေးသည်။ စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာမှာ ရှင်းလင်းသည်။ လက်ထပ်စာချုပ် ဖြစ်၏။</p> <p>မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ထန်ထိုင်မိသားစု၏ ဒုတိယသားနှင့် လက်ထပ်ရမည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထန်ထိုင်မိသားစုထဲ ဝင်ရောက်သွားပါက လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိသော အမွေအနှစ်များသည် ထန်ထိုင်မိသားစု လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခေတ္တခဏ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် လက်ထပ်စာချုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့် ရှို့ကာ ပြာ ဖြစ်စေလိုက်သည်။</p> <p>ထန်ထိုင် သံတမန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ပြတ်သားလှချည်လား။ သေရင်သေသွားပါစေ အညံ့မခံဘူးပေါ့လေ။ ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျား ဆန္ဒအတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်။”</p> <p>ထန်ထိုင် သံတမန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>......</p> <p>မိုးလင်းပြီဖြစ်၏။ နေရောင်ခြည်သည် လေခွင်းမြို့ပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။</p> <p>လေခွင်းမြို့တံခါး ပွင့်သွားပြီး စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာ၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် လေခွင်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြို့စားအိမ်တော်ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်တွင် စစ်သည် တစ်သောင်း စီတန်းလျက် ရှိ၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ ဇိုအန်နှင့် လန်ပိတို့သာ ပါလာသည်။</p> <p>“မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့... နောက်ဆုံးရက် ရောက်ပါပြီ။ ငွေစ တစ်သန်းပေးပါ။” ယွင်ဝမ်ရွှယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “စာချုပ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားပြီးသား၊ ဒီငွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စစ်သည် တစ်သောင်းရဲ့ သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေကို သိမ်းယူရလိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ယွဲ့... မင်းက ကျုပ်တပည့်ပါ။ ကျုပ်ရဲ့ အချစ်ဆုံး တပည့်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ကျုပ် မမြင်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စာချုပ်ဆိုတာ မြင့်မြတ်တဲ့ ကတိကဝတ်ပဲ။ လက်မှတ်ထိုးပြီးရင် လိုက်နာရမယ်။”</p> <p>ရွှီရှစ်ဇီကလည်း ပြောလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... လျော်ကြေးငွေ တစ်သန်း မပေးနိုင်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ တပ်တော်ကို လက်နက်သိမ်းရပါလိမ့်မယ်။”</p> <p>နင်လျန်ဟွာက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်ယူ မီးညှိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကို အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်ပေးမယ်။”</p> <p>အမွှေးတိုင်က လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းနေသည်။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်က မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အနှစ်တစ်ရာလောက် စကားပြောရင်တောင် ခင်ဗျားသခင်အတွက် ငွေတစ်သန်း ရှာပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>မကြာမီ အမွှေးတိုင် ကုန်သွား၏။</p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့... အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးမသွားခင် လက်နက်ချဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတော့။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ တုပ်တုပ်မှ မလှုပ်ချေ။</p> <p>“ရုန်းကန်ချင်နေသေးတာလား။ အလကားပါပဲ။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က အော်ပြောလိုက်၏။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး... အမွှေးတိုင် ကုန်သွားပါပြီ။ ဘာကို စောင့်နေအုံးမှာလဲ။”</p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “စစ်သည်များ အားလုံး အသင့်ပြင်၊ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တပ်တော်ကို လက်နက်သိမ်းမယ်။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွင်ဝမ်ရွှယ်က စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ဆုတောင်းနေ၏။ ‘<strong>ခုခံကြလေ၊ တိုက်ခိုက်ကြလေ၊ ဒါမှ မင်းတို့ ကျင်းမိသားစု တစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံရမှာ...</strong><strong>’</strong></p> <p>“နေအုံး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ “လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တပ်တော်က ညီအစ်ကိုတွေ။ အခုအချိန်၊ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဘယ်လို စော်ကားခဲ့တယ် ဆိုတာကို မှတ်ထားကြပါ။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ခင်ဗျားက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ရဲတာလား။ သေချင်နေတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ငွေတစ်သန်း လျော်ပေးမလို့လေ။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ “လျော်မယ် ဟုတ်လား။ ဘာနဲ့ လျော်မှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိုးပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ကနေ ရွှေမိုး ရွာချင်ရွာမှာပေါ့။ နတ်ဘုရားတွေက ကျုပ်တို့ကို ကူညီပြီး ဒီပိုက်ဆံတွေ ပေးချင်ပေးမှာပေါ့။ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ။ ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းက နတ်ဘုရားတွေ အချစ်ဆုံး သားတော်ပဲဟာ။”</p> <p>“ဟား ဟား ဟား... သေခါနီးမှ ရူးတောင်နေပါလား။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ရယ်မောလိုက်၏။ “လာကြစမ်း... ဒီအရူးကို ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်၊ ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရင် ရိုက်သတ်ပစ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အော်ပြောသည်။ “နေအုံး။ နေအုံး... ကျုပ် တကယ်ပြောနေတာ။ နတ်ဘုရားတွေက တကယ် ရွှေမိုးရွာချပြီး ကူညီမှာ။ မယုံရင် ခင်ဗျားတို့ မိုးပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်။”</p> <p>သူ ရူးနေသည်ကို သိသော်လည်း လူအများက မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်မိကြ၏။</p> <p><strong>‘ယွင်အောက်ထျန်း တကယ် ရူးသွားပြီ။ ဖိအားတွေ များလွန်းလို့ ရူးသွားပြီ။ ကောင်းကင်က ရွှေမိုးရွာမယ်တဲ့။ ဟား ဟား ဟား... ဒါ အရူးစကားပဲ။’</strong></p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်၌ မရေမတွက်နိုင်သော အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာသည်။ အမဲစက်များ မဟုတ်၊ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော အစက်များဖြစ်သည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...” မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေမိုးစက်များမှာ အမှန်တကယ်ပဲ မိုးသီးမိုးပေါက်များအလား ရွာကျလာသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ရွှေရောင် တောက်ပနေ၏။</p> <p>မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းရှိ ကျောက်ခဲပစ်စက် ဒါဇင်များစွာက ရွှေများကို ရူးသွပ်စွာ ပစ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှေမိုးသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေကဲ့သို့ ရွာကျလာ၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှပြီး အားလုံး ကြက်သေ သေကုန်ကြသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save