Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤရွှေမိုးရွာသွန်းသော မြင်ကွင်း၏ သက်ရောက်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းလှ၏။ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာသည်အထိ လူအများ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရွှေများနှင့်အတူ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှေများကို အရည်ကျိုကာ တစ်ကျပ်သားအရွယ် အလုံးများ ပြုလုပ်ခဲ့၏။</p> <p>စုစုပေါင်း ရွှေ ခြောက်သောင်းကိုးထောင်ကျပ်သား၊ အလုံးရေ ခြောက်သောင်းကိုးထောင် ဖြစ်၏။ ဟန်လုပ်ရန်အတွက် အနည်းငယ် ပို၍ပင် ပြင်ဆင်ထားသေးသည်။</p> <p>ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ရွှေမိုးရွာသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်၏။</p> <p>ရလဒ်က အလွန် ကောင်းမွန်သည်။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်နှင့် လူများအားလုံး ကြောင်အ သွားကြသည်။</p> <p>“ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p>ရွှေမိုးသည် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရွာကျနေသည်။ တစ်ကျပ်သားသာ ရှိသောကြောင့် ခေါင်းကွဲ မသေနိုင်သော်လည်း နာကျင်မှုကိုတော့ ခံစားရ၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန်ကဲ့သို့ လူကြီးလူကောင်းများအဖို့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရသည်။ လက်ဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်ထား၍ မဖြစ်သလို၊ အင်္ကျီလက်ဖြင့်လည်း ကာကွယ်၍ မရပေ။</p> <p>စာရေးတော်တစ်ဦးသည် သည်းမခံနိုင်တော့သောကြောင့် ကျယ်ပြန့်သော အင်္ကျီလက်စဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်လိုက်ရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့က လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟိုက ဝတုတ်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ဒါတွေက လျော်ကြေးငွေတွေ၊ ပြည်သူပိုင်ငွေတွေနော်။  ခင်ဗျားက အင်္ကျီလက်နဲ့ ဖမ်းယူပြီး ခိုးဖို့ ကြံနေတာလား။”</p> <p><strong>‘</strong><strong>သောက်ကျိုးနည်း...</strong><strong>’</strong></p> <p>ရှင်းပြရခက်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဤအရာများက ရွှေများဖြစ်နေ၏။ အနည်းငယ် ကောက်ယူလိုက်ရုံနှင့် ချမ်းသာသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့ကြောင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိုယ်စားလှယ်များသည် အေးစက်သော ရွှေမိုးစက်များ မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်နေသည်ကို မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေလိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p>......</p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှေမိုး တိတ်သွားသည်။ မြို့စားအိမ်တော်ရှေ့ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပဲစေ့များ ဖြန့်ခင်းထားသကဲ့သို့ ရွှေလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အော်ပြောလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့က ညီအစ်ကိုတို့... ရွှေတွေကို ကောက်ကြ။”</p> <p>လေခွင်းမြို့ စစ်သည်တစ်သောင်းသည် ညီညာစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ရွှေများကို ကောက်ယူကြ၏။</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ရွှေ ခြောက်သောင်းကိုးထောင်ကျပ်သားသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုသဖွယ် စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ သခင်ကြီး ယွင်ဝမ်ရွှယ်... တကယ် အားနာပါတယ်ဗျာ။ နတ်ဘုရားတွေက ရွှေမိုးရွာပေးတာ နည်းနည်း ကြမ်းသွားတယ်။ ရေတွက်ကြည့်ပါအုံး။ ပြည့်ရဲ့လားလို့။”</p> <p>သူ့စကားတိုင်းသည် ပါးရိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အညိုအမည်းကွက်များ ဖြစ်နေပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်သော အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်သည် ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ သို့ပေမည့် ပြန်၍ မရပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာ ဤညှိနှိုင်းမှုကို သူက တာဝန်ယူထားပြီး စုစုပေါင်း ငွေ တစ်သန်းခြောက်သိန်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ထံမှ ဝေစုခွဲရန် စောင့်နေကြ၏။</p> <p>ယခု ကျင်းမိသားစုက ရွှေများ ထုတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ လက်နက်သိမ်းရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။</p> <p>မှန်ပေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပိုက်ဆံပေးပုံပေးနည်းသည် အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး သူတို့ကို အကြီးအကျယ် စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p><strong>‘မကျေနပ်ရင် ဒီရွှေတွေကို မယူဘဲ နေလိုက်လေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်မျက်နှာကို ရွှေနဲ့ပစ်ပေါက်ပြီး စော်ကားမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က </strong><strong>‘</strong><strong>လာပါ။ လာပါ။ ပိုပြင်းပြင်းလေး ပစ်စမ်းပါ</strong><strong>’ </strong><strong>လို့တောင် ပြောမိအုံးမယ်။</strong><strong>’</strong></p> <p>စစ်သည်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး... ရွှေတွေက သိပ်ကောင်းတယ်။ စုစုပေါင်း ခြောက်သောင်းကိုးထောင်၊ ငွေစက တစ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိပါတယ်။”</p> <p>ရှိနေ့သည့် လူအများက မယုံနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ <strong>‘ဒီရွှေတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။ တစ်လတည်းနဲ့ ရှာဖွေထားတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။’</strong></p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဒီရွှေတွေ ဘယ်လို ရလာတာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးကာ ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောပြီးသားပဲ။ နတ်ဘုရားတွေ ပေးတာပါလို့။ စောစောက ရွှေမိုးရွာတာ အားလုံး မြင်တယ်မလား။ သခင်ကြီး ယွင်ဝမ်ရွှယ်.. ကျန်တဲ့ ငွေခြောက်သိန်းကိုတော့ ခင်ဗျားပဲ စိုက်ပေးလိုက်တော့။ ကျေးဇူးပဲနော်။”</p> <p>ယွင်ဝမ်ရွှယ် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း... ဒီ ယွင်အောက်ထျန်းက ခင်ဗျားဘေးနားမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဆုံးမစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>......</p> <p>မြို့စားအိမ်တော် အတွင်း၌ ဇိုအန်၊ လန်ပိ၊ လေခွင်းကတော်နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့သည် ယနေ့မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောစဉ်က မယုံခဲ့ကြသော်လည်း ယခု သူသည် ငွေတစ်သန်းကျော် ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>“စောဏက ကျုပ်တို့ရဲ့ ရွှေမိုးရွာတဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အခု နောက်တစ်ဆင့် သွားရအောင်။ မော့မိသားစုကို ကျင်းထဲ တွန်းချပြီး သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်ယူဖို့က အရေးကြီးဆုံး အဆင့်ပဲ။ ကျုပ်တို့က လျော်ကြေးပေးတာ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းသွားတော့ လူတွေကို အများကြီး ရန်စသလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကြောင့် နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ကို ဖိနှိပ်လေလေ၊ မော့မိသားစုကို ကျင်းထဲ တွန်းချဖို့ လွယ်လေလေပဲ။ ကျုပ်တို့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးချင်နေတာက ယွင်ဝမ်ရွှယ် မဟုတ်ဘူး။ မော့မိသားစု ဆိုတာ သိထားရမယ်။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာပြီး အော်ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး... ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ စပါးကျီ မီးလောင်နေပါပြီ။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပြေးထွက်သွားချိန်မှာတော့ လေခွင်းမြို့ အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် မီးများ တောက်လောင် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုနေရာသည် လေခွင်းမြို့၏ အကြီးဆုံး စပါးကျီဖြစ်ပြီး ခြောက်လစာ ရိက္ခာများ သိုလှောင်ထားသော နေရာ ဖြစ်၏။</p> <p>မော့မိသားစုသည် တကယ်ပဲ ရက်စက်လှသည်။ စစ်သည်များ အိမ်တော်ရှေ့တွင် စုရုံးနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စပါးကျီကို မီးရှို့ကာ ကျင်းမိသားစု၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“မီးငြှိမ်းကြ... မြန်မြန်။”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မီးငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စပါးကျီ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မီးလောင်သွားခဲ့၏။</p> <p>......</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်၏ မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် ရိက္ခာများ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသည်။</p> <p>စပါးကျီ မီးလောင်မှုတွင် ပါသွားသည်မှာ အနည်းငယ်သာဖြစ်ပြီး ကျန်သည်မှာ ဖွဲနုနှင့် ကောက်ရိုးခြောက် များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြား မြေအောက်ခန်း တစ်ခုတွင် မီးသွေးမီးဖိုများ ထွန်းထားသောကြောင့် အခန်းအပူချိန်သည် ၄၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိနေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဝတ်ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ အပူရှိန်ကြောင့် နီရဲနေသည်။</p> <p>“သခင်မ... ကျုပ် မျက်လှည့်ပြမယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က စက္ကူဖြူတစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် “ဝုန်း...” စက္ကူဖြူသည် အလိုအလျောက် မီးထလောင်လာသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မီးလောင်နေသော စက္ကူကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ရေထဲတွင်လည်း ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေပြီး မီးတောက်မှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ကျင်းကျုးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အောင်မြင်ပြီလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အောင်မြင်ပါပြီ။ အခု မော့မိသားစုနဲ့ စာချုပ် အလွတ်သဘော ချုပ်လို့ ရပါပြီ။ ဘာအကြောင်းအရာပဲ ရေးထားထား၊ ဘာကတိပဲ ပေးထားထား၊ နောက်ဆုံးကျရင် အားလုံး ပြာဖြစ်သွားပြီး မော့မိသားစု ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာသွားပြီ။”</p> <p>နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အပူချိန် ၃၀ ဒီဂရီ ကျော်သည်နှင့် ဖော့စဖရပ်ဖြူသည် အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းတတ်သည့် အရာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>......</p> <p>လျော်ကြေးပေးပြီးနောက် မော့မိသားစုသည် နောက်ကွယ်မှ ရှေ့ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့က လေခွင်းမြို့၏ ဆားလုပ်ငန်းကို ပိတ်ပင်လိုက်သည်။ လေခွင်းမြို့သို့ ရိက္ခာတင်သွင်းခြင်း ကိုလည်း ပိတ်ပင်လိုက်၏။</p> <p>လေခွင်းမြို့သားများ ထွက်ပြေးကြသည်။ လေခွင်းမြို့တွင် ခြောက်လစာ ရိက္ခာသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွား၏။</p> <p>ဖေဖော်ဝါရီလ ငါးရက်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေခွင်းမြို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရှီးယွီမြို့ရှိ မော့မိသားစုထံသို့ ဆွေးနွေးရန် တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>သုံးရက်ကြာသည်အထိ မော့ချိုနှင့် မော့မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို မတွေ့ရပေ။</p> <p>လေးရက်မြောက်နေ့တွင် စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ “ဒီမှာ စောင့်နေ။”</p> <p>ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့နှင့်အတူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။</p> <p>ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး ရင့်ကျက်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ၊ ကတိုးမွှေးသခင်မ၊ လေခွင်းကတော် တို့ထက်ပင် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ ဤအမျိုးသမီးက မည်သူနည်း။</p> <p>သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်၏။ “ကျွန်မက ရှီးယွီမြို့ရဲ့ သခင်မ၊ မော့ချိုရဲ့ အမေပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်မ... ကျုပ်က လေခွင်းမြို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လာရောက်ဆွေးနွေးတာပါ။”</p> <p>သခင်မက စကားမပြောဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ “ဘာပဲဆွေးနွေးချင်ချင် ဒီဝိုင်ကို အရင်သောက်လိုက်ပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ <strong>‘အဆိပ်လား။’</strong></p> <p>“မသောက်ရင် မဆွေးနွေးဘူး။” သခင်မက အက်ရှရှ အသံဖြင့် ပြောရင်း မျက်လုံးများဖြင့် မြှူဆွယ်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဝိုင်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူပြင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး  သတိလစ်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save