Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၈၉)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာချိန်တွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ရှိနေသည်။</p> <p>ဘေးတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ တစ်ဦးမှာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော မော့သခင်မ ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အမျိုးသမီး ဖြစ်၏။</p> <p>“ဒီ အမှန်တိုင်းပြောစေတဲ့ဆေးက တကယ် စွမ်းရဲ့လား။” မော့သခင်မက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘေးမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေ၏။ “ဒါပေါ့။ မီတျဲချိုင့်ဝှမ်းက အဖိုးအခကြီးပေးပြီး ဖော်စပ်ထားတဲ့ နတ်ဆေးလေ။ ဘယ်သူမဆို သုံးလိုက်တာနဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲပြီး မေးသမျှ အကုန်ဖြေတာချည်းပဲ။ ပြီးရင် ဘာမှ ပြန်မမှတ်မိတော့ဘူး။”</p> <p>မော့သခင်မသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။  “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင့်နာမည်အရင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်ကလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး လေယူလေသိမ်းမှာ အာလေးလျှာလေး ဖြစ်နေ၏။ “ကျုပ်နာမည် ယွင်ကျုံးဟဲ့... တာယင်အင်ပါယာ ဟန်ရွှေမြို့က...”</p> <p>မော့သခင်မက ထပ်မေးလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့က ရတဲ့ ငွေတစ်သန်းကို ရှင်ရှာပေးတာလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်ရှာတာ။”</p> <p>မော့သခင်မက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တစ်လတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်တာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေးလံနေသည့် အသံဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက ကျင်းကျိုးမြို့ကို သွားခဲ့တယ်။ နင်အန်းနယ်စားရဲ့သား ဖြစ်နေတဲ့ ကာလသားရောဂါကို ကုပေးပြီး မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ရတနာ ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည ပန်းချီကားကို လက်ဆောင်ရခဲ့တာ။”</p> <p>“ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည...” မော့သခင်မ လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုပန်းချီကား၏ တန်ဖိုးကို သူမ ကောင်းစွာ သိသည်။ ပန်းချီသူတော်စင်၏ လက်ရာဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးဖြတ်မရပေ။</p> <p>မော့သခင်မက ထပ်မေးလိုက်၏။ “အဲဒီပန်းချီကား ဖြစ်ရင်တောင် တစ်သန်းမတန်ဘူး။ အများဆုံး နှစ်သိန်းကျော်ပဲ ရမယ်။ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်သန်းရအောင် လုပ်တာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သိပ်လွယ်တာပေါ့။ ဒီပန်းချီကားက အလွှာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တစ်လွှာချင်း ခွာထုတ်ပြီး ပြန်ဘောင်သွင်းလိုက်ရင် ပန်းချီကားကောင်း အများကြီး ရလာရော။ အဲဒါတွေကို ပြန်ရောင်းလိုက်တော့ တစ်သန်းရတာပေါ့။”</p> <p>မော့သခင်မ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘေးမှ အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အဲဒီလို နည်းပညာမျိုး ရှိတယ်။ အနည်းဆုံး သုံးလွှာကနေ ခြောက်လွှာ၊ ခုနစ်လွှာလောက်အထိ ခွာလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရာ အရမ်းသေသပ်ဖို့ လိုတယ်။ နည်းနည်းလွဲတာနဲ့ ပျက်စီးသွားရော။”</p> <p>မော့သခင်မက ဆက်မေးလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့ စပါးကျီ မီးလောင်တယ်ဆိုတာ အစစ်လား၊ အတုလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “အတု... စပါးတွေကို စောစောစီးစီး ရွှေ့ထားပြီးပြီ။”</p> <p>မော့သခင်မက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ရိက္ခာ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “နှစ်လစာလောက်တော့ ကျန်သေးတယ်။”</p> <p>မော့သခင်မက မေးလိုက်၏။ “ရှင်က ဟေးလုံထိုင်က သူလျှိုလား။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>မော့သခင်မက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် ရှင်လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အိမ်မက်ယောင်နေသည့် လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို ပေးအပ်ပြီး အသက်ဘေးက လွတ်အောင် လုပ်မလို့။ မော့မိသားစုက လက်မခံရင် ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ သွားမယ်။”</p> <p>မော့သခင်မက အံ့အားသင့်သွား၏။ “တကယ် ပေးမှာလား၊ တခြား လှည့်ကွက် ရှိသေးလား။”</p> <p>“တကယ် ပေးမှာ...”</p> <p>မော့သခင်မက မယုံကြည်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းက တစ်နှစ်ကို ဝင်ငွေ ငါးသိန်းရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့ ဝင်ငွေရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ။ ရှင်တို့ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် နတ်ဆေးတစ်မျိုး ဖော်စပ်ထားတယ်။ နာမည်က ပင်နီဆီလင် တဲ့။ ကာလသားရောဂါနဲ့ အဆုတ်ရောဂါကို ပျောက်စေတယ်။ အဲဒါကို ရောင်းလိုက်ရင် ဝယ်မယ့်လူ တိုးဝှေ့နေမှာ။ တစ်ပုလင်းကို ငွေငါးရာနဲ့ တစ်နှစ်ကို ပုလင်းတစ်ထောင် ရောင်းရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ။”</p> <p>မော့သခင်မက အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရှင် နင်အန်း နယ်စားရဲ့သားနဲ့ ကျင်းဝူပြန်းကို ကုပေးတာ အဲဒီဆေးနဲ့လား။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖြေလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်နေ၏။</p> <p>ဘေးမှ အမျိုးသမီးက တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ “ရေချိုးသန့်စင်ပြီးတော့မှ ဒီကောင်လေးက ဒီလောက် ချောမှန်း သိတော့တယ်။ မေးစရာ ကုန်ပြီဆိုရင် သူ့ကို ကစားလိုက်တော့မယ်နော်။”</p> <p>မော့သခင်မက ပြောလိုက်၏။ “သဘောပဲ။”</p> <p>“ဒါဆို မညှာတော့ဘူး။” ထိုအမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>......</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်လည် နိုးထလာချိန်မှာတော့ ခေါင်းကွဲလုမတတ် ကိုက်ခဲနေသည်။ ခေါင်းကိုက်ရုံသာမက နာကျင်ကိုက်ခဲနေ၏။</p> <p>ရှီးယွီမြို့ သခင်လေး မော့ချိုသည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p>“နေကောင်းလား သခင်ကြီး ယွင်အောက်ထျန်း...” မော့ချိုက အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေး မော့ချို... ပိုင်ယင်ဆားကွင်း လူသတ်ပွဲနဲ့ အဆိပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စတွေက ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချက်တွေချည်းပဲလား။”</p> <p>မော့ချိုက ဝန်ခံလိုက်၏။ “ဟုတ်တာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို လိုချင်ရုံသက်သက်နဲ့ လုပ်တာလား။”</p> <p>မော့ချိုက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဘာများ မှားလို့လဲ။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက တစ်နှစ်ကို စပါး ပေါင်သန်းချီ ထွက်တာလေ။ မော့မိသားစုရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ်သိသလောက်တော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဝေစုခွဲမရလို့ အချင်းချင်း ငြင်းခုန်နေကြတယ်ဆို။ ဒီပွဲမှာ မော့မိသားစု ရတာ သိပ်မများဘူး မဟုတ်လား။”</p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီးယွင်... လေခွင်းမြို့မှာ နေ့တိုင်း လူတွေ ငတ်သေနေတယ်။ ထွက်ပြေးနေကြတယ်။ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ လိုရင်းကို ပြောကြရအောင်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သခင်လေး မော့ချို... လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးသွားရင် အမြတ်ထွက်မှာက မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ချိုရွှေမြို့ပဲ။ ချိုရွှေမြို့က နယ်မြေလေးပုံတစ်ပုံကို ရသွားရင် အင်အားကြီးလာပြီး မော့မိသားစုရဲ့ စကားကို နားထောင်ပါတော့မလား။”</p> <p>မော့ချို သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “လိုရင်းကို ပြောပါ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ပိုင်ယင်ဆားကွင်း လူသတ်ပွဲက ခင်ဗျားစီစဉ်တာဆိုတော့ အမှန်တရားကို ခင်ဗျား သိတာပေါ့။ အဆိပ်ခတ်တာ ဘယ်သူလဲ၊ ဆားတွင်းပြိုအောင် လုပ်တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိတယ်။ ခင်ဗျားသာ ဆန္ဒရှိရင် လေခွင်းမြို့ကို ကယ်တင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။”</p> <p>မော့ချိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကယ်နိုင်တာပေါ့။ ဘာလို့ ကယ်ရမှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “အကျိုးစီးပွားကြောင့်လေ။ လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးတာက ခင်ဗျားအတွက် ပိုအကျိုးရှိရင် ပျက်စီးပါစေ။ လေခွင်းမြို့ ဆက်ရှိနေတာက ခင်ဗျားအတွက် ပိုအကျိုးရှိရင် ဆက်ရှိပါစေပေါ့။”</p> <p>မော့ချိုက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ဘက်က ဘာပေးမှာလဲ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ပိုင်ယင်ဆားကွင်း။”</p> <p>မော့ချို မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p>ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော မော့ခေါင်းဆောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို စီစဉ်ဖို့ မော့မိသားစုက အရင်းအနှီးတွေ အများကြီး စိုက်ထုတ်ထားရတာ။ ခင်ဗျားတို့မှာ စပါးရှိပေမဲ့ ငွေလိုနေတယ်မလား။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းက တစ်နှစ်ကို ဝင်ငွေ ငါးသိန်းရှိတယ်။ အဲဒါသာ ရရင် မော့မိသားစုက ကျားကို အတောင်ပံတပ်ပေးသလို ဖြစ်သွားမှာပဲ။”</p> <p>မော့ချို တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်ပြော၏။ “အခု မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကုန်သည်တွေက ပိုင်ယင်ဆားကွင်းနဲ့ လန်ထျန်ဆားကွင်းကို လိုချင်နေကြတယ်။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒုတိယအကြီးဆုံး နင်မိသားစု ရှိတယ်။ သူတို့ ဝေစုခွဲပြီးသွားရင် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားပြီ။</p> <p>ဒါကြောင့် လေခွင်းမြို့အနေနဲ့ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို မော့မိသားစုဆီ နှစ်ငါးဆယ် ငှားရမ်းပါမယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မော့မိသားစုက အဆိပ်သင့်မှုနဲ့ လူသတ်ပွဲကိစ္စ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးပြီး လေခွင်းမြို့အပေါ် ပိတ်ဆို့ထားတာတွေကို ဖယ်ရှားပေးရမယ်။ ဒါဆို နှစ်ဖက်လုံး အကျိုးရှိတယ်။</p> <p>နောက်ထပ် တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကျုပ်တို့ဆီမှာ ရိက္ခာ ပြတ်တော့မယ်။ မော့မိသားစုက စပါးတင်းရေ တစ်သိန်း ကူညီပေးပါ။”</p> <p>မော့ချို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားကို သိပြီ။ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေခဲ့ပါ။ သုံးရက်အတွင်း အကြောင်းပြန်မယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သဘောတူလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်လုပ်ပါ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့က အချိန်မရွေး ဝေစုခွဲပြီးသွားနိုင်တယ်။”</p> <p>“ဒီကိစ္စ တစ်ခုလုံးကို ကျုပ်တို့ စီစဉ်တာ၊ ဘယ်သူက အဆုံးသတ်နိုင်မှာလဲ။” မော့ချိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>......</p> <p>ထို့နောက် မော့သားအဖသည် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုန်ကြတော့၏။</p> <p>မော့ခေါင်းဆောင်က ဤအခွင့်အရေးသည် ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ ရနိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။</p> <p>မော့ချိုကမူ ဤသို့လုပ်ဆောင်ပါက အခြားနယ်စားများကို ရန်စသလို ဖြစ်ပြီး ထန်ထိုင်မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားနိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ သွေးခွဲမှုကို စိုးရိမ်နေ၏။</p> <p>မော့ခေါင်းဆောင်က သားဖြစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “ဒီအခွင့်အရေး လက်လွှတ်လိုက်ရင် နောင် ဘယ်လိုလုပ် ငွေရတော့မလဲ။ ငွေမရှိရင် ဘယ်လိုလုပ် အင်အားကြီးမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီဆားကွင်းကို မော့မိသားစု မယူရင် ထန်ထိုင်မိသားစုဆီ ရောက်သွားမှာ။</p> <p>ဒီကိစ္စကို ကျုပ်တို့ စီစဉ်တာ။ တခြားလူတွေက ဟင်းရည်သောက်ရုံပဲ ရှိတာ၊ အသားတုံး လိုချင်ရအောင် သူတို့က ဘာကောင်တွေမို့လို့လဲ။ ချိုရွှေမြို့၊ ချိုမိသားစုက ကျုပ်တို့ရဲ့ ခွေးပဲ။ သူတို့သာ နယ်မြေသုံးခု ရသွားရင် အင်အားကြီးလာပြီး ကျုပ်တို့စကား နားထောင်ပါအုံးမလား။</p> <p>အကျိုးအမြတ် သေးငယ်ရင် သည်းခံနိုင်ပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ် ရှေ့ရောက်နေမှတော့ ကြောက်ရွံ့နေရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>......</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မော့အိမ်တော်တွင် သုံးရက် နေထိုင်ခဲ့၏။ မည်သူမှ လာရောက်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>သုံးရက် ကြာပြီးနောက် မော့ချိုသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထပ်မံ တွေ့ဆုံကာ ပြောလိုက်သည်။ “မော့မိသားစု အနေနဲ့ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသလို စပါးတင်းရေ တစ်သိန်း ကူညီဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက တုန်ယင်နေသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို... မော့မိသားစုက ဘာလိုချင်သေးတာလဲ။”</p> <p>မော့ချိုက ပြောလိုက်၏။ “နံပါတ်တစ်... သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေ ၁,၃၀၀ စတုရန်းကီလိုမီတာကို မော့မိသားစုဆီ အပြီးအပိုင် ပေးအပ်ရမယ်။ နောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မတောင်းရဘူး။ နံပါတ်နှစ်... ပိုင်ယင်ဆားကွင်းကို နှစ်ငါးဆယ် ငှားတာ မဟုတ်ဘဲ အပြီးအပိုင် ပေးအပ်ရမယ်။</p> <p>နံပါတ်သုံး... လေခွင်းမြို့က ဒီလောက်များတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို မွေးထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်သည် ငါးထောင် လျှော့ချပြီး အဲဒီ ငါးထောင်စာ သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေကို မော့မိသားစုဆီ ပေးအပ်ရမယ်။”</p> <p>အနိုင်ကျင့်လွန်းအားကြီးသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသတကြီး ခုန်ထလိုက်သည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများမှ မီးထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မော့မိသားစု၏ လောဘသည် ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုနေသည်။ လေခွင်းမြို့ကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်မည့် သဘောပင်။</p> <p>မော့ချို ပြုံးလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်... ကျုပ်တို့ဘက်က ပေးဆပ်ရတာလည်း ကြီးမားပါတယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကုန်သည်တွေကို ရန်စရမယ်။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်ကို ရန်စရမယ်။ ချိုရွှေမြို့ကို ရန်စရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်ရင် မော့မိသားစုက လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားမှာ။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ သိပ်လောဘကြီးလွန်းတယ်။ ကျုပ်သာ သဘောတူလိုက်ရင် ကျင်းမိသားစုက သေတာနဲ့ မထူးတော့ဘူး။”</p> <p>မော့ချိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “သေတာနဲ့ မထူးဘူး ဆိုတာက ရှင်နေသေးတာပဲလေ။ သေသွားတာထက် စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအချက်တွေက လွန်လွန်းတယ်။ ကျုပ် ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ သခင်မဆီ ပြန်တင်ပြရမယ်။”</p> <p>မော့ချိုက အေးစက်စက်ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ ခင်ဗျားတို့မှာ အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး။”</p> <p>......</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့အား တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ရှေ့မှ စားပွဲခုံကို ဓားဖြင့်ပိုင်းချလိုက်တော့၏။ သို့ပေမည့် မော့မိသားစုကို အကြောင်း မပြန်ခဲ့ပေ။</p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက စပါးကျီ၊ ပိုင်ယင်ဆားကွင်းက ငွေတိုက်၊ ထိုအရာများကို လိုချင်ရုံမက စစ်လက်နက်တွေကိုပါ လိုချင်သေးသည်လား။</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ လေခွင်းမြို့မှ ပြည်သူများ ပိုမို ထွက်ပြေးကြသည်။ မြို့ထဲတွင် ရိက္ခာပြတ်လပ်မှု ပိုဆိုးလာသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မော့မိသားစုနှင့် လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးရတော့၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သည် ငါးထောင် လျှော့ချဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ။ တစ်ထောင်ပဲ လျှော့မယ်။ လက်နက် တစ်ထောင်ပဲ ပေးနိုင်မယ်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို အပြီးအပိုင်ပေးဖို့ စာချုပ်မချုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... နောက်ထပ် နှစ်ငါးဆယ် ထပ်ငှားမယ်။ ပိုင်ယင်ဆားကွင်း ကိုလည်း အပြီးအပိုင် မပေးနိုင်ဘူး။ နှစ်ငါးဆယ် ငှားမယ်။”</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးကြမှာ သုံးရက် သုံးည ကြာမြင့်၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားသည်။</p> <p>မော့မိသားစုက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးပြီး လေခွင်းမြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားမှုများ ဖယ်ရှားပေးမည်။ စပါးတင်းရေ တစ်သိန်း ထောက်ပံ့မည်။</p> <p>အပြန်အလှန်အားဖြင့် ကျင်းမိသားစုသည် သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို အပြီးအပိုင် ပေးအပ်ရမည်။ ပိုင်ယင် ဆားကွင်းကို နှစ်ငါးဆယ် အခမဲ့ ငှားရမ်းရမည်။ လေခွင်းမြို့ စစ်သည် သုံးထောင် လျှော့ချပြီး လက်နက် သုံးထောင်ကို အခမဲ့ ပေးအပ်ရမှာဖြစ်၏။</p> <p>လျှို့ဝှက်စာချုပ် ချုပ်ဆိုကြသည်။</p> <p>ကြားလူအဖြစ် ပါဝင်သူမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျူ့ထျန်းဖန် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် မော့မိသားစု ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရ၏။</p> <p>......................</p> <p>မတ်လ နှစ်ဆယ့်ကိုးရက်</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော စာချုပ်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ထိုးပြီး တံဆိပ်တုံး ထုလိုက်သည်။</p> <p>တံဆိပ်တုံး ထုလိုက်သည်နှင့် သူမ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အရှက်ရဆုံး စာချုပ်ဖြစ်၏။</p> <p>သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ဆုံးရှုံးရုံသာမက နှစ်ရာချီ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဆားကွင်းနှင့် စစ်သည် သုံးထောင်ကိုပါ လက်လွှတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျူ့ထျန်းဖန်၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး မော့ခေါင်းဆောင်က အောင်နိုင်သူအပြုံး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p><strong>‘ဒီနေ့ကစပြီး မော့မိသားစု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်တော့မယ်။ ကျင်းမိသားစုက လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မိန်းမတစ်ယောက်က မြို့စားလုပ်တော့ ဒီလိုဖြစ်တာပေါ့။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကြည့်ရတာ ထက်မြက်သလို ရှိပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အသုံးမကျတဲ့ သူ့အဘိုးထက်တောင် ဆိုးနေသေးတယ်။’</strong></p> <p>မော့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။ “မော့မိသားစုက ကတိအတိုင်း အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးမယ်။ နောက်ပြီး ရိက္ခာတင်းရေ တစ်သိန်း ပို့ပေးမယ်။”</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင်တို့ ကတိတည်ပြီးတာနဲ့ ကျင်းမိသားစုကလည်း စာချုပ်အတိုင်း ဆားကွင်းနဲ့ နယ်မြေကို လွှဲပေးမယ်။ စစ်သည် သုံးထောင် လျှော့ချပြီး လက်နက်တွေ ပေးအပ်မယ်။”</p> <p>ထို့နောက် သုံးဦးသားသည် စာချုပ်များကို သေတ္တာထဲ ထည့်ကာ တံဆိပ်ခတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တရားဝင် လွှဲပြောင်းမည့်နေ့ကျမှ တံဆိပ်ခွာပြီး စာချုပ်ကို ထုတ်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်နှာထားက အသုဘအိမ် ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဟားတိုက် ရယ်မောနေသည်။</p> <p><strong>‘မော့မိသားစု... မော့ချို... နောက်တစ်လှည့် သွေးအန်ပြီး သေရမှာက ခင်ဗျားတို့ပဲ။ ဟား ဟား ဟား ဟား...’</strong></p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save