Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လေခွင်းမြို့နှင့် မော့မိသားစုတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့၊ ဇိုအန်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက် ဆွေးနွေးပွဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်းနှီးသော စကားလုံးတစ်လုံးကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ရတနာမြေပုံ ဆိုသည့်စကားလုံးပင်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ဒီရတနာမြေပုံ ဆိုတာ ဘာလဲ။”</p> <p>ရတနာမြေပုံသည် ကျင်းမိသားစု၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမွေတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ ယွင်ဝမ်ရွှယ်နှင့် လောင်းကစားစဉ်ကလည်း ဤမြေပုံကို လောင်းကြေးထပ်ခိုင်းခဲ့ဖူးသည်။ မော့မိသားစုကလည်း ဤမြေပုံကို အပိုသဘောမျိုး တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အင်္ကျီလက်ကြားမှ သေတ္တာငယ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့အား ပေးလိုက်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ <strong>‘ဟမ်... ဒါ ဘာမြေပုံလဲ။ ကြက်ခြစ်ထားသလိုပဲ။’</strong></p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် ဒါဗင်ချီ ပူးကပ်နေလျှင်တောင် ဤမြေပုံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်မည် မဟုတ်ပေ။ မြေပုံလည်း မဟုတ်၊ စာလည်း မဟုတ်၊ ကလေးတစ်ယောက် လျှောက်ခြစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒီမြေပုံက ဘယ်က ရတာလဲ။”</p> <p>ဇိုအန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။ “သခင်ကြီး အောက်ထျန်း... တာရှန်အင်ပါယာ အကြောင်း ကြားဖူးလား။”</p> <p>တာရှန်အင်ပါယာ ဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့်က အင်ပါယာကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလုံး အပါအဝင် တောင်ပိုင်းကျိုးနှင့် တာယင်အင်ပါယာ၏ နယ်မြေအချို့ကိုပါ ပိုင်စိုးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် နုဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် အလွန် အင်အားကြီးခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် စစ်လိုလားသူတိုင်း ပျက်စီးတတ်စမြဲ ဖြစ်၏။</p> <p>နုဧကရာဇ် နတ်ရွာစံပြီးနောက် သားဖြစ်သူ လက်ထက်တွင် ၁၃ နှစ်သာ ခံပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။</p> <p>နုဧကရာဇ်သည် အလွန် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူဖြစ်ပြီး သေဆုံးပြီးနောက်တွင်လည်း စံစားချင်သောကြောင့် ပြည်သူအများအပြားကို အသုံးပြုကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြေအောက်သင်္ချိုင်းတော်ကို တည်ဆောက် ခဲ့၏။</p> <p>သင်္ချိုင်းတော်ထဲတွင် မြစ်များ၊ ပင်လယ်များ၊ စစ်သည်များနှင့် နန်းတော်များ ပါရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ဇိုအန်က ဆက်ပြော၏။ “ဒီမြေပုံက နုဧကရာဇ်ရဲ့ သင်္ချိုင်းတော် တည်နေရာကို ပြထားတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့သြသွားသည်။ <strong>‘ဒီလို ကြက်ခြစ်ထားတဲ့ ပုံကလား။’</strong></p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီမြေပုံက ကျင်းမိသားစုမှာ ရှိနေတာ နှစ်ရာချီနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက လူတွေအားလုံး သင်္ချိုင်းတော် ရှာပုံတော်ကို လက်လျှော့ထားကြပြီ။”</p> <p>အမှန်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ဤမြေပုံကို ရှိတာပဲ ကောင်းပါတယ် ဟူသော သဘောမျိုးသာ သတ်မှတ်ထားကြပုံ ရသည်။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... ကျုပ်တို့ စာချုပ်အရ စစ်သည် သုံးထောင် လျှော့ချပြီး လက်နက်တွေ ပေးရမယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ စပါးတင်းရေ တစ်သိန်း ရမယ်။”</p> <p>စစ်သည် သုံးထောင် တန်ဖိုးက ကြီးမားသည်လား၊ စပါး တစ်သိန်း တန်ဖိုးက ကြီးမားသည်လား။</p> <p>သေချာပေါက် စစ်သည် သုံးထောင်က အဆတစ်ရာမက ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။ စစ်သည်တစ်ယောက်၏ သံချပ်ကာ၊ ဓား၊ လေးမြားများသည် ငွေရှိရုံဖြင့် ဝယ်၍ ရသောပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့ပေမည့် မတတ်နိုင်ပေ။ မော့မိသားစုကို ကျင်းထဲ တွန်းချရန်အတွက် ဤအရာများကို စတေးရပေမည်။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “လျှော့ချလိုက်ပါ။ စီမံကိန်းက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီ။ နှမြောနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ရှင်ဆွဲထားတဲ့ မဟာဗျူဟာကို ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။”</p> <p>စစ်သည် သုံးထောင် လျှော့ချရမည် ဆိုသည်မှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့အတွက် ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ရသော ကိစ္စဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... ရှင် ပင်ပန်းနေပြီ။ သွားနားလိုက်ပါအုံး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်၏။ “သခင်မ... ဒီမြေပုံကို ကျုပ်ဆီ ပေးထားလို့ ရမလား။ အားတဲ့အချိန် လေ့လာကြည့်ချင်လို့ပါ။”</p> <p>ဤတောင်းဆိုမှုသည် ရိုင်းပြရာ ကျနိုင်သည်။ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရတနာကို တောင်းယူခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့ပေမည့် ကျင်းကျုံးယွဲ့က စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မြေပုံနှင့် သေတ္တာကိုပါ ပေးလိုက်သည်။ သူမ အမြင်တွင် လူတော်လူကောင်းက မြေပုံထက် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။</p> <p>......</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။</p> <p>“သခင်လေး... ပြန်ရောက်ပြီလား။” ရွှီအန်းထင် (ညီမ) က အင်္ကျီများ ကူလဲပေးပြီး ခြေဆေးရေ ယူလာပေးသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ရွှီအန်းထင်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့၏။</p> <p>ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေး... အစ်ကိုကြီးက ပြောတယ်။ အားရင် အိမ်လာပြီး ထမင်းစားပါအုံးတဲ့။”</p> <p>လက်ရှိတွင် လေခွင်းမြို့ရှိ စားသောက်ဆိုင်များ အားလုံး ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အန်းထင် တည်းခိုခန်းလည်း ပိတ်ထားရသည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာကြောင့် သူတို့မောင်နှမ ထမင်းမငတ်သေးပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က အစေခံ၏ အစ်ကိုအိမ်သို့ ထမင်းသွားစားလျှင် မသင့်တော်ပေ။ သို့ပေမည့် ကိုယ်လုပ်တော်၏ အစ်ကိုအိမ်သို့ သွားလျှင်မူ သဘာဝကျသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီအန်းထင်ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က သဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ခဏနေ သွားကြတာပေါ့။”</p> <p>ရွှီအန်းထင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေပုံ ရသော်လည်း မပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ရွှီအန်းထင်တို့ မြင်းလှည်းဖြင့် ထွက်ခွာလာကြသည်။ လမ်းတွင် လန်ပိကပါ ထမင်းလိုက်စားမည်ဟု ဆိုကာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုညက တကယ်ပင် ထမင်းစားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p>......</p> <p>မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဇိမ်ခံအဆောင်သို့ မပြန်ဘဲ သူ၏ စမ်းသပ်ခန်းသို့ သွားရောက်အိပ်စက်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကုတင်အောက်မှ ဖုန်းရှင်းမြဲ့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံသည် အလွန်တိုးသော်လည်း ကောက်ရိုးပြွန်မှတစ်ဆင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>“ယန်ဖြန်ရှန် ရောက်လာပြီ။”</p> <p>ထိုအရာက ပထမဆုံး သတင်းစကား ဖြစ်သည်။</p> <p>ယန်ဖြန်ရှန် ဆိုသူမှာ တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်၏ နံပါတ်တစ် သစ္စာဖောက်ဖြစ်၏။ သူ့ကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရှိ ဟေးလုံထိုင်၏ ကွန်ရက်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးခဲ့ရ၏။</p> <p>ယခု ယန်ဖြန်ရှန် ရောက်လာပြီ ဆိုသည်မှာ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ စစ်ယန္တရား စတင် လည်ပတ်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “တောင်ပိုင်းကျိုး ဧကရာဇ်က အမိန့်ထုတ်ပြီး မြောက်ပိုင်း စစ်ဌာနချုပ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ။ ဌာနချုပ်က ကျင်းကျိုးမြို့မှာ ရှိတယ်။”</p> <p>ဤသည်မှာ အင်ပါယာကြီးနှစ်ခု၏ စစ်ပွဲသည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် စတင်တော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က တတိယသတင်းကို ပေးလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ယန်ဖြန်ရှန် ရောက်လာရင် လောက်ချန်းနဲ့ ဆက်သွယ်မှာ သေချာတယ်။ မင်းအနေနဲ့ လောက်ချန်းကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်။”</p> <p>လောက်ချန်း - လေခွင်းမြို့ရှိ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း သူလျှိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှာဖွေနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရသေးချေ။</p> <p>လောက်ချန်းက မည်သူ ဖြစ်နိုင်သနည်း။ လေခွင်းမြို့ဝန် ဝမ်တောက်ဖူလား၊ ဆရာကြီး ဇိုအန်လား၊ လန်ပိလား၊ ချူကျောင်းရန်လား သူမသိပေ။</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ကလေး... မင်းရဲ့ မိဘတွေအတွက် နာမည်ပြန်ဖော်ပေးပြီးပြီ။ သူတို့ကလည်း သူလျှိုတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ မွေးစားမိဘတွေပါ။ မင်းရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးဘူး။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ ဝတုတ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့အရိုးတွေက ကျုပ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ သူက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ မမှားဘူးဆိုရင် သူက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ အာဏာရှင် အောက်ရှင်းရဲ့ သားပဲ။”</p> <p>အောက်ရှင်းဆိုသည်မှာ သာမန် အာဏာရှင် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို အောက်ရှင်းက ကျုပ်အဖေများလား။”</p> <p>“စုံစမ်းရအုံးမယ်။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကလေး.. မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။”</p> <p>ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာလဲ။”</p> <p>ဖုန်းရှင်းမြဲ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ “ရွှီအန်းထင် ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီ။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save