Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၄၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ​သံတမန်သုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤမဟာရှဧကရာဇ်ထံတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ရတနာများစွာ ရှိနေရပါသနည်း။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သူတို့ အလွန်နှစ်သက်သဘောကျရသည့် အရာများသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ‘တောက်... ငါ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာပြီ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ’</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် “လူကြီးမင်းတို့... အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့သာ ငါကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းမယ်ဆိုရင် ဒီနတ်ဆေးလုံးတွေ၊ သိုင်းကျမ်းတွေနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်လည်း ငါကိုယ်တော် လူလွှတ်ပေးမယ်။ စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြစ်စေရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီး... ဘာမှ ထပ်မိန့်တော်မမူပါနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>​ သံတမန်သုံးဦးမှာ တပြိုင်နက်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိရှိနဲ့ အသက်ထက်ဆုံး အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အသင့်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>​ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ သူတို့နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်အတွက် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျမိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ‘အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ဖက်က ပေးတဲ့ကမ်းလှမ်းချက်က ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် များလွန်းနေလို့ပါ’</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ယွမ်ထျန်းကန်း၊ ဗိုလ်ချုပ် ဟန်နှင့်ဟာ ၊ သေမင်းတမန်ကျောင်းတော်သားနှင့် အခြားသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အချို့ကို သံတမန်သုံးဦးနှင့်အတူ မဟာလန်၊ မဟာရှီးနှင့် မဟာဝူနိုင်ငံများသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်ရှိနေသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို သိမ်းသွင်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​  နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ သံတမန်သုံးဦးအပြင် အခြားသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၆ ဦးကိုပါ မဟာရှနိုင်ငံသို့ သစ္စာခံရန် သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ အင်အားမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံတိုးတက်လာတော့သည်။</p> <p>​</p> <p>​ “ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာသည့်အတွက် သင်၏ခွန်အားမှာလည်း လိုက်ပါတိုးမြင့်လာပြီး ‘ထာဝရနုပျိုခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းသိုင်းကျမ်း’ ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည်”</p> <p> </p> <p>​ “ထာဝရနုပျိုခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းသိုင်းကျမ်းမှာ အသက်ရှည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော သိုင်းပညာဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းကို တတ်မြောက်ပါက အသက်ရှည်ရုံသာမက ထာဝရနုပျိုမှုကိုပါ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သင်၏သိုင်းပညာမှာလည်း သိုင်းလောက၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ ထိုသိုင်းပညာကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ “အသက်ရှည်ခြင်း သိုင်းကျမ်းလိုပဲ ဒီသိုင်းကလည်း အသက်ရှည်မှုကို ဦးစားပေးတာပဲ။ နည်းလမ်းချင်း မတူပေမဲ့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အားဖြည့်ပေးပြီး အားနည်းချက်တွေကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ သူသည် မဟာလော့နိုင်ငံရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ထပ်မံပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒီတစ်ခါတော့ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ သူသာ ဒီလိုတွေ မလုပ်ခဲ့ရင် ငါ့အတွက် ဒီလောက်အထိ အကျိုးအမြတ် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟားဟား..”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ထိုနိုင်ငံများ၏ အဓိကဒေါက်တိုင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အတွက် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှာ လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲသွားပြီး မဟာလော့နိုင်ငံ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာလော့နိုင်ငံ၏ နယ်မြေမှာ နှစ်ဆတိုးသွားပြီး လူဦးရေမှာလည်း နှစ်ဆကျော် တိုးပွားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျော်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက အမှန်ကန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ကရုဏာတရားတွေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေဆိုတာ အပိုတွေပဲ၊ ငါ ဒါတွေကို မလိုတော့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ မရှိတော့ရင် ဘယ်အရာကမှ ငါ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဟားဟား...”</p> <p> </p> <p>​ သူ၏ အတွေးအခေါ်များမှာ တစ်ဖန် လွတ်မြောက်သွားပြန်ပြီး ရင်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး ကရုဏာတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား အကြွင်းအကျန်များကိုပါ စွန့်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်၏ ရိက္ခာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ရိက္ခာများ တိုးလာသည်ဆိုသော်လည်း လူဦးရေအားလုံးကို ကျွေးမွေးရန် မလုံလောက်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မစိုးရိမ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ “လူတွေက များလွန်းနေသေးတာပဲ။ ပြည်ပကို ဆက်ပြီး စစ်တိုက်ရမယ်။ လူတွေ သေလေလေ ရိက္ခာတွေ ပိုလာလေလေပဲ မဟုတ်လား၊ အဲဒီအခါကျရင် အချိုးအစား ညီမျှသွားမှာပေါ့။ ‘ကောင်းကင်ကြီးက ကရုဏာမရှိဘူး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကောက်ရိုးရုပ်တွေလိုပဲ သဘောထားတယ်’ လို့ လူတွေက ဆိုကြတယ်။ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မဆိုကြနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>​ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ကရုဏာတရားတို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ပြည်သူများကို လူသားများကဲ့သို့ပင် မမြင်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်များကိုမူ အလေးထားဆဲပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငါတို့ စစ်ဆင်ရေးမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လဲ။ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစားနဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ပါလဲဆိုတာ အသေးစိတ် တင်ပြစမ်း”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြပါရစေ...” ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ရင်း “ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွင်းမှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် ၃၈ ယောက်၊ ဒုတိယတန်းစား ၁၂၂ ယောက်နဲ့ တတိယတန်းစား ၄၄၂ ယောက်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဒီလောက်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>​ ဤသုံးနိုင်ငံစလုံးမှာ နိုင်ငံကြီးများဖြစ်ကြရာ အနည်းဆုံး ပထမတန်းစား ၁၅၀၊ ဒုတိယတန်းစား ၅၀၀ နှင့် တတိယတန်းစား ၂၀၀၀ ခန့် ရှိသင့်သည်။ ယခုမူ လေးပုံတစ်ပုံပင် မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ “တင်ပြပါရစေ အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ထဲက အများစုက လက်မခံဘဲ ပြန်လည်ခုခံကြလို့ သတ်ပစ်လိုက်ရပါတယ်” ဟု ဗိုလ်ချုပ်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက ထားလိုက်ပါဦး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေရော။ သူတို့က သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ၊ အချို့တော့ ကျန်ရမှာပေါ့” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ပို၍ အလေးထားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သည် ပထမတန်းစား အယောက် ၂၀ ခန့်နှင့် ညီမျှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​  ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုမှ သိမ်းသွင်းလို့ မရခဲ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး “တစ်ယောက်မှ မရဘူး ဟုတ်လား၊ မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “တင်ပြပါရစေ အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေက အရမ်းခေါင်းမာကြပါတယ်။ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က စစ်မြေပြင်မှာပဲ အသက်ပေးသွားကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကရော”</p> <p> </p> <p>​ “ကျန်တဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ မဟာရှနိုင်ငံက သိမ်းသွင်းသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “ဘာ…!” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူ မျက်စိကျနေသော သူများကို မဟာရှနိုင်ငံက အရင်ဦးအောင် လုယူသွားသည်တဲ့လား။ အဘယ်ကြောင့် မဟာရှနိုင်ငံမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့နောက်ကို အမြဲလိုက်နေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ “မဟာရှနိုင်ငံက သိမ်းသွင်းသွားတာကို မင်းတို့က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေကြတာလား။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို သုံးပြီး မခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို မဟာရှနိုင်ငံက အရင်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး- “ယုတ်မာတဲ့ မဟာရှနိုင်ငံ၊ အမြဲတမ်း လက်ဦးမှု ယူနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာရှနိုင်ငံနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း တစ်ခါမျှ ကောင်းကျိုးမပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ‘ သူတို့က ငါ့အတွက် ကံကြမ္မာဆိုးများလား’</p> <p> </p> <p> မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ကို လျှော့ကာ ဒေါသမထွက်မိအောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ရန်သူ့ကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားရလျှင် မတန်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ “မောင်မင်းက ငါ့အပေါ် အမှုထမ်းခဲ့တာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ သွား... တပ်သားတွေ ဆက်ပြီး စုဆောင်း၊ အဲဒီသုံးနိုင်ငံက လူတွေကို ရသလောက် စုဆောင်းခဲ့”</p> <p> </p> <p>​ ဗိုလ်ချုပ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ဘာဖြစ်လို့ပါလဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>​ “နယ်မြေတွေကို ဆက်ပြီး ချဲ့ထွင်ဖို့ပေါ့” မဟာလော့ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့မှာ လူတွေက များနေပြီး ရိက္ခာက မလောက်ဘူး၊ အဲဒါကို ဘယ်လို ခွဲဝေရမလဲဆိုတာ မောင်မင်း မသိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ ဗိုလ်ချုပ်မှာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင် လူတွေ အများကြီး ထပ်သေကုန်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “သေရင်လည်း သေပါစေ... သူတို့က ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေပဲ၊ သေတာနဲ့ တန်တယ်” ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ ရှေ့မှ ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း သူမမြင်ဖူးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save