Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> ​မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် မဟာလော့နိုင်ငံသည် စစ်ပွဲအတွက် ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မူလက သူတို့တွင် စစ်သည်အင်အား ၅ သန်းခန့် ရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း ၂ သန်းခန့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စစ်သည်အင်အားကို ၆ သန်းအထိ အလျင်အမြန် တိုးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လူအများအပြားမှာ တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စုဆောင်းခံလိုက်ကြရသည်။ အကယ်၍ ငြင်းဆန်ပါက မိသားစုဝင်များပါ ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် အမျိုးသားအတော်များများမှာ မိသားစုကို ငဲ့ကွက်ပြီး မတတ်သာဘဲ အသက်ရှင်နှုန်း နည်းပါးလှသည့် စစ်မြေပြင်လမ်းထက်သို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​ အသည်းနှလုံးကွဲကြေရသည့် ဖြစ်ရပ်ဆိုးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေး တစ်ခါပြန်ရောက်လာပြီး “အရှင်မင်းကြီး... စစ်ကို ဆက်မတိုက်ပါနဲ့တော့။ အရှင်မင်းကြီးက နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ လောကကြီးမှာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေက များလှပြီ။ အခု လုပ်သင့်တာက ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး သူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မူဝါဒတွေ ချမှတ်ပေးရမှာပါ”</p> <p> </p> <p>​ “နတ်မိမယ် ယွီဖေး..  ကျုပ် အခုလုပ်နေတာကလည်း ပြည်သူတွေကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှာပေးနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့်- “ငါတို့ မဟာလော့မှာ လူဦးရေအားလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ ရိက္ခာ မလုံလောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်ကို ဆက်တိုက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။ ငတ်ပြတ်ပြီး သေမယ့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးက မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်အချိန်အထိ စစ်တိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က - “ကျုပ် ပြောပြီးသားလေ။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ ရိက္ခာ အလုံအလောက်ရတဲ့အထိပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေမဲ့ ရိက္ခာက လူပေါင်း ၁၅ သန်းစာလောက် လိုနေတာလေ၊ ဒါက များလွန်းတယ်။ ဒီရိက္ခာအကွာအဟကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်မှ ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါဆိုရင်လည်း ဆက်တိုက်ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ကျယ်လောင်စွာြဖင့်- “နယ်မြေနဲ့ ရိက္ခာ အလုံအလောက် သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့အထိ ဒါမှမဟုတ် လူပေါင်း ၁၅ သန်း သေသွားတဲ့အထိ စစ်တိုက်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ကျုပ် တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမယ်”</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူတို့ တာအိုဂိုဏ်းက ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်က ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အသိတရားကင်းမဲ့တဲ့ စကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>​ ဤမဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ၊ လူမဆန်အောင် ရက်စက်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးက ထပ်မံတိုက်တွန်းပြန်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ဒါက ပညာရှိမင်းတစ်ပါး လုပ်ဆောင်ရမယ့် အပြုအမူ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားပြီး “ဘာလို့ မင်းက ကျုပ်ကို ရပ်ဖို့ပဲ ခဏခဏ ပြောနေရတာလဲ။ ကျုပ်လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မဟာလော့အတွက်၊ မင်းတို့ တာအိုဂိုဏ်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>​ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာက ကောင်းပေမဲ့ လုပ်ရပ်က မှားနေပါတယ်၊ ရက်စက်လွန်းနေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို မင်းဆိုးမင်းမိုက်လို့ပဲ သမိုင်းမှာ တွင်ကျန်ရစ်ပါလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>​  “လုပ်ရပ်က မှားနေတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ရင်း မဟာရှနိုင်ငံရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ- “မဟာရှနိုင်ငံကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူတို့ နယ်မြေတွေကို ဓားနဲ့ လှံကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကွာခြားလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>​ “သူက ကျုပ်ထက် စစ်ပွဲတွေ ပိုနည်းနည်းပဲ တိုက်ခဲ့လို့လား။ ကျုပ်ထက် လူတွေ နည်းနည်းပဲ သတ်ခဲ့လို့လား”</p> <p> </p> <p>​ “ပြီးတော့ မဟာရှဧကရာဇ်ကို ကြည့်ဦး။ တစ်ချိန်က မိုက်မဲတဲ့ အာဏာရှင်လို့ အပြောခံခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ အကောင်းမြင်ခံနေရပြီ မဟုတ်လား။ အခု မဟာရှနိုင်ငံမှာ သူ့ကို ဘယ်သူက မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်လို့ ခေါ်နေသေးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက...” စုန့်ယွီဖေးမှာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကြောင့် ကျုပ် အခု အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပြီ။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ကရုဏာတရားဆိုတာ အလကားပဲ၊ အရေးမကြီးဘူး။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ လုပ်တယ်ဆိုတာက အရေးမပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်သွားရင် မင်းရဲ့ အောက်သိုးသိုး အနံ့တောင် မွှေးနေလိမ့်မယ်။ လူတွေဆိုတာ အဲဒီလောက် လက်တွေ့ကျကြတာ”</p> <p> </p> <p>​ စုန့်ယွီဖေးမှာ ဆွံ့အလျက် စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကြောင့် နတ်မိမယ်... ကျုပ်ကို ဆက်ပြီး နားမချပါနဲ့တော့။ ကျုပ် နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “အကယ်၍ နတ်မိမယ်က သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ အသေအပျောက်တွေကို လျှော့ချချင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေကို ဆက်ပြီး လွှတ်ပေးပါ။ တစ်နေ့မှာ ကျုပ်က မြေပြင်အားလုံးကို စည်းလုံးစေပြီး တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါ ကရုဏာတရားနဲ့ အုပ်ချုပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို နားနားနေနေ နေခွင့်ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သာမန်ပြည်သူတွေက ကျုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ချီးမွမ်းကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် စစ်ပွဲကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲတော့သည်။ အသေအပျောက် လျှော့ချရန်အတွက် တာအိုဂိုဏ်းသည်လည်း သိုင်းပညာရှင်များကို ကူညီရန် စေလွှတ်ခဲ့ရလေတော့သည်။ ပြည်သူများမှာမူ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် ရှင်သန်နေကြရသည်။</p> <p>​</p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ သစ်သီးများကို စားနေရင်း ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ရှင် သိလား။ မဟာလော့က တစ်ဖန် လှုပ်ရှားလာပြန်ပြီ။ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စစ်သည် ၆ သန်းအထိ တိုးမြှင့်ပြီး နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ခုကို စတင်လိုက်ပြန်ပြီ။ အခုဆို သာမန်ပြည်သူ ၅ သန်းကျော် သေဆုံးသွားပြီလို့ ပြောနေကြတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်တောင် သေဦးမလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ရက်စက်လွန်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထက်တောင် ပိုရက်စက်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် “ကျွန်မတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဆိုပေမဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကိုတော့ ဒုက္ခမပေးဘူး။ သူတို့ကတော့ သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာပဲ ဓားမိုးရဲကြတယ်။ ဒါက လူနတ်မရှောင် သောင်းကျန်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ အခုတော့ လူတိုင်းက မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို အာဏာရှင်လို့ ခေါ်နေကြပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “အသနားစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ တာအိုဂိုဏ်းပဲ။ မဟာလော့ရဲ့ လှေပေါ် တက်မိသွားတော့ မတတ်သာဘဲ လိုက်ပါနေရတယ်။ အခုဆို တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပြည်သူတွေကြားမှာတင် မကဘူး၊ သိုင်းလောကမှာပါ အဆိုးဆုံးကို ထိုးဆင်းသွားပြီ။ ပြောရရင်တော့ 'ကြက်ခိုးဖို့ ကြိုးစားရင်း ဆန်အိတ်ပါ ပျောက်' တဲ့ ကိန်းပဲ၊ ဟိဟိ...”</p> <p> </p> <p>​ “သူတို့ သနားစရာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး။ နှင်းတောင်ပြိုတဲ့အခါ ဘယ်နှင်းပွင့်မှ မသန့်စင်တော့ဘူး။ တာအိုဂိုဏ်းက မဟာလော့ဧကရာဇ်ရဲ့ အသုံးချတာ ခံရတာ မှန်ပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းတော့ တာအိုဂိုဏ်းသာ နောက်ကွယ်က မပံ့ပိုးရင် မဟာလော့ဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းရဲပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အသွင်ပြောင်းသွားပြီးတဲ့နောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်က တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီပဲ။ တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကိုတောင် အသုံးချနိုင်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “တကယ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်သွားတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒီအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး- “ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုကျဆင်းအောင် သတင်းတွေ လွှင့်လိုက်ရမလား”</p> <p> </p> <p>​ “မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘာလို့လဲ” ယောင်ယောင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်းငဲ့နေရင် ဂိုဏ်းကို ကယ်ဖို့အတွက် အခု ဧကရာဇ်ကို ဖြုတ်ချပြီး အသစ်လဲလိုက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိုးနှက်မယ့်အစား သူတို့ကို ပိုပြီး မြှောက်ပင့်ပေးရမယ်။ လမ်းမှားပေါ်မှာ ပြန်လှည့်မရတဲ့အထိ ရောက်သွားအောင် တွန်းပို့ရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက်- “အခြေအနေတွေက လက်လွန်သွားတဲ့အခါမှာ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘဲနဲ့တောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ဒီအမှိုက်တွေကို လာရှင်းပေးလိမ့်မယ်၊ ဟားဟား...”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က လက်မထောင်ပြရင်း “ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ရှင်ကတော့ တကယ်ကို လူဆိုးကြီးပဲ၊ အရမ်းကို ကောက်ကျစ်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်: “...”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ယောင်ယောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ခဏအကြာတွင် ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီး လီလင်းဖူ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူက စာမေးပွဲစစ်ဆေးထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး- “အရှင်မင်းကြီး... တော်ဝင်စာမေးပွဲရဲ့ ရေးဖြေရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ။ ဒါက နန်းတွင်းညီလာခံ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်ရသူ ၃၀၀ ရဲ့ စာရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖြေလွှာတွေပါ၊ အရှင်မင်းကြီး စစ်ဆေးပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>​ သူသည် အဖြေလွှာများကို ကျကျနန လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ နန်းတွင်းညီလာခံ စာမေးပွဲအထိ တက်လှမ်းနိုင်သူ အများစုမှာ ထူးချွန်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ၅၀ ခန့်မှာ အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်၏ အမြင်တွင် အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားနှင့် ထူးချွန်ကျောင်းသားကြား ကွာဟချက်မှာ သိပ်မကြီးမားပေ။ အကယ်၍ ယနေ့ခေတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကြီးများမှ ပါရဂူဘွဲ့ရများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ရည်ပိုင်းတွင် ပြဿနာမရှိဘဲ သူခိုင်းသမျှကို လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က စာရင်းကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး လူပေါင်း ၁၀၀ ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ “ဒီလူတွေဆို ရပြီ။ သူတို့ နန်းတွင်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမယ်”</p> <p> </p> <p>​ “မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး” လီလင်းဖူက အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ပြီးတော့.. နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ဆရာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို ကျင့်သုံးတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ အခုဆိုရင် တခြားသူတွေ အတုယူနိုင်အောင် စံပြဆရာ အချို့ကို ရာထူးတိုးပေးသင့်ပြီ။ မောင်မင်းမှာ ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ ရှိလား”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ပညာရေးကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ယူဆထားသဖြင့် ဆရာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို အလွန်အလေးထားသည်။ ဤစနစ် အောင်မြင်လျှင် မဟာရှနိုင်ငံအတွက် လူတော်လူကောင်းများ ဘယ်တော့မှ ရှားပါးမည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ လီလင်းဖူက ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး စာအုပ်အသေးတစ်အုပ်ကို တင်ပြလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေက ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက သေချာစိစစ်ပြီး ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဆရာလောင်းတွေပါ။ သူတို့က ပညာရပ်ပိုင်း၊ သင်ကြားမှုပိုင်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာ ထူးချွန်ကြပြီး အားလုံးရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ရရှိထားသူတွေပါ။ သူတို့ကို ပထမဆုံးအသုတ် စံပြဆရာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က “ဒီစာရင်းကို ငါကိုယ်တော် ခေတ္တ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ ထပ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လူထပ်လွှတ်ရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>​“မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save