Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> “ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီး မင်းကြီးလီလင်းဖူ ကြွရောက်လာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> “ဝန်ကြီးလီ ရောက်လာတာလား”</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးက တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အမတ်ဝတ်စုံ အပြည့်အစုံဖြင့် လီလင်းဖူသည် လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျောင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်ကယ်ကို မြင်သည်နှင့် လီလင်းဖူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည့ -</p> <p> “စံပြဆရာ ကျောက်... ကျွန်ုပ် ဂုဏ်ပြုဖို့ လာတာပါ။ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံးအသုတ် စံပြဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဟားဟား...”</p> <p> </p> <p>​ ကျောက်ကယ်မှာ အလွန်ပင် အားနာသွားပြီး “ဝန်ကြီးလီ... ဒီလိုကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး ကိုယ်တိုင်ကြွလာရတာလဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>​ အမှန်စင်စစ် သူသည် စံပြဆရာ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးနှင့်ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင်။ ဝန်ကြီးကိုယ်တိုင် လာရောက်ဂုဏ်ပြုခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လီလင်းဖူမှာ မကျေနပ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ “ဒါက ဘယ်မှာ ကိစ္စအသေးအမွှား ဖြစ်ရမှာလဲ။ ပညာရေးမှာ အသေးအမွှားဆိုတာ မရှိဘူး၊ ပညာရေးဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အုတ်မြစ်ပဲ။ ဆရာကျောက်ကယ်က မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံးအသုတ် စံပြဆရာတစ်ဦးအနေနဲ့ သမိုင်းမှာ လမ်းပြကြယ်တစ်ပွင့်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထားရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ အမှန်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အရှင်မင်းကြီးက အလေးထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အရှင်မင်းကြီးက အလေးထားလျှင် သူကဲ့သို့သော လက်အောက်ခံအမတ်မှာ သာ၍ပင် အလေးထားရပေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ကျောက်ကယ်မှာ ထိုအချက်ကို မသိရှာပေ။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး “ကျွန်တော့်ကို အခုလို အလေးထားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝန်ကြီးလီ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> သူ ဘေးဘီကို အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးက အားကျမနာလိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> လက်ရှိခေတ်၏ ပထမရသော စာဆိုတော်ကြီးပင်လျှင် ဤမျှသော ဂုဏ်ပြုခံရခြင်းမျိုးကို မရရှိဖူးခဲ့ချေ။ ကျောက်ကယ်မှာ ပျော်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲမတတ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ယူခဲ့ကြစမ်း” လီလင်းဖူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ချက်ချင်းပင် လူနှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ပြာရောင် ဝတ်စုံတစ်ထည်နှင့် အနက်ရောင် အရာရှိဦးထုပ်တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> “ဝန်ကြီးလီ... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ” ကျောက်ကယ်မှာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လီလင်းဖူက ပြုံးလျက် “ဆရာကျောက်... ဒါက နန်းတော်ကနေ အထူးစီစဉ်ပေးထားတဲ့ စံပြဆရာ ဝတ်စုံနဲ့ ဦးထုပ်ပဲ။ ဒါဟာ ပုံမှန် အရာရှိဝတ်စုံတွေနဲ့ အဆင့်အတန်း တူညီတယ်”</p> <p> </p> <p> ကျောက်ကယ်မှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ “ဗျာ... ဒါမျိုးတောင် ရှိတာလား”</p> <p> </p> <p> “ကဲ... အမြန်ဝတ်ကြည့်စမ်းပါဦး၊ စံပြဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်ချင်လှပြီ”</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ကဲ့... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>​ ကျောက်ကယ် ဝတ်စုံလဲပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး အသွင်ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီး အနည်းဆုံး အသက် ၁၀ နှစ်ခန့် ပိုငယ်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> အပြင်ဘက်မှ ခိုးကြည့်နေကြသော အဒေါ်ကြီးတချို့မှာ ကျောက်ကယ်၏ ခန့်ညားသော အသွင်ကို မြင်သောအခါ အားကျမနာလိုစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများပင် စိမ်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လီလင်းဖူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းတယ်... တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်လိုက်တော့မှ ပိုပြီးတော့ ဟန်ကျသွားတယ်။ အခုမှ တကယ့် စံပြဆရာနဲ့ တူတော့တယ်၊ ဟားဟား...”</p> <p> </p> <p> ကျောက်ကယ်ကလည်း အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် လိုက်ရယ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> ဤအခိုက်အတန့်သည် သူ ဘဝ၏ အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် လီလင်းဖူက နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုကို ရှင်းပြသည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာတွင် အရှင်မင်းကြီးကို ဖူးမြော်ရန် နန်းတော်သို့ ဝင်ရမည်ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို ဖူးမြော်ခွင့်ရမှာလား” ကျောက်ကယ်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေါ့”</p> <p> </p> <p> လီလင်းဖူက ပြုံးလျက် “ပထမဆုံးအသုတ် စံပြဆရာတွေအနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံချင်နေသလို ဆုတံဆိပ်ချီးမြှင့်ပွဲကိုလည်း ပြုလုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်က ကြီးမားလှပါတယ်။ အခုလို ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်” ကျောက်ကယ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စကားလုံးများပင် ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားအချို့ ပြောကြားပြီးနောက် လီလင်းဖူ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ကျောက်ကယ်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိမည့် အချိန်များမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ သုံးရက်အကြာတွင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှ စံပြဆရာများသည် မြို့တော်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အရည်အသွေးမြင့် စံပြဆရာ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော ဆရာများကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -</p> <p> “စံပြဆရာတို့... ထကြပါ။ သင်တို့ဟာ ပညာရေးလောကအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ မြှုပ်နှံပြီး တပည့်တွေကို မနားမနေ သင်ကြားပေးခဲ့ကြတယ်။ သင်တို့ဟာ ဆရာကောင်းတစ်ဦးရဲ့ စံနမူနာကို တကယ်ပဲ ပြသနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီးက ချီးမွမ်းလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒီလိုချီးမွမ်းမှုမျိုးကို မခံယူရဲပါဘူး” ဟု စံပြဆရာများကလည်း နှိမ့်ချစွာ လျှောက်တင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းကာ “သင်တို့က အရမ်းကို နှိမ့်ချလွန်းနေပြီ။ ငါကိုယ်တော်က သင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ဆိုရင် ထိုက်တန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ်မှာပင် မိန်းမစိုး လျူက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဆုတံဆိပ် ချီးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနား စတင်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး  မိန်းမစိုးများက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့၏ လက်ထဲတွင် ဆုတံဆိပ်နှင့် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားများ တင်ထားသည့် လင်ဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ဆုတံဆိပ်ပေါ်တွင် “丙” (တတိယအဆင့်) ဟူသော စာလုံးကို ရေးထိုးထားပြီး ၎င်းမှာ အဆင့် (ဂ) ရှိသော စံပြဆရာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင်မူ ထိုစာလုံးအပြင် ၎င်းတို့၏ အမည်များကိုလည်း ရေးထိုးထားသည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်သည် ကျောက်ကယ်အနားသို့ ပထမဆုံး ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပြုံးလျက် -</p> <p> “ကျောက်ကယ်... မောင်မင်းကို ငါကိုယ်တော် သိတာကြာပြီ။ မောင်မင်းဟာ စာသင်ပြရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ တပည့်တွေကလည်း မောင်မင်းကို သဘောကျကြတယ်။ ပြီးတော့ မောင်မင်းရဲ့ သင်ခန်းစာ ပြင်ဆင်မှုတွေကလည်း အတော်လေး အသေးစိတ်တယ်၊ ငါကိုယ်တော် အဲဒါကို သဘောကျတယ်”</p> <p> </p> <p> အရှင်မင်းကြီးက သူ့အကြောင်းကို ဤမျှအသေးစိတ် သိနေသည့်အတွက် ကျောက်ကယ်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မေ့လဲမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> “အခုလို ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>​ “ကိုယ်လုပ်သင့်တာကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်တာဟာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ”</p> <p> </p> <p> လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ဆုတံဆိပ်ကို ယူကာ ကျောက်ကယ်၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကိုလည်း ကိုယ်တိုင် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ကျေးဇူးတော်... ကျေးဇူးတော် အနန္တပါ အရှင်မင်းကြီး”</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဒုတိယမြောက် စံပြဆရာထံသို့ ဆက်သွားသည်။ သူသည် အလားတူ အားပေးစကားများ ပြောကြားကာ ဆုတံဆိပ်များကို ကိုယ်တိုင်တပ်ဆင်ပေးပြီး တံဆိပ်ပြားများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> စံပြဆရာအားလုံးမှာ မျက်ရည်ဝဲကာ စိတ်နှလုံးအတွင်းထိ ထိခိုက်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဘဝတွင် ဤမျှ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော အချိန်မျိုး နောက်ထပ် ရှိမည်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ငါကိုယ်တော် သိရသလောက်တော့ စံပြဆရာ အများစုဟာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ မိသားစုတွေက လာကြပြီး ဘဝမှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ စံပြဆရာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် စံပြဆရာ တစ်ဦးချင်းစီကို အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ငွေတေးတစ်ထောင်စီ ဆုချီးမြှင့်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ စံပြဆရာအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> စံပြဆရာဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အိမ်နှင့် ငွေပါ ရရှိမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ၎င်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဘဝတက်လမ်းကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို အထူပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် -</p> <p> </p> <p> “စံပြဆရာအားလုံးပဲ… မိမိတို့ရဲ့ မူလရည်မှန်းချက်ကို မမေ့ဘဲ လူငယ်တွေကို ပညာသင်ကြားပေးတဲ့အလုပ်မှာ ဆက်လက် ကြိုးပမ်းကြလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုချီးမြှင့်ပွဲမှာလည်း သင်တို့အားလုံးကို ပြန်တွေ့ချင်ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို မမေ့ဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် ၎င်းတို့အား မြင်းစီးစေလျက် မြို့ထဲ၌ လှည့်လည်စေပြီး ပြည်သူများအား ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤသို့ ဂုဏ်ပြုမှုမျိုးသည် အလွန်ထူးခြားကြောင်းကို သင်တို့ နားလည်ထားရပေမည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တော်ဝင်စာမေးပွဲတွင် ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယ ရရှိသော စာဆိုတော်ကြီးများသာ ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါတွင်မူ စံပြဆရာများ ဖြစ်လာခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို ခံစားရရှိပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “မေမေ... သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံတွေက သိပ်လှတာပဲ” ဟု ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “စာကို ကြိုးစားသင်မှပေါ့ သားရဲ့၊ ဒါမှ တစ်နေ့ကျရင် သားလည်း အဲဒီလိုဝတ်စုံမျိုး ဝတ်နိုင်မှာ” ဟု မိခင်ဖြစ်သူက အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆုံးမလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ကဲ့” ကလေးငယ်က ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော အိပ်မက်တစ်ခုက ကိန်းအောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် အတော်ဆုံး စံပြဆရာ ၁၀ ဦးကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေရန် ကြေညာပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့ အဘယ်ကြောင့် စံပြဆရာ ဖြစ်လာရသနည်းနှင့် ဖြစ်လာပြီးနောက် ဘာတွေရရှိသနည်းဆိုသည်ကို လူတိုင်းသိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ယင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အံ့မခန်းပင်…။</p> <p> </p> <p> စာသင်သားအများအပြားမှာ အရာရှိမဖြစ်နိုင်ရင်တောင်မှ စံပြဆရာ ဖြစ်လာခြင်းကလည်း အားကိုးထိုက်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စံပြဆရာ ဖြစ်ရန်မှာ ဗဟုသုတ အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝနေစရာ မလိုဘဲ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ကာ တပည့်များကို ကောင်းမွန်စွာ သင်ကြားပေးနိုင်လျှင် လုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအရည်အချင်းရှိသူ မည်သူမဆို စံပြဆရာ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save