Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​စံပြဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ရရှိလာသည့် ဂုဏ်ဒြပ်များအပြင် အိမ်၊ ရွှေငွေနှင့် မျက်နှာပန်းပွင့်မှုများကဲ့သို့သော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ယင်းကြောင့်ပင် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ပညာရေးဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး လူတိုင်းက စံပြဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤသတင်းသည် ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ပညာတတ် စာပေပညာရှင်ဆိုတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကတော့ သမိုင်းမှာ တကယ်ကို လမ်းသစ်ထွင်လိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာရှနိုင်ငံမှာ ပညာတတ်တွေကို တခြားဘယ်နေရာနဲ့မှ မတူအောင် အလေးထားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဆရာတွေကို ဂုဏ်ပြုတာ...၊ ဆရာတွေကို တန်ဖိုးထားပြီး ပညာရေးကို အလေးအနက်ထားတာ... ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ပုံစံပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ငါ ဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး၊ မဟာရှနိုင်ငံကိုပဲ သွားတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ငါလည်း စံပြဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားပြီး သမိုင်းမှာ အမည်တွင်ကျန်ရစ်စေရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့်ပင် ပညာတတ်များစွာတို့မှာ မဟာရှနိုင်ငံသို့ ပိုမိုစုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အခြားနိုင်ငံများမှ ဧကရာဇ်များမှာမူ ဤအခြေအနေကို အားကျမနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အတုလိုက်၍ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​  အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စံပြဆရာစနစ်နှင့် အခမဲ့ ပညာရေးစနစ်မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခမဲ့ပညာရေးစနစ်ကို ကျင့်သုံးပြီးမှသာ စံပြဆရာစနစ်မှာ ဤမျှကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေမှာ ဤမျှကျယ်ပြန့်သော ပညာရေးစနစ်ကို ထောက်ပံ့ရန် မစွမ်းသာချေ။</p> <p> </p> <p>​ ထို့အပြင် ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးများမှာလည်း ၎င်းတို့နှင့် အာဏာလုမည့် စနစ်သစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို မည်သို့မျှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေသော မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် -</p> <p> “ဘာမဟုတ်တာကို အဟုတ်လုပ်နေကြတာပဲ။ သာမန်အရပ်သားတွေဆိုတာ စိတ်ပြောင်းလွယ်တယ်၊ ပညာတတ်တွေက ပိုလို့တောင် ဆိုးသေးသည်။ အကျိုးအမြတ် မရှိတော့တဲ့တစ်နေ့ သူတို့ မင်းကို စွန့်ခွာသွားကြမှာပဲ။ သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေမယ့်အစား တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ရေးနဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေးမှာ ပိုပြီး အချိန်ပေးသင့်တယ်။ တိုင်းပြည်အင်အား တောင့်တင်းလာရင် သူတို့အလိုလို ငါတို့ဆီ ရောက်လာကြမှာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>​ သူသည် ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် လက်ထဲမှ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “တိုက်ပွဲအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိသလဲ”</p> <p> </p> <p>​ ရှေ့မှ တပ်မှူးတစ်ဦးက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ကာ -</p> <p> </p> <p> “အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ရန်သူတွေက အပြင်းအထန် ခုခံနေတဲ့အတွက် အခြေအနေက သိပ်ပြီး မကောင်းလှပါဘူး”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -“သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မောင်မင်းတို့ကပဲ အစွမ်းကုန် မတိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>​ တပ်မှူးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ -“ကျွန်တော်မျိုးတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး သိရသလောက်တော့ အဲဒီသုံးနိုင်ငံက လူတွေဟာ စစ်ရှုံးမှာနဲ့ တပ်သားစုဆောင်းခံရမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် အသက်နဲ့လဲပြီး ခုခံနေကြတာပါ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်က - “အကြောင်းပြချက်တွေကို ငါ အလိုမရှိဘူး။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် မတိုင်ခင် အဲဒီသုံးနိုင်ငံကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ရင် မောင်မင်း တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ “မှန်... မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး” တပ်မှူးသည် ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထို့ကြောင့် မဟာလော့ဘက်မှ တိုက်ပွဲများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်မှာမူ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လူတော်များကို စည်းရုံးပြီး မဟာလော့၏ စစ်ပွဲမှ အမြတ်ထုတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဝက်ရှိသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးသည် မဟာလော့နန်းတော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုလုပ်ကြံမှုမှာ အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တာအိုဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် မဟာလော့ဧကရာဇ် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုလုပ်ကြံသူမှာတော့ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အင်အားကြီး သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မဟာလော့နန်းတော်ရှိ အဆောက်အအုံ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် မိုးကြိုးပမာ ဒေါသထွက်ကာ လုပ်ကြံသူကို ဖမ်းဆီးရန် ဝရမ်းထုတ်ခဲ့သော်လည်း လုပ်ကြံသူမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “နှမြောစရာကြီးပဲ” ယောင်ယောင်မှာ သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက် -“ဘာကို နှမြောနေတာလဲ။ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အစောင့်အရှောက် ရှိနေတာပဲ၊ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံဖို့ဆိုတာ ဘယ်မှာ လွယ်ပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> ယောင်ယောင်က မေးထောက်လျက် -“အဲဒီလုပ်ကြံသူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ ဒီလောက် စွမ်းရည်ရှိတာ သာမန်လူတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အဆက်အသွယ်နဲ့တောင် သူ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ စုံစမ်းလို့ မရသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံရဲတဲ့သူဆိုတာ သေချာပေါက် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားမှာပေါ့။ မင်းတို့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်သိနိုင်ပါ့မလဲ” လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် -“ငတုံးဧကရာဇ်လေး... အဲဒီလုပ်ကြံသူက ဘာလို့ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို သတ်ချင်ရတာလဲလို့ ရှင်ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဘာရှိရဦးမှာလဲ။ အခု မဟာလော့ဧကရာဇ် ရန်စထားတဲ့ လူတွေက မနည်းဘူး၊ သူ့ကို သေစေချင်တဲ့လူတွေက စာရင်းအရှည်ကြီးပဲ။ သူ သတ်ခဲ့တဲ့လူတွေထဲမှာ အင်အားကြီးတဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ပါနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>​ “ရှင် ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ။ ကြားရတာတော့ တာအိုဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင်ကြောင့် ရတဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ သူက မဟာရှနိုင်ငံဘက်ကို ပြေးလာတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျားဖြူ တောင်တန်းကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ပျောက်သွားတယ်လို့ ဆိုတယ်။ သူ ဘယ်ကို ရောက်သွားမယ်လို့ ရှင်ထင်သလဲ” ယောင်ယောင်က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဖြန့်ပြကာ -“ငါ့ကို မမေးနဲ့၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် ယောင်ယောင်မှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်၏ အသိစိတ်မှာမူ အင်ပါယာမြေပုံ နှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ကျားဖြူတောင်တန်းရှိ လျှို့ဝှက်သော ဂူတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုနေရာတွင် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမသည် အသက် ၂၀ ကျော် နှောင်းပိုင်းအရွယ် ရင့်ကျက်သည့် အသွင်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် သတိလစ်ကာ မေ့မြောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤသူသည် မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် သူမသည် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဝက် မဟုတ်ဘဲ အင်ပါယာချီအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံစဉ်က သူမသည် ခွန်အားကို အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ပေးသည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော်လည်း သူမသည် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခြင်းမှာပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမ မဟာရှနိုင်ငံသို့ ထွက်ပြေးလာသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်က သိရှိသွားပြီး သူမကို ကယ်တင်ရန် တိတ်တဆိတ် ကူညီခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယခုအခါ သုံးရက်က ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအမျိုးသမီးသည် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဖြင့် သတိပြန်လည်လာကာ - “အဟွတ်... အဟွတ်... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ ခဏချင်းမှာပင် အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ထိကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ယခင်က ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး နှလုံးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် ယခုအခါ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ထက်ဝက်ခန့် သက်သာနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်သူ... ဘယ်သူက ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ သူမ စဉ်းစားသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မမှတ်မိချေ။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်သံ လွင့်ပျံ့လာသည်။</p> <p> </p> <p> “နိုးလာပြီလား”</p> <p> </p> <p>​ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး - “ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ဘေးဘီကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>​ “ငါ မင်းကို ကယ်လိုက်တာ” ဟု ထိုအသံက ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​ အမျိုးသမီးမှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီး - “ဘာ... ကျေး…ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်က ငါ့ကို ကျေနပ်စေခဲ့လို့ လက်ကမ်း ကယ်တင်လိုက်ရုံပါပဲ။ မင်းရဲ့ နာမည်၊ နောက်ခံနဲ့ ဘာကြောင့် သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား”</p> <p> </p> <p>​ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးမှ - “ကျွန်မ နာမည် မိုယုယန် ပါ။ မူလက မဟာလန်နိုင်ငံက ဖြစ်ပြီး ပြည်ပမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာသင်ယူခဲ့တာပါ။ သတ်ဖို့လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး မိသားစုအတွက် လက်စား​ခြေဖို့ပါ။ သူဟာ မဟာလန်ပြည်ရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မဟာလော့ပြည်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>​ “အဲဒီလိုကိုး”</p> <p> </p> <p>​ “ပြီးတော့... စီနီယာက ဘယ်သူများလဲ” မိုယုယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် အသံကိုသာ ကြားရပြီး လူကို မတွေ့ရပေ။ ဤသူသည် ယခင်က သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် တာအိုဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငါ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ မင်းအတွက် အရေးမကြီးဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ကဲ့” မိုယုယန်၏ အသံတွင် စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို တာအိုဂိုဏ်းက အကာအကွယ် ပေးထားတာ။ သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး” ဟု ထိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ရမယ်။ ဒီမိသားစု သတ်ဖြတ်ခံရတဲ့ ရန်ငြိုးက ကောင်းကင်အောက်မှာ အတူမရှိနိုင်ဘူး” မိုယုယန်က ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုတို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ပြောတာ ကောင်းတယ်။ မင်းမှာ ဒီလို သတ္တိရှိတာကို ငါ သဘောကျတယ်။ ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ စိတ်ဝင်စားသလား။ ငါ့ရဲ့အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ကလဲ့စားချေဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲဘူး” ထိုအသံမှာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို စီနီယာက ကယ်ထားတာပါ။ စီနီယာ ခိုင်းတာမှန်သမျှ ကျွန်မ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကို ကလဲ့စားချေနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို စီနီယာ့ကို ပေးအပ်ပါတယ်” မိုယုယန်က မဆိုင်းမတွပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမ တစ်ယောက်တည်း အင်အားဖြင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို မသတ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော် ဤနက်နဲလှသော စီနီယာ၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ “ပြတ်သားတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အင်ပါယာချီအဆင့်ကို ရောက်နေခဲ့တာပဲ။ ရော့... ဒါက ဒဏ်ရာပျောက်ဆေးပဲ၊ အခု လောလောဆယ် သောက်ထားလိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>​ အသံဆုံးသည်နှင့် မိုယုယန်၏ ရှေ့တွင် ဆေးပုလင်းတစ်လုံး ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ချက်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် မိုယုယန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ အကယ်၍ ထိုသူက သူမကို သတ်ချင်သည်ဆိုလျှင်... အလွန်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်ပေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save