Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> ​သူမသည် ဆေးပုလင်းကို ကောက်ယူပြီး အဆို့ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လုံးဝန်းကာ တောက်ပနေသည့် ဆေးလုံးသုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ဤဆေးလုံးများကို မသိသော်လည်း ထူးခြားဆန်းပြားသော ဆေးများဖြစ်ကြောင်းတော့ အသေအချာ သိလိုက်သည့်အတွက် ဆေးတစ်လုံးကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီး ဆေးအာနိသင်ကို စုပ်ယူရန်အတွက် သူမ၏ အတွင်းအားကို စတင် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ ဆေးလုံး၏ အဆီအနှစ်များမှာ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားကာ အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသပေးပြီး အင်အားများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသောကြောင့် အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်ခန့်အကြာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံမှုကို ရပ်နားလိုက်ပြီး အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေး၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ နောက်ထပ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆေးသုံးလုံးစလုံးကို သောက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူမ လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ ဒါဟာ တကယ့်ကို နတ်ဆေးပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ချက်ချင်း လက်ငင်း ထိရောက်သည့် နတ်ဆေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ စီနီယာသည် တကယ့်ကို စီနီယာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နည်းလမ်းများက ထူးခြားဆန်းပြားရုံသာမက သူ၏ ဆေးလုံးများမှာလည်း အလွန်ပင် ထူးကဲလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ဆေးပုလင်းကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှားပါးသော ဆေးမျိုးကို နောက်ထပ် ရရှိရန် အခွင့်အရေး ရှိ၊ မရှိ မသိနိုင်သောကြောင့် သူမက အရေးကြုံမှ သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ဒဏ်ရာများကိုမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ကုသနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... ကျွန်မ အစားမစားရတာ ရက်အတော်ကြာပါပြီ။ အားအင် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာအောင် တောကောင်အချို့ သွားရှာပြီး အမဲလိုက်လိုက်ပါဦးမယ်” ဟု မိုယုယန်က ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “သွား..”</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် တောင်တန်းထဲမှ တောကောင်အချို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုကာ ကင်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် တောကောင်များ၏ အသွေးအသားမှ အဆီအနှစ်များကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ အားအင်များကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အတွင်းအား ထပ်မံ လည်ပတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်ညခန့် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ နောက်ထပ် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သက်သာလာခဲ့သည်။ ဤအတိုင်းဆိုလျှင် တစ်ပတ်ခန့်အတွင်း သူမ လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ရှေ့၌ လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော စာလိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ မိုယုယန်မှာ လန့်သွားပြီး - “စီနီယာ... ဒါက...”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ ‘တိမ်တိုက်ထဲက နဂါးပျံ’ သိုင်းကွက်ပဲ။ မင်း ဒါကို တတ်မြောက်သွားရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ဟန်ဟာ နဂါးတစ်ကောင်လို လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လာပြီး ဝေဟင်မှာ လျင်မြန်စွာ ကွေ့ဝိုက် ပျံသန်းနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် လေကိုစီးပြီး တိမ်တိုက်တွေကြားထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်လို အရှိန်အဟုန်ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်သည် ထိုစာလိပ်ကို တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြတ်နိုးစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကိုယ်ဟန်သိုင်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲပြီး ခက်ခဲလှကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ ဒါကို တတ်မြောက်သွားရင်တော့ စီနီယာ ပြောသလို တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်လာမှာပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>​ “မင်း ဒီသိုင်းကွက်ကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် မင်းကို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ထိုအသံမှာ နီးသလိုလို ဝေးသလိုလိုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - “စီနီယာ... ဒီသိုင်းကွက်ကို သင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ငါ မင်းကို ဒီသိုင်းကွက် သင်ပေးတာက မင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာစေဖို့နဲ့ ငါ့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ကူညီပေးနိုင်ဖို့ပဲ” ဟု ထိုအသံက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ” ဟု မိုယုယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် စာလိပ်ကို ယူကာ ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို အသည်းအသန် လေ့ကျင့်တော့သည်။ အင်ပါယာချီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့်အညီ သူမသည် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သိုင်းကွက်၏ ၂၀ မှ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ရာ အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကထက် တစ်ဆင့် မြင့်မားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ယခင်က သူမကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့သည့် တာအိုဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်နှင့် ပြန်တွေ့လျှင်တောင် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ မသုံးဘဲ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “မဆိုးဘူး” ဟု ထိုအသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ” မိုယုယန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီက ငါတွေ့ဖူးသမျှ ပါရမီရှင်တွေထဲမှာ အဆင့် ၅ အတွင်း ဝင်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ချီးမွမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဒီလောက်အထိ အချီးမွမ်းခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး” ဟု မိုယုယန်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် မကျေနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပါရမီမျိုးနှင့်တောင် သူမနှင့်အဆင့်တူ နောက်ထပ် လေးယောက် ရှိနေသေးတာလား။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုလေးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ စီနီယာ့ကို မေးပြီး သွားရောက် စိန်ခေါ်ရမည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ရှေ့၌ နောက်ထပ် စာလိပ်တစ်ခု လေထဲမှ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... ဒါကရော...”</p> <p> </p> <p>​ “မင်းက ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်တာကို ငါ မြင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို ဓားသိုင်းတစ်ခု သင်ပေးမယ်။ ဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ကောင်းကင်အဆင့်အောက်မှာ မင်းကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး - “တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းတာလား”</p> <p> </p> <p>​ “ကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စာလိပ်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ - “ကောင်းကင်သတ် ဓားထုတ်သိုင်း”</p> <p> </p> <p>​ ဒါဟာ ဓားတစ်ချက် ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ရန်သူကို အသေ သတ်နိုင်တဲ့ သိုင်းကွက်ပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်များများမှာ ဓားကို အိမ်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဓားရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒါပေမဲ့ ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ကွက်နဲ့ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားရင် ကောင်းကင်ကိုတောင် သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ ကောင်းကင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတာက ချဲ့ကားပြောတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီဓားသိုင်းဟာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ မိမိရဲ့ အင်အားအားလုံးကို တစ်ခဏအတွင်း စုစည်းပြီး ရန်သူ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ရတာဖြစ်လို့ အကောင်းဆုံး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဓားသိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒီသိုင်းကွက်ကို သင်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာ့ကို တစ်ဖန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု မိုယုယန်က ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ ဤသိုင်းကွက်ကြောင့် သူမ၏ ကလဲ့စားချေမှုမှာ တစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “အင်း... ဓားသိုင်းကို ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထား။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု ပြောပြီးနောက် ထိုအသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်သည် ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီး မည်သည့်အသံမျှ မကြားရတော့မှ ဓားသိုင်းကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သူမ၏ နေ့ရက်များမှာ ပိုမို စနစ်တကျ ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ နံနက်ခင်းတွင် တောကောင်များကို အမဲလိုက်ကာ အားအင်ဖြည့်တင်းပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသသည်။ နေ့လယ်ခင်းတွင် ‘တိမ်တိုက်ထဲက နဂါးပျံ’ ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို လေ့လာသည်။ ညဘက်တွင်မူ ‘ကောင်းကင်သတ် ဓားထုတ်သိုင်း’ ကို လေ့ကျင့်သည်။</p> <p> </p> <p>​ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာပြီး အင်အားများ ပိုမို တောင့်တင်းလာကာ ယုံကြည်မှုများလည်း တိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ကလဲ့စားချေရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ နက်နဲလှသော စီနီယာ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် စီနီယာ၏ နောက်ကြောင်း၊ အမည်နှင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ကိုပင် မသိရသေးချေ။ သူမသည် စီနီယာမှာ ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ ‘သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောရင် စီနီယာ ဒါမှမဟုတ် ငါ လို့ပဲ သုံးတယ်။ ဒီအဖိုးကြီး တို့၊ ဒီနတ်ဘုရား တို့လို့ မသုံးဘူး။ ဒါဆို သူက ငယ်ရွယ်တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တာပဲ’</p> <p> </p> <p>​ ‘သူက တိမ်တိုက်ထဲက နဂါးပျံ သိုင်းကွက်ကို ကိုယ်တိုင် တီထွင်တာလို့ ပြောတယ်။ ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ သိုင်းကွက်ကို တီထွင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရမယ်။ သူ လုပ်ဆောင်ပုံတွေကလည်း ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ’</p> <p> </p> <p>​ ‘ပြီးတော့ ဒီဓားသိုင်းကလည်း အံ့မခန်းပဲ။ ဓားပညာမှာ နက်နက်နဲနဲ နားမလည်ဘဲနဲ့ ဒီလိုသိုင်းမျိုးကို မတီထွင်နိုင်ဘူး။ ဒါဆိုရင်... စီနီယာက ဓားပညာမှာ ထူးချွန်တဲ့သူလား’</p> <p> </p> <p>​ ‘ပြီးတော့ အဲဒီ နတ်ဆေးကလည်း ရှိသေးတယ်...’</p> <p> </p> <p>​ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် မိုယုယန်က စီနီယာမှာ ဓားပညာ ကျွမ်းကျင်သည့် ငယ်ရွယ်သော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သူမျိုးကို သူမ မစဉ်းစားမိချေ။ ထိုသူမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နဲသော ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မင်း ပြန်ကောင်းလာပုံ ရတယ်” ဟု ထိုအသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ” မိုယုယန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံမှုလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီ။ အခု မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး ကလဲ့စားချေလို့ ရပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်ကဲ့၊ အခု ကျွန်မ ကလဲ့စားချေလို့ ရပါပြီ” မိုယုယန်၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ “မင်း ဘယ်လို ကလဲ့စားချေဖို့ စဉ်းစားထားလဲ” ဟု ထိုအသံက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားထားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က တည်ငြိမ်စွာြဖင့် - “အဲဒီ ဧကရာဇ်ကောင်ကို တာအိုဂိုဏ်းက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်က ကာကွယ်ပေးထားတာဆိုတော့ သူ့ကို သတ်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တခြားလူတွေကို သတ်လို့ရတယ်။ မဟာလော့က အရာရှိတွေ၊ တပ်မှူးတွေ၊ မင်းညီမင်းသားတွေ... ကျွန်မ သတ်နိုင်တဲ့သူမှန်သမျှ အကုန်သတ်မယ်။ တာအိုဂိုဏ်းက လူတိုင်းကို လိုက်ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပုံရပြီး - “တော်တယ်။ ဒါက ကလဲ့စားချေဖို့ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ သွားတော့။ မဟာလော့နဲ့ တာအိုဂိုဏ်းတို့ ဒုက္ခရောက်တာကို ကြည့်ရတာဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ အပျော်ဆုံးပဲ... ဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p>​ “စီနီယာ... ကျွန်မ ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မ ကလဲ့စားချေပြီးရင် စီနီယာ့ဆီ ပြန်လာနိုင်အောင် စီနီယာ့ရဲ့ အမည်နဲ့ နေရပ်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား” ဟု မိုယုယန်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငါက အမြဲတမ်း ဒီကျားဖြူတောင်တန်းမှာပဲ ရှိနေမယ်။ မင်း ကလဲ့စားချေပြီးရင် ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး ငါ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်၊ ငါတို့ ပြန်တွေ့ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားပြီး - “စီနီယာ့ရဲ့ နာမည်က...”</p> <p> </p> <p>​ “ငါ့ကို စီနီယာလို့ပဲ ခေါ်ပါ”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်: “...”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save