Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ​ထို့နောက် မိုယုယန်သည် ဒူးထောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဦးညွှတ်၍ မိမိအား ကူညီခဲ့သည့် နက်နဲလှသော စီနီယာကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် သူမသည် ကျားဖြူတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ တစ်ရက်ကြာသောအခါ သူမသည် လူ့လောကထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရေမိုးချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားသစ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မဟာလော့ အင်ပါယာ မြို့တော်ထဲသို့ တဖန် ပြန်လည် ခိုးဝင်ခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ငါဟာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးတော့ နက်နဲတဲ့ စီနီယာရဲ့ အကူအညီနဲ့ အံ့မခန်း သိုင်းပညာကို တတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ မဟာလော့က ဧကရာဇ်... ရှင့်ရဲ့ သေနေ့ ရောက်ပြီ။ ရှင့်ရဲ့ အသက်ကို မနှုတ်ခင်မှာ ရှင့်ရဲ့ သစ္စာရှိ လက်ပါးစေတွေကို အရင် ရှင်းထုတ်ပြီး ရှင့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့အောင် ငါ အရင် လုပ်ပြမယ်”</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် ဓားကို ကိုင်စွဲကာ မဟာလော့ ဝန်ကြီးချုပ်၏ နေအိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး တွေ့သမျှလူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်တော့သည်။ သူမသည် ကလဲ့စားချေလိုသကဲ့သို့ တခြားသူများကလည်း သူမအပေါ် ကလဲ့စား ပြန်ချေမည်ကိုလည်း မလိုလားသောကြောင့် လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ တိုက်ကွက်များမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဓားတစ်ချက်နှုန်းဖြင့် အဆုံးစီရင်ခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်လိုက်ရသလို၊ မသေဆုံးမီ သူမကိုပင် မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>​ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာပင် မကြာသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ထိုအိမ်မှ ထွက်လာပြီး နောက်ထပ် ဝန်ကြီးတစ်ဦး၏ နေအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြန်သည်။ တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် သူမသည် မရပ်မနား သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သွေးနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို တခြားသူများ သိရှိသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်သူလဲ.. ဘယ်သူက နန်းတွင်းအရာရှိတွေကို လိုက်သတ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ မဟာလော့၏ အင်ပါယာချီအဆင့်ရှိ တပ်မှူးတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး နေအိမ်အတွင်း၌ အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်က သူမ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း - “ငါပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲတာပဲ။ ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျကြီး သတ်ဖြတ်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို ဖမ်းဆီးတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်” တပ်မှူးသည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားကာ - “ကောင်းကင်သတ် ဓားထုတ်သိုင်း”</p> <p> </p> <p>​ ဓားအိမ်ထဲတွင် ရှိသော ဓားမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် လခြမ်းကွေးတစ်ခုအလား ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ပြေးဝင်လာသော အင်ပါယာချီအဆင့် တပ်မှူးမှာ ထိုဓားတစ်ချက်အောက်မှာပင် သွေးများ၊ အူများ ထွက်ကျကာ ကိုယ်ခန္ဓာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ အောက်က စစ်သည်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ “အားး.. တပ်မှူးကျောက် သေပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒီမိန်းမဆိုးက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ၊ အကူအညီ တောင်းကြ…”</p> <p> </p> <p>​ “တပ်မှူးကျောက်အတွက် ကလဲ့စားချေကြစို့”</p> <p> </p> <p>​ မိုယုယန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး - “နင်တို့အားလုံး သေထိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ သူမ၏ ဓားချီတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင် ပေတစ်ရာခန့်အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုစဉ်မှာပင် ရိုးရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ သူသည် မိုယုယန်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားပြီး - “ငါ ခုနက ရင်းနှီးနေတဲ့ ဓားချီကို ခံစားမိလို့ လာကြည့်တာ၊ တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာကိုး။ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်ကို မိထားတာတောင် မင်း အသက်ရှင်နေသေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး”</p> <p> </p> <p>​ “အိုး... တာအိုဆရာကြီး၊ ရှင် ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မက သေချင်မှ သေမှာပေါ့” ဟု မိုယုယန်က အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်လိုက်ရရုံပေါ့” ဟု တာအိုအဖိုးကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင်နဲ့ ကစားဖို့ ကျွန်မမှာ စိတ်မပါသေးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က လက်ဝါးချက်အတွက် ကလဲ့စားကိုတော့ နောက်ရက်မှ ပြန်ချေမယ်” မိုယုယန်သည် ‘တိမ်တိုက်ထဲက နဂါးပျံ’ သိုင်းကို အသုံးပြုကာ မြို့ပြင်သို့ ခန့်မှန်းရခက်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “မိန်းမဆိုး... မပြေးနဲ့” တာအိုအဖိုးကြီးက သူမနောက်သို့ လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ သို့သော် သူ အံ့သြသွားရသည်မှာ မည်မျှပင် အသည်းအသန် လိုက်သော်လည်း သူမကို မမီနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့ကြားက အကွာအဝေးမှာ ပိုပိုပြီး ဝေးကွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ မိုင်ပေါင်း ၇၀ ခန့် အကြာတွင် သူ့အနေဖြင့် သူမကို လုံးဝ မျက်ခြေပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့ အင်ပါယာ မြို့တော်၌ သွေးနံ့များ ပျံ့နှံ့သွားသောကြောင့် အမတ်ကြီးများ၏ နေအိမ်များအားလုံးကို တွေ့ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “သေကုန်ပြီလား.. အကုန် သေကုန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>​ “နန်းတွင်းအရာရှိတွေ အကုန်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာလား”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာလော့ရဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက... ပြိုကျတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ ဤသတင်းမှာ တစ်ပြည်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဘုရားရေ.. တစ်ညတည်းနဲ့ အိမ်ထောင် ၅၄ စုကို သတ်ဖြတ်ပြီး မဟာလော့ နန်းတွင်းက အရာရှိတွေ အကုန်လုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်တဲ့ လူမိုက်က ဘယ်သူများလဲဟ”</p> <p> </p> <p>​ “ရက်စက်လိုက်တာ၊ လူပေါင်း ၃၀၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့ပြီး ကြက်နဲ့ ခွေးတောင် မချန်ဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>​ “မဟာလော့ နန်းတွင်းကတော့ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားရတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်သူက ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်မှာလဲ၊ မဟာလော့အပေါ် နက်နက်နဲနဲ နာကျည်းချက်ရှိတဲ့သူမှပဲ ဒါမျိုး လုပ်နိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါက ဟိုတစ်ခေါက်က ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဝက်လောက် ရောက်နေတဲ့သူလို့ ပြောကြတာပဲ။ သူမက အစက မဟာလော့ ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ တာအိုဂိုဏ်းက ကောင်းကင်အဆင့် နဲ့ တွေ့ပြီး ဒဏ်ရာရပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာလေ။ အခု သူမ ဒဏ်ရာ ပျောက်သွားတော့ ကလဲ့စားပြန်လာချေတာ နေမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>​ “ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မဟာလော့ကတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကို သွားဆွမိပြီ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟ... မဟာလော့က ခံထိုက်လို့ ခံရတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>​ လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>​</p> <p>​ မဟာရှ အင်ပါယာ နန်းတော်အတွင်း၌ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် ယောင်ယောင်တို့သည်လည်း ဤသတင်းကို သိရှိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - “ ငတုံး ဧကရာဇ်လေး၊ သိပြီးပြီလား။ ကျွန်မတို့ ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရ မဟာလော့ ဝန်ကြီးတွေကို အကုန်သတ်လိုက်တဲ့သူက ဟို ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ဝက်လောက် ရောက်နေတဲ့သူ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ သူမ ကလဲ့စားချေဖို့ ပြန်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ - “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>​ “သူ့ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်” ဟု ယောင်ယောင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း - “ဒါဆိုရင် ပိုတောင် အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “တကယ်ကို အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းတာပေါ့။ မဟာလော့ တစ်ခုလုံးနဲ့ နောက်ကွယ်က တာအိုဂိုဏ်းကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရဲတာ မလွယ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ စုဆောင်းထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့ မိန်းမဆိုလို့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “မိုယုယန်”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည် - “သူမက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ သူမလို့ ထင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>​ “မိုယုယန်က ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အသက် ၃၅ နှစ်လောက်နဲ့ အင်ပါယာချီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကတောင် သူမကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အရမ်း မာနကြီးပြီး ကျွန်မတို့ဆီ မဝင်သလို တခြား အင်အားစုတွေကိုလည်း လက်မခံဘူး။ သူမက တစ်ကိုယ်တော်သမားပဲ၊ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရင်း နေရာအနှံ့ လှည့်လည်နေတတ်တဲ့သူ”</p> <p> </p> <p>​ “သူမရဲ့ မောင်ကလည်း သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ မဟာလန် နိုင်ငံမှာ အမှုထမ်းနေခဲ့တာ။ မဟာလန် နိုင်ငံမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှင်လည်း သိသားပဲ၊ သူမရဲ့ မောင်လည်း အဲဒီ ပဋိပက္ခထဲမှာ ပါသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ဒါကြောင့် သူမက မဟာလော့ ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတာဟာ သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဪ... အဲဒီလိုလား” လင်းပိုင်ဖန်က အခုမှ သိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရ တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ သူမရဲ့ အစွမ်းက သိသိသာသာ တိုးတက်လာပုံရတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “သူမက ကျောက်ထျန်းယောင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ကြယ်တာရာချီအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူမရဲ့ အရင် အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဒီလို လူမျိုးကို ချက်ချင်း မသတ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်ရဲ့ လိုက်ဖမ်းတာကနေ လွယ်လွယ်ကူကူ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>​ “သူမ ဒဏ်ရာ ကုသနေတဲ့ အချိန်မှာ ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခုခု ရခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>​ “ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ သူမက မဟာလော့ကို ဒုက္ခပေးနေသရွေ့တော့ သူမရဲ့ အပြောင်းအလဲက ကောင်းတာပဲပေါ့” လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ “ဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ”</p> <p> </p> <p>​ ယောင်ယောင်က သူမရဲ့ မေးကို လက်နဲ့ထောက်လိုက်ပြီး - “နောက်ထပ် သူမ ဘာလုပ်မယ်လို့ ရှင် ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>​ လင်းပိုင်ဖန်က တွေဝေမနေဘဲ ပြောလိုက်သည် - “ဒါပေါ့၊ ဆက်ပြီး သတ်မှာပေါ့။ မဟာလော့ ဧကရာဇ်ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် တခြားသူတွေကို သတ်လို့ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>​ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ တာအိုဂိုဏ်းကတော့ အခု ခေါင်းကိုက်ရတော့မှာပဲ၊ ဟားဟားဟား…”</p> <p> </p> <p>​ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လာမည့် ပွဲကောင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save