Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူပုံအလယ်တွင် အကျပ်ရိုက်စေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီလက်ဖက်ရည်ပွဲတော်ကို ဦးစီးကျင်းပတဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့အမည်က လီစီ  တဲ့၊ စတုတ္ထစီနီယာအစ်ကိုရဲ့ စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်လို့ သိရတယ်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့် ၄ မသေမျိုးပဲ"</p> <p>​ယုထျန်းကော်က ဖန့်ချန်၏ဘေးနားတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p>​သူတို့ကဲ့သို့သော အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများသည် ကွယ်ရာတွင် ရှဲ့အာမန်တို့အဖွဲ့ကို စီနီယာအစ်ကို၊ စီနီယာအစ်မဟု ရံဖန်ရံခါ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိကြသော်လည်း လူရှေ့သူရှေ့တွင်မူ ထိုသို့ခေါ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p> အကြောင်းမှာ ရာထူးအဆင့်အတန်း ကျော်လွန်ရာရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>​"ဒါကြောင့်လည်း ဒီနေ့ လူတွေအများကြီး လာကြတာကိုး"</p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော နောက်ခံမျိုးမရှိလျှင် ကျန်းချန်နှင့် ကျိထျန်းကျွင်းတို့ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ လာရောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> သို့သော် ဖန့်ချန်သည် တစ်ခုကို စပ်စုချင်နေမိသည်။</p> <p>ယခုရောက်နေသော ကျိထျန်းကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏မူလကိုယ်စစ်စစ်လား သို့မဟုတ် ကိုယ်ပွား လားဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကျန်းမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက ဟုန်အမာခံတပည့်အသစ်ရဲ့ စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူမက စူးစမ်းရေးထွက်ဖို့ မပြင်ဆင်သေးဘူးလား "</p> <p>လီစီက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားကြသည်။</p> <p> ထို ဟုန် အမာခံတပည့်အပေါ် အားလုံးက စိတ်ဝင်တစားရှိနေကြပြီး သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းရေးထွက်ရုံမျှဖြင့် အမာခံတပည့် အမှန်တကယ် ဖြစ်သွားသည်လားဆိုသည်ကို သိလိုနေကြသည်။</p> <p>​ကျန်းချန်၏ တောက်ပသော အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ရယ်မောကာ ဆိုသည်။</p> <p>"အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကျုပ် အဲဒီအဖွဲ့ထဲမှာ မရှိတော့ပါဘူး၊ အခုတော့ ကျုပ်က လွတ်လပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါပဲ"</p> <p>​"လွတ်လပ်တဲ့သူ ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ အတော်ပဲဗျာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတင် စတုတ္ထစီနီယာအစ်ကိုက ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောနေသေးတယ်၊ ခင်ဗျားသာ သူ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာမယ်ဆိုရင် အလွန်ကောင်းမှာပဲတဲ့"</p> <p>လီစီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>​လူအုပ်ကြီး၏ ဝန်းရံမှုအောက်တွင် နှစ်ဦးသားမှာ အားတက်သရော စကားပြောရင်း အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။</p> <p>စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကျန်းချန်၏ အကြည့်မှာ လူပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားသဖြင့် ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ကျန်းမိတ်ဆွေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>လီစီက ပြုံးလျက် မေးသည်</p> <p>"ငါတို့တွေ အတွင်းမှာ သွားထိုင်ရအောင်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေသေချာချာ စကားပြောရမယ်၊ နောင်မှာ ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ"</p> <p>​ကျန်းချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်</p> <p> "ကျုပ် လာခဲ့တာလည်း အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထစီနီယာအစ်ကိုက ဘယ်လိုတွေးမလဲဆိုတာ မသေချာလို့။ အခု ခင်ဗျား ဒီလိုပြောတော့မှပဲ စိတ်အေးသွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>​သူသည် ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ</p> <p> "ခင်ဗျားရဲ့ လက်ဖက်ရည်ပွဲက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဆင့်မရှိတဲ့ လူတန်းစားတွေကိုပါ ဖိတ်ထားရတာလဲ "</p> <p>​အဆင့်မရှိတဲ့ လူတန်းစား</p> <p>​အားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>ယနေ့ ထိုလက်ဖက်ရည်ပွဲသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရသူတိုင်းမှာ အနည်းနှင့်အများ နောက်ခံရှိကြသူများချည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထို့အပြင် အားလုံးမှာ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ကျွယ်မင်ကြယ်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်းကပင် ပါရမီနှင့် အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အဆင့်မရှိသော လူတန်းစားဟူ၍ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။</p> <p>လူအချို့သည် ကျန်းချန်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ယုမိတ်ဆွေနဲ့ ဖန့်မိတ်ဆွေတို့လား "</p> <p>ဟွမ်ဆန်းကျင်းသည် လူအုပ်ကြားမှ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>​"ကျန်းမိတ်ဆွေ... ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ"</p> <p>လီစီ၏ အကြည့်မှာ ယုထျန်းကော်တို့အဖွဲ့ပေါ်တွင် တစ်ပတ်လည်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေ့ လက်ဖက်ရည်ပွဲကို လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ အနည်းဆုံးတော့ ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး နေခဲ့ကြသူတွေ မဟုတ်လား "</p> <p>ကျန်းချန်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်</p> <p> "နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ အချိန်ဟာ ကျွယ်မင်နန်းတော်အပေါ် အပြည့်အဝ နားလည်ဖို့ လုံလောက်တယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အမြင်တွေလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ အမာခံတပည့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိကြသူတွေချည်းပဲ..."</p> <p>​အားလုံးက မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယနေ့ ရောက်ရှိနေသူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အမာခံတပည့် ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းချက် ရှိကြသည်။</p> <p> အမာခံတပည့် ဖြစ်လာမှသာ လူအများအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်သူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး လူသားလောက ကိုးနယ်မြေ၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> များစွာသော အခမ်းအနားကြီးများကိုလည်း အမာခံတပည့်များသာ တက်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများမှာ နားထောင်ခွင့်ပင် မရှိကြပေ။</p> <p> အမာခံတပည့် မဖြစ်သရွေ့ ဇာတ်ပို့သာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး အမာခံတပည့် ဖြစ်လာမှသာ ထိုနေရာ၏ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သိရသလောက်တော့... ဒီကျင့်ကြံသူရဲ့ စစ်ဆေးမှုရလဒ်က ကြေးညို အဆင့်ပဲ ရှိရုံတင်မကဘူး၊ ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲကို ရောက်လာတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးဘူး။ သူလည်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက... နည်းနည်းတော့ မဟန်ဘူး မထင်ဘူးလား "</p> <p>ကျန်းချန်က ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>​ယုထျန်းကော်တို့အဖွဲ့မှာ အစက ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းချန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သူမှာ ဖန့်ချန်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါမှ အံ့သြမှင်သက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ဒီကျန်းစီနီယာကို သွားစော်ကားမိလိုက်တာလဲ "</p> <p>ယုထျန်းကော်က တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးသည်။</p> <p>​လူအုပ်ကြားထဲတွင်မူ ဟွမ်ဆန်းကျင်းမှာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။</p> <p> ခုနက ဖန့်ချန်တို့နှင့် အတူမရပ်နေခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> မဟုတ်လျှင် သူပါ ကျန်းချန်၏ ငြိုးတေးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>​အကဲခတ်တတ်သူတိုင်းက ကျန်းချန်နှင့် ဖန့်ချန်ကြားတွင် ရန်ငြိုးရှိနေကြောင်း သိမြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုရန်ငြိုးမှာလည်း သေးသေးမွှားမွှား မဟုတ်ဘဲ လူပုံအလယ်တွင် ကျန်းချန်က ဒေါသတကြီး လှောင်ပြောင်စော်ကားရသည်အထိ ကြီးမားပုံရသည်။</p> <p>​"လီစီနီယာ... ဒီဖန့်မိတ်ဆွေက အမာခံတပည့်အသစ် ဟုန် ခေါ်လာတဲ့သူလို့ ထင်ပါတယ်"</p> <p>တစ်ဦးက လီစီကို တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။</p> <p>​လီစီသည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ခံကို နားလည်သွားသောအခါ ပေါ့ပါးသော အပြုံးဖြင့်</p> <p>"ကျုပ်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ၊ ဒီလူကို ဘယ်သူက ဖိတ်ခေါ်လာသလဲဆိုတာ ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူက သူ့ကို ဖိတ်လာတာလဲ ရှိရင် ထွက်ဝန်ခံကြစမ်း"</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>မည်သူမျှ ထွက်မဝန်ခံရဲကြပေ။</p> <p>ဟွမ်ဆန်းကျင်းလည်း နှုတ်ဆိတ်နေမိသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူဖိတ်ခဲ့သည်မှာ ယုထျန်းကော်သာ ဖြစ်ပြီး ဖန့်ချန်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p>​ယုထျန်းကော်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဆိုသည်။</p> <p>"ကျုပ်... ကျုပ် ဖိတ်ခေါ်လာတာပါ..."</p> <p>​"မင်းလား မင်းက ဘယ်သူလဲ  ဪ... ငွေဖြူရောင်တံဆိပ်ပြားပိုင်ရှင်ကိုး၊ ပါရမီတော့ နည်းနည်း ရှိသားပဲ"</p> <p>လီစီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ခါးတွင်မူ ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားရာ သူ၏ စစ်ဆေးမှုရလဒ်မှာ မည်မျှ ထူးချွန်ခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ အဆင့် ၄ မသေမျိုး ဖြစ်လာခြင်းမှာလည်း မဆန်းပေ။</p> <p>​"ဒီနေ့ လက်ဖက်ရည်ပွဲက ရည်မှန်းချက်တူသူတွေကိုပဲ ဖိတ်ထားတာ။ မင်းတို့က ကျုပ်တို့နဲ့ လမ်းစဉ်မတူဘူးဆိုရင်တော့... ထွက်သွားပေးကြပါ"</p> <p>လီစီက လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>​ယုထျန်းကော်တို့အဖွဲ့မှာ မျက်နှာပူထူသွားကြပြီး လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖိအားကြီးစွာ ခံစားနေကြရသည်။</p> <p>ယနေ့ သူတို့သည် လူကြီးလူကောင်းများနှင့် သိကျွမ်းခွင့် မရသည့်အပြင်... လူကြီးလူကောင်း အများအပြားကိုပါ စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ထို လီစီ နှင့် နောင်တွင် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> လီစီ တို့၏ အာဏာကြောင့် ကျန်ရှိသော အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများကလည်း သူတို့ကို ဝိုင်းပယ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ဤသို့ တွေးမိသောအခါ အချို့မှာ လာမိသည်ကို နောင်တရနေကြသလို၊ ဖန့်ချန်ကိုလည်း မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> မည်သူ့ကိုမှ မစော်ကားဘဲ အဆင့် ၄ မသေမျိုး၊ ၎င်းအပြင် နောက်ခံအင်အားရှိသော အဆင့် ၄ မသေမျိုးကိုမှ သွား၍ စော်ကားမိရသည်လားဟု တွေးနေကြသည်။</p> <p>​"ယုမိတ်ဆွေ... ဒီနေရာမှာ ငါတို့ကို သိပ်ပြီး မကြိုဆိုကြဘူး ထင်တယ်"</p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p> "ငါတို့တစ်စုပဲ သီးသန့်ဆုံကြတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ လူအုပ်ကြီးနဲ့ စုဝေးနေတာဟာ လူစုလူဝေးလုပ်ဖို့ကလွဲရင် အနှစ်သာရရှိတဲ့ တာအိုတရားတွေလည်း ဆွေးနွေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>ယုထျန်းကော်က စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>​နှစ်ဦးသားမှာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> ယုထျန်းကော်၏ ဘေးမှလူများမှာလည်း အံကြိတ်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားရတော့သည်။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်သူကျား စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"နေဦး"</p> <p>​လီစီက လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ရှေ့တွင် မသေမျိုးစွမ်းအားအတားအဆီး  တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လမ်းကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​"မင်းက... ငါ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ပွဲကို လူစုလူဝေးလုပ်ဖို့ သက်သက်ပဲလို့ ပြောလိုက်တာလား "</p> <p>လီစီ က ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။</p> <p>​စတင်ရန်စခဲ့သော ကျန်းချန်မှာမူ ယခုအခါ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် ဘေးတွင်ရပ်၍ ဘာစကားမျှမပြောဘဲ လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... သူ့နဲ့ ရန်ငြိုးထပ်မတိုးပါနဲ့တော့၊ စကားကောင်းလေး နှစ်ခွန်းလောက် ပြောပြီးမှ ထွက်သွားကြရအောင်"</p> <p>ယုထျန်းကော်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းပြောသည်။</p> <p>​သူသည် ယခင်က မည်မျှပင် မာန်တက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျွယ်မင်နန်းတော်သို့ ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုမာန်မာနများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ချိုးနှိမ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုနေရာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာဖြစ်ပြီး သူ၏ အားနည်းချက်များကို သိမြင်လာစေကာ ယခင်က မာနများကို စွန့်လွှတ်၍ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မဟုတ်လို့လား  ကျုပ် မှားသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာမှ မရှိရင်တော့... ကျုပ် သွားခွင့်ပြုပါဦး"</p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ ထိုအမူအရာမှာ လီစီ ကို ပို၍ပင် အရှက်ရစေကာ လီစီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>​သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူပုံရိပ်အချို့မှာ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ဦးဆောင်လာသူမှာ တောင်းပန်စကား ဆိုရင်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။</p> <p>​"လီစီနီယာ... ကျုပ် နောက်ကျသွားပါတယ်"</p> <p>​ထိုသူမှာ နန်မင်ရှောက်ကျဲ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save