Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပဋိညာဉ် ကျရှုံးသွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​သွေးစက်များ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ အစီရင်ဗဟိုချက်မှ မှိန်ပျပျ စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်း၏ ပင့်တင်မှုကြောင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်သွားပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ထိုစဉ်က ကြာနီနတ်မိမယ် အစီရင်ဗဟိုချက်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသည်။</p> <p>စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာပြီး အေးမြသော ခံစားမှုကို ဆောင်ကြဉ်းလာပေးသည်။</p> <p>​"သူတို့က ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ..."</p> <p>​ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများသည် သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော သွေးများနှင့် အဆက်မပြတ် ပေါင်းစပ်နေကြောင်း ဖန့်ချန် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ထူးထူးခြားခြား ချောမွေ့နေပြီး မည်သည့် မအီမသာဖြစ်မှုမျှ မရှိပေ။</p> <p>​သို့သော်...</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ သွေးများအားလုံး စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ပေါ်သို့ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများမှာ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>တောင်တန်းကြီးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆင့်ကာပုံထားသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင်သာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင် စိတ်ဝိညာဉ်က လုံလောက်အောင် မတောင့်တင်းပါက တခဏချင်းမှာပင် ကြေမွသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> ဖန့်ချန်မှာမူ စိတ်ဝိညာဉ် အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်ဟု ခံစားရရုံမှလွဲ၍ ထွေထွေထူးထူး အခက်အခဲ မရှိပေ။</p> <p>​"အစီရင်ဗဟိုချက်နဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုဖို့ သော့ချက်က စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ရှိနေတာလား"</p> <p>ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသေးစိတ် စတင်အကဲခတ်တော့သည်။</p> <p>​ဖိအားများက ဆက်လက်တိုးလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုဖိအားမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုခုံးပေါ် လက်ကလေး တင်ထားသကဲ့သို့သာ ရှိပြီး အောက်သို့ ဖိချခံရသည့် အာရုံပင် မရသေးပေ။</p> <p>​ခဏအကြာတွင် ဖန့်ချန်သည် သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကျောပိုးထားရသကဲ့သို့ လေးလံလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​</p> <p>​ပြင်ပတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်၏ ပဋိညာဉ်ပြုနေသည့် အခြေအနေကို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​"ဟုန်ညီမလေး... အရင်က မင်းဟာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော် ကျင့်ကြံသူ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပေမဲ့ တစ်လအတွင်းမှာ ပဋိညာဉ် အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ဒီရလဒ်က ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိလဲ မင်းသိလား"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ရုတ်တရက် အသာအယာ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> "မသိပါဘူး"</p> <p>​"မင်းရဲ့ ရလဒ်က အလယ်အလတ်တန်းစား အထက်မှာ ရှိတယ်။ အမာခံတပည့် အတော်များများဟာ အဆင့် ၁ မသေမျိုး ရောက်မှ အစီရင်ဗဟိုချက်နဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုနိုင်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ အချိန်ကလည်း မင်းနဲ့ သိပ်မကွာဘူး"</p> <p>ဟု စီနီယာအစ်မကြီးက ဆိုသည်။</p> <p>​အဝေးမှ ကျိရှန့်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။</p> <p> သူသည်လည်း အဆင့် ၁ မသေမျိုး အဆင့်တွင်မှ ပဋိညာဉ်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၂၅ ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p>အသေးစိတ် တွက်ချက်ကြည့်လျှင် သူ၏ ပါရမီမှာ ကြာနီနတ်မိမယ်လောက် မကောင်းဟု ဆိုရမည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ပဋိညာဉ်ပြုသည့် အချိန် တိုတောင်းလေလေ အစီရင်ဗဟိုချက်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ရန် ပို၍ လွယ်ကူလေဖြစ်ပြီး အစီရင်မသေမျိုးအတတ်များကို အစွမ်းကုန် အသုံးချနိုင်လေ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"စီနီယာအစ်မကြီးရဲ့ ပါရမီက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အရင်က ပဋိညာဉ်ပြုတုန်းကလည်း အဆင့် ၁ မသေမျိုးပဲ မဟုတ်လား  ခုနစ်ရက်တောင် မပြည့်ဘူးလေ"</p> <p>စီနီယာအစ်မ သုံး က ရုတ်တရက် ရယ်မော၍ ဆိုလာသည်။</p> <p>"ဒီနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျွယ်မင်နန်းတော်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သမျှ အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ ဒီစံချိန်ကို ဘယ်သူမှ မချိုးနိုင်သေးဘူး"</p> <p>​"သိပ်ပြီးတော့ မနာလို မဖြစ်ပါနဲ့ဦး"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မ သုံး ကလည်း လိုက်ဖက်ညီစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"မနာလိုမဖြစ်လို့မှ မရတာ၊ ကျမက အစ်မကြီးထက် သုံးရက်တောင် ပိုကြာသွားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သုံးရက်ဆိုတဲ့ ကွာခြားချက်က ပြန်ပြီး မဖြည့်ဆည်းနိုင်စရာ မရှိပါဘူး... မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေကြသော အမာခံတပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။</p> <p>သူတို့ အားကိုးနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထိုနယ်ပယ်တွင် ပါရမီအရ စီနီယာအစ်မကြီးနှင့် သိပ်ပြီး မကွာခြားလှပေ။</p> <p> စီနီယာအစ်မ သုံး သာ အားစိုက်ပြီး လိုက်မည်ဆိုလျှင် နောင်တွင် အမာခံတပည့်များ၏ ဦးသျှောင်နေရာကို ရရှိရန် အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိနေသည်။</p> <p> အကယ်၍ ထိုနေ့ ရောက်လာလျှင် သူတို့ကဲ့သို့ နောက်လိုက်များမှာလည်း ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်များကို ဝေမျှခံစားကြရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးက သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကြာနီနတ်မိမယ်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုန်ညီမလေး... ဖန့်မောင်လေး ပဋိညာဉ် အောင်မြင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက ကြီးတယ်လို့ မင်းထင်လား"</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင်တော့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က အချိန်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​အရင်က နဂါးနက် သင်္ဘောပေါ်တွင် စီနီယာအစ်မကြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို နှိမ့်ထားစဉ်ကပင် ဖန့်ချန်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>အစီရင်ဗဟိုချက်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသည်ဟု သူမ အမြဲ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းမသေမျိုးများ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုမှ သူတို့နှစ်ဦးကို ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာပင် သက်သေတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဖန့်ချန် အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ မသေးလှဟု သူမ ထင်မြင်နေမိသည်။</p> <p>​"အနည်းဆုံးတော့ သူက ပထမဆုံးလှိုင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီ"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုသည်။</p> <p>"လူတော်တော်များများဟာ ပထမဆုံးလှိုင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ပဋိညာဉ်ပြုစ စက္ကန့် ၁၀ လောက်မှာတင် ရှုံးနိမ့်သွားတတ်ကြတာ။ ပထမလှိုင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင်တော့ ရှေ့ဆက်ဖို့ အခွင့်အရေးက မှိန်ဖျော့မနေတော့ပါဘူး"</p> <p>​ကျန်းချန်သည်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖန့်ချန် ပထမလှိုင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှိန်သွားတော့သည်။</p> <p>​"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အစီရင်ဗဟိုချက်က အဲဒီလောက် ပဋိညာဉ်ပြုဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ သူက အောက်ပိုင်းနယ်မြေခြောက်ခုက လာတဲ့သူပဲ၊ ငါကတော့ ကျွယ်မင်ကြယ်မှာ မွေးဖွားလာသူ။ ဒီအချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် သူက အစီရင်ဗဟိုချက်နဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p>ကျန်းချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လျော့ကာ ဖန့်ချန် ရှုံးနိမ့်မည့် မြင်ကွင်းကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် တစ်ဖက်လူကို မည်သို့သော စကားများဖြင့် နှစ်သိမ့် ရမည်ကိုပင် သူ စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ဖန့်ချန် မသိသော်လည်း အများဆုံး တစ်နာရီခန့်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်မှ ဖိအားမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရပြီး ထပ်တိုးမလာတော့ပေ။</p> <p>​"ဒီဖိအားက တစ်နေရာမှာ ခဏလောက် ငြိမ်နေလိမ့်မယ်။ ငါ ခံနိုင်ရည်ရှိတာကို မြင်ရင် ဖိအားအသစ်တွေ ထပ်တိုးလာလိမ့်မယ်။ ဒီအချိန်လေးအတွင်းမှာတင် ဖိအားတွေက အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ငါ့အပေါ် တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ကျရောက်ခဲ့ပြီးပြီ"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အကြာကြီး ရှိနေပြီ၊ ဖိအားအသစ်တွေ ထွက်မလာတော့ဘူး။ အခြေအနေက တန့်နေတာလား "</p> <p>​ထိုသို့ တွေးလိုက်မိစဉ်မှာပင်...</p> <p>စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများအားလုံး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး စိမ်းလဲ့လဲ့ အစီရင်ဗဟိုချက်သည်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကြောင်း ဖန့်ချန် သတိပြုလိုက်မိသည်။</p> <p>​သွေးများမှတစ်ဆင့် အေးမြသော ခံစားမှုမှာ ခြေလက်အင်္ဂါ အနှံ့အပြားသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> ဖန့်ချန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​အောင်မြင်သွားတာလား</p> <p>ဒါက ပဋိညာဉ် အောင်မြင်သွားတာလား</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ထိုအချိန်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>​ရှုံးနိမ့်သွားတာလား</p> <p>ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။</p> <p>​လူအများအပြားမှာ နားလည်သွားသည့် အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။</p> <p>အစီရင်ဗဟိုချက်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရာတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်တွင် နှစ်စဉ် စစ်ဆေးခံသည့် ပါရမီရှင်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိသော်လည်း အခုထိ အမာခံတပည့်မှာ တစ်ထောင်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>အမာခံတပည့် နေရာဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်သည့် အရာမှ မဟုတ်ဘဲ။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... တစ်ခါရှုံးတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ပါရမီနဲ့ ဆိုရင် ဂုဏ်ထူးရမှတ် ၅,၀၀၀ ဆိုတာ မကြာခင်မှာ ပြန်စုနိုင်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အခွင့်အရေးတွေက အများကြီး စောင့်နေတာပါ"</p> <p>ကျန်းချန်က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသော စကားများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစကားကို ပြောလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားပြီး အငြိုးအတေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဒီကောင်က လူယုတ်မာ စကားတွေ ပြောနေပြန်ပြီလား"</p> <p>လင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားသည်။</p> <p>​သူတို့သည်လည်း စီနီယာအစ်မကြီးတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးပင်လျှင် ခုနစ်ရက်ကြာမှ ပဋိညာဉ် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ယခု ဖန့်ချန်မှာ တစ်နာရီခန့်သာ ကြာသေးသည်။</p> <p>ဤသို့ဆိုလျှင် ပဋိညာဉ် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ဟု ယူဆခြင်းမှာလည်း မှားမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​သို့သော် သူတို့ သတိမထားမိသည်မှာ စီနီယာအစ်မကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုးပင်လျှင် ဖန့်ချန်ကို အလွန်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​သူသည် စစ်ဆေးမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လျှောက်ထားခဲ့ဖူးသဖြင့် ပဋိညာဉ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သို့ရှိကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသည်။</p> <p>ပဋိညာဉ် ရှုံးနိမ့်ပါက အစီရင်ဗဟိုချက်မှာ လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခုလို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့...</p> <p>ဒါက အချိန်တိုလွန်းနေတာ မဟုတ်လား</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ အစီရင်ဗဟိုချက်နဲ့ ပဋိညာဉ်ပြုနိုင်တာ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား အကယ်၍သာ တကယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပါရမီက...</p> <p>​တိုက်ပွဲတစ်ရာမသေမျိုးမှာ ဆက်ပြီး မတွေးရဲတော့ပေ၊ မိမိဘာသာ များများစားစား တွေးမိနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုလည်း ယူဆနေမိသည်။</p> <p>​"ကျန်းချန်... မင်းရဲ့ ခွေးပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p>​ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု လေထုကို ခွဲကာ ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းချန်ကို ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားမှာ ကျန်းချန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ကျန်းချန်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူကျပ်သွားတော့သည်။</p> <p>​စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်း</p> <p>လူအတော်များများမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save