Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အောင်မြင်သော ပဋိညာဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျန်းချန်မှာ မှင်သက်အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသနည်း၊ ပြီးနောက် သူ့ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>​စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်းမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ ကျန်းချန်၏ ပါးကို ရိုက်ချက်အချို့ ဆင့်ကာ ကျွေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>​"ဘိုးဘေး... ကျနော်..."</p> <p>ကျန်းချန်မှာ အလွန်ပင် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဝမ်းနည်းသွားရသည်။</p> <p>​"မင်းတို့တွေက ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ သူ ပဋိညာဉ် အောင်မြင်၊ မအောင်မြင်ကို မြန်မြန် စစ်ဆေးကြစမ်း။ ရှုံးနိမ့်တာက ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ဘူး"</p> <p>စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်းက အကြီးအကဲ ချန်နှင့် စီနီယာအစ်မကြီးတို့ကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အကယ်၍ ထိုသူနှစ်ဦးသာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားခြင်း မရှိပါက၊ ပြီးနောက် သူ၏ သားမြေးဖြစ်သူကလည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စကားများ မပြောခဲ့ပါက သူသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် လူလုံးထွက်ပြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ယနေ့ ပြုလုပ်သော အမာခံတပည့် စစ်ဆေးမှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အစီရင်ဗဟိုချက်တို့၏ လိုက်ဖက်ညီမှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>​အကြီးအကဲ ချန်သည်လည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကာ လက်ဖဝါးဖြင့် ဖန့်ချန်၏ နဖူးအလယ် ကို အသာအယာ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီးသည်လည်း တုံ့ပြန်မှု ရှိလာပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>​လူအပေါင်းမှာ စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားကြရသည်။</p> <p>​ပဋိညာဉ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းက ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ဘူးလား</p> <p>ဒါဆိုရင်... ပဋိညာဉ် အောင်မြင်သွားတာလား</p> <p>​သူတို့သည် ခုနက ကျန်းချန် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။</p> <p>​လီစီသည် မသိစိတ်ဖြင့် ကျန်းချန်နှင့် အနည်းငယ် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ခွာလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​ကျိရှန့်၏ ဘေးမှ ကျိထျန်းကျွင်းမှာမူ အံ့အားသင့်သွားသည့် ပုံစံရှိသည်။</p> <p>​စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြသော လင်းယွမ်တို့ တစ်သိုက်မှာမူ ယခုအခါ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​နန်မင်ရုယွဲ့၊ လီရှမ်းဇီ နှင့် စီနီယာအစ်မ သုံး တို့မှာမူ တစ်ယောက်စီတွင် မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီဖြင့် အမူအရာ အသီးသီး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>​</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ရှောင်တိမ်းလိုသော စိတ်ကို အတင်းအကြပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲ ချန်၏ လက်ဖဝါးကို သူ၏ မျက်ခုံးဗဟိုပေါ်သို့ အကျခံလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုသို့ အသာအယာ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိမ်းဖန့်ဖန့် အစီရင်ဗဟိုချက်တစ်ခုမှာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> ၎င်းမှာ အစိုင်အခဲ မဟုတ်တော့ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝေဝါးနေပြီး အလင်းပြကွက်  တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။</p> <p>​"ဟူး..."</p> <p>လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် အံ့ဩသွားကြရသည်။</p> <p>​ဒါက ပဋိညာဉ် အောင်မြင်သွားတာ အသေအချာပဲ</p> <p>​ကျန်းချန်မှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>ယုထျန်းကော်၊ နန်မင်ရှောက်ကျဲ တို့မှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။</p> <p>​မယုံနိုင်စရာပဲ</p> <p>ဖန့်ချန်က တကယ်ပဲ ပဋိညာဉ် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အမာခံတပည့် အဆင့်အတန်းကို ခုန်တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ပြီလား။</p> <p>​"တစ်နာရီကျော်ပဲ ကြာတယ်လား... ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အရင်က သမိုင်းမှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး..."</p> <p>စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​အကြီးအကဲ ချန်၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေတော့သည်။</p> <p>​စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် လေးနက်သွားသည်။</p> <p>​တစ်နာရီဆိုသည်မှာ သူမ၏ ခုနစ်ရက်ကြာမြင့်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်ထက် များစွာ ပို၍ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p>ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ကွာခြားချက် ကြီးမားနေရတာလဲ</p> <p>​"ဖန့်မောင်လေး... မင်းရဲ့ ဒီမျက်လုံးနှစ်လုံးက ဘယ်တုန်းက ကွယ်သွားတာလဲ "</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး သတိပေးလိုက်မှပင်... သို့ဆိုလျှင် ထိုသူတွင် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိနေပြီး မျက်စိကွယ်ခြင်းမှာ ထူးခြားသော နိမိတ်ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နေမလား။</p> <p>​ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p> အချို့သော ထူးခြားသည့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြင်ပတွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံများအဖြစ် ပေါ်လွင်တတ်ကြသည်။</p> <p> ဥပမာအားဖြင့် မွေးလာကတည်းက ခေါင်းတစ်လုံး ပိုနေခြင်း၊ ခြေထောက်နှစ်ချောင်း လျော့နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကျား၊ မ နှစ်မျိုးလုံး ပါလာခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်များ၏ ပြင်ပလက္ခဏာများ ဖြစ်ပြီး မှန်ကန်သော လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေနိုင်ပါက ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းတွင် သာမန်ထက် ထူးကဲသော ပါရမီများကို ပြသတတ်ကြသည်။</p> <p>​သို့သော်... မွေးကတည်းက မျက်စိကွယ်သူများမှာ အလွန်ပင် ပေါများလှသဖြင့် ယခင်က မည်သူမျှ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဟု မတွေးမိခဲ့ကြပေ။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုနေ့က မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီမျက်လုံးတွေက... ငယ်ငယ်ကတည်းက ကွယ်နေခဲ့တာပါ"</p> <p>​သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မီးခိုးဖြူရောင် မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ တစ်ဖက်လူကို အေးစက်မှိုင်းညို့သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေတော့သည်။</p> <p>​"ကြည့်ရတာ မင်းမှာ ငါတို့တွေ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သာမန်ထက် ထူးခြားနေတာလား "</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက မေးသည်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်၊ နည်းနည်းတော့ ပိုပြီး အားကောင်းပါတယ်"</p> <p>ဖန့်ချန်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> သို့သော် မည်မျှပင် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပါစေ၊ တစ်နာရီကျော်ရုံဖြင့် ပဋိညာဉ် အောင်မြင်သွားခြင်းမှာ အထူးသဖြင့် ရောက်ရှိနေသော အမာခံတပည့်များအတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းမှာ အားဖြည့်မှု သိပ်မရှိရင်တောင်မှ မသေမျိုးလှေအစီရင် အပိုင်းမှာတော့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ရှေ့မှ ဖန့်မောင်လေးသည် ဝမ်ချုံစန်း၏ လူဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများနှင့် ပတ်သက်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်အတွင်းတွင် သူသည် သူမအတွက် အကောင်းဆုံး လက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ဒီနေ့ သတင်းကို ဗိုက်ထဲမှာပဲ ထည့်ထားကြစမ်း၊ အားလုံး သေသေချာချာ ကြားတယ် မဟုတ်လား "</p> <p>စီနီယာ အကြီးအကဲ ကျန်း၏ အကြည့်မှာ ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​အမာခံတပည့်များရော၊ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများပါ အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုသတင်းမှာ မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ အလွန်ဆုံး နှစ်အနည်းငယ်သာ ဖုံးထားနိုင်မည်ကို သူတို့ သိကြသည်။</p> <p> နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် အခြားသော အင်အားစုများလည်း သိသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် အထက်ပိုင်းနယ်မြေသုံးခုရှိ ကျန်ရှိသော နယ်မြေနှစ်ခုကပါ သိသွားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်းအတွက် နဂါးနက် သင်္ဘောကို တည်ဆောက်ဖို့ ငါ လူလွှတ်လိုက်မယ်၊ အချိန် ခြောက်လလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ ဒီခြောက်လအတွင်းမှာ မင်း ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာပဲ နေပါ၊ ဘယ်မှ မသွားနဲ့"</p> <p>"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းအရင်က ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ယင်လောက ကို သွားလို့ ဒုက္ခရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ ယင်လောကကို သွားချင်ရင် ကျွယ်မင်ယင်လောက အတွင်းမှာပဲ သွားပါ၊ အပြင်ဘက်ကို မထွက်နဲ့"</p> <p>အကြီးအကဲ ချန်က ဤသို့ပြောပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"အကောင်းဆုံးကတော့ အခုလောလောဆယ် ယင်လောကကို မသွားသေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မင်းရဲ့ နဂါးနက်သင်္ဘော ရတဲ့အထိ စောင့်ပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်မှာ မင်းကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ အမွေအနှစ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​အကြီးအကဲ ချန် ပြောနေသော အမွေအနှစ်မှာ ယင်မသေမျိုး လမ်းစဉ် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်... သူသည် ယခုအခါ ငရဲမင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ကျလျှင် ထိုအပိုင်းတွင် လူမိသွားမလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။</p> <p>​</p> <p>​အမာခံတပည့် အတော်များများမှာ ဖန့်ချန်ကို လာရောက်ဂုဏ်ပြုကြပြီး အမည်များ အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်ကြကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>နန်မင်ရုယွဲ့မှာ ဖန့်ချန်ကို စကားအချို့ ထပ်ပြောချင်ပုံရသော်လည်း စီနီယာအစ်မကြီးက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ထွက်သွားရသည်။</p> <p> စီနီယာအစ်မ သုံး မှာလည်း အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အရှက်ကွဲမခံတော့ဘဲ ရှေ့သို့ မတက်တော့ပေ။</p> <p>​လီစီမှာလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှေ့တိုးပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း စီနီယာအစ်မကြီး ရှိနေသဖြင့် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် နံပါတ် လေး နောက်သို့ မကျေမချမ်းဖြင့် လိုက်ပါသွားရတော့သည်။</p> <p>ကျန်းချန်မှာမူ ဘယ်ကတည်းက ထွက်သွားသည်မသိ၊ ထိုနေရာတွင် ဆက်၍ မနေလိုတော့ပေ။</p> <p>​"မင်း ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံရာအရပ် ကို လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟုန်ညီမလေးရဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်မလား "</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ကြာနီနတ်မိမယ် ရဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်ပါ့မယ်"</p> <p>ဖန့်ချန်က ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ၊ ကျွယ်မင်ကြယ်ပေါ်မှာတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>စီနီယာအစ်မကြီးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​"မှတ်ထားဦး... နဂါးနက်သင်္ဘော အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ငါလူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်မယ်၊ လျှောက်မသွားနဲ့ဦး"</p> <p>အကြီးအကဲ ချန်ကလည်း ဖန့်ချန်ကို မှာကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကျမတို့ အခု တန်းပြန်ကြမလား "</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းယွမ်တို့ သုံးယောက်မှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ကရော၊ အသင်းဖော်ကရော နှစ်ယောက်လုံး အမာခံတပည့်တွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ နောက်ခံက ကျွယ်မင်ကြယ်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် တောင့်တင်းသွားပြီလဲ။</p> <p>​"ကျုပ် အရင်ဆုံး ဂုဏ်ထူးဆောင်နန်းတော်  ကို တစ်ချက်သွားချင်သေးတယ်"</p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p>​"ဆေးလုံးတွေ သွားလဲမလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မှော်လက်နက်တွေလား "</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်က စပ်စုသည့် သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အဆင့်ထွတ်ထိပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ သွားလဲမလို့ပါ"</p> <p>ဖန့်ချန် ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်မှာ အကြာကြီး နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဂုဏ်ထူးရမှတ်ဆိုတာ ရဖို့ တကယ်ခက်တာပါ... ဒါမျိုးတွေအတွက်တော့ အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ဦး၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ ထိန်းထားသင့်တယ်နော်"</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်..."</p> <p>လင်းယွမ်တို့လည်း လိုက်၍ ထောက်ခံကြသည်။</p> <p>​"စိတ်ချပါ၊ ကျြပ် အများကြီး မဖြုန်းပါဘူး"</p> <p>ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဂုဏ်ထူးဆောင်နန်းတော်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန်ရှိနေသူများမှာ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင်မူ ဖန့်ချန်မှာ မပြန်နိုင်သော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနေသည့် လောင်းကစားသမား တစ်ဦးကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​သာမန်ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင်မူ အထွတ်ထိပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ကစားခြင်း မှာ အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save