Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း - ၃၇၅</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ"</p> <p>ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် လူတစ်ယောက်သည် သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ရင်း "ချန်ဆန်းရှီ... ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ အဲ့ဒီ ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွဲကို တင်ပြဖို့ မေ့နေတာ။ သေဒဏ်အခါတစ်သောင်း ထိုက်သင့်တဲ့ အပြစ်ပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးအရာရှိတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ထိုမှတ်တမ်းတွဲကို ယူဆောင်ကာ ကုလားကာနောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ရှပ်... ရှပ်..."</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမကြီးထဲတွင် စာရွက်လှန်သံများမှာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောလှပသော လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဆိုးဆေးများ ခြယ်သထားပြီး ရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်အင်္ကျီစများသည် ဝါကြင့်ကြင့် စာမျက်နှာများပေါ်တွင် ထပ်ရက်သား ရှိနေသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုလက်ပိုင်ရှင်ထံမှ အေးစက်လှသော အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"သာမန် မုဆိုးတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့တာပဲ"</p> <p>...</p> <p>ထုံနန် ခရိုင်။</p> <p>"အရှင်"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပြီ"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ နိုင်ပြီဗျ"</p> <p>အစောင့်စစ်သည်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ လဲကျမတတ် ပြေးဝင်လာပြီး မီးဖိုဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်ဖျော်နေသော အဖိုးအိုရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ပြည်နယ် သုံးခုလုံးကို..."</p> <p>"ပြန်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ"</p> <p>...</p> <p>"လူသုံးထောင်က တစ်သိန်းကို ဖြိုခွင်းလိုက်တာလား"</p> <p>ဝတ်စုံနက်ကိုယ်တော်သည် အံ့သြစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အော်မီထော်ဖော်... စစ်ပညာရှင် ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သမိုင်းမှာတောင် ဒီလောက် တောက်ပတဲ့ စံချိန်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဟူလောင်တောင်ကြားမှာ အဲ့ဒီတုန်းက နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ တစ်ယောက်က ချင်နိုင်ငံက လာတဲ့ တိန့်ဖုန်း။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့ကို အခိုင်အမာ တောင့်ခံထားဖို့ပဲ ငါတို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာကို... နန်ရွှီ တပ်မတော်ကြီး အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပဲ"</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံက"နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တွေ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ ဒါရှန် မင်းဆက်က ပြင်ပရန်သူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ"</p> <p>"ဒါနဲ့ အရှင်... ချန်ဆန်းရှီ ဒီတိုက်ပွဲမှာ သုံးခဲ့တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက ပါးနပ်တာ မှန်ပေမဲ့ အဲ့ဒီထဲမှာ ထူးဆန်းတာတွေ ရှိနေသေးတယ်"</p> <p>ဝတ်စုံနက်ကိုယ်တော်းက ခေတ္တရပ်ကာ "ငွေရောင်ထင်းရှူးတောင်ကုန်း တိုက်ပွဲမှာ ကောင်းကင်ကနေ မိုးကြိုးတွေ ကျလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဟူလောင်တောင်ကြား အပြင်ဘက်မှာ လူသုံးထောင်က တစ်သိန်းကို ဖြိုခွင်းတဲ့နေ့မှာလည်း ထူးဆန်းတဲ့ မြူထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဖန်ချင်းယွမ်ရဲ့ ပုလွေသံကလည်း ရှိသေးတယ်..."</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းကို ဧကရာဇ်က ပေးသနားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ စစ်ဗျူဟာတွေ ခင်းကျင်းတဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အာနိသင်တွေကတော့ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ။"</p> <p>"ဒါဟာ ဖန်ချင်းယွမ်တို့ဆီမှာ တစ်ခုခုကို အသုံးချနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"ဒါတွေက နောက်မှ ရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေပါ"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံက မိမိအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့လိုက်ရင်း "အခုချိန်မှာ ဖန်ချင်းယွမ် ကို သွားပြီး မဆွရဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီးသွားရင်</p> <p>လည်း ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ ဩဇာအာဏာက အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းဖို့အတွက် အဓိက သော့ချက်ပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ အကြိမ်ကြိမ် အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့တာတောင် သူတို့က ကူညီဖို့ ငြင်းနေကြတာပဲ"</p> <p>"အော်မီထော်ဖော်... ဒါဟာ ဘုရင်ခံဆွန်နဲ့ နန်းတွင်းကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဝတ်စုံနက်ကိုယ်တော်က ဆိုသည်။</p> <p>"ကံကောင်းတာက ဘုရင်ခံဆွန်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ တပ်</p> <p>စခန်း ရှစ်ခုကို ချဲ့ထွင်ပြီးရင် အဲ့ဒါတွေကို အမြန်ဆုံး ခွဲခြား ထိန်းချုပ်</p> <p>လိုက်ရုံပဲ။ လျန်ကျိုးကအဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ နန်းတွင်းရဲ့ လက်အောက်ကို အပြည့်အဝ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အရှင် ထီးနန်းတက်တဲ့အခါကျရင် ဒီမျိုးဆက်သစ် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်ရမယ်။ မိသားစုတစ်ခုတည်းက အာဏာအများကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားတာမျိုး လုံးဝ မဖြစ်စေရဘူး"</p> <p>"မှန်တယ်... ငါတို့ ဒါရှန် မင်းဆက်က အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ အန္တရာယ်တွေ ဝိုင်းနေတာ"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ "ယောင်အို... အခုတော့ အရှေ့ဘက်နယ်မြေ အခြေအနေက တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုတော့ ကျန်တာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားရင် မင်းကို နိုင်ငံတော် ဆရာကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် မင်းအနေနဲ့ အမွှေးတိုင် ပူဇော်သက္ကာတွေကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းနေဖို့ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်... ဒါ့အပြင်..."</p> <p>ဝတ်စုံနက်ကိုယ်တော်က"အရှင်... ဧကရာဇ်က ဒီအရှေ့ဘက် ထိုးစစ်ဆင်မှုကို လိုတာထက် ပိုပြီး ထောက်ပံ့ပေးနေတာကို သတိမထားမိဘူးလား။ သူက နန်းတွင်း ဘဏ္ဍာတိုက်ကိုတောင် မနှမြောဘဲ သုံးစွဲနေတာ။ ကျွန်တော် တွေးမိတာကတော့..."</p> <p>"ဘိုးဘေးတို့ရဲ့ ရတနာလား"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံသည် အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "ဒါရှန် ကို တည်ထောင်ပြီးနောက်မှာ ဘိုးဘေးကြီးက သူ့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေအတွက် နိုင်ငံတော် ရတနာတစ်ခု ထားရစ်ခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလ ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ အခုထိ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ငါ့အဖေ ကိုယ်တိုင်တောင် ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းကို တူးပြီး ရှာခဲ့တာတောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါဆိုရင်... အဲ့ဒါက ဇီဝေတောင်ပေါ်က ဘုရားကျောင်းမှာ ရှိနေတာလား"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများပါတယ်"</p> <p>ဝတ်စုံနက်ကိုယ်တော်က တည်ကြည်စွာဖြင့်"အရှင်... ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ဦးအောင် ရှာဖွေနိုင်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ရတနာကို တခြားသူတွေထက် အရင် ရလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲရဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီး ပိုများသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဒါဆိုရင် လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလိုက်တော့" ဟု အိမ်ရှေ့စံက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေ သတိမထားမိအောင်တော့ လုပ်ရမယ်"</p> <p>"အရှင်"</p> <p>ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် အစောင့်က လာရောက် အစီရင်ခံသည်။ "မင်းသားလေးနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ချွေတို့ ဖူးမြော်ချင်လို့ ရောက်နေပါတယ်"</p> <p>"ဝင်လာခိုင်းလိုက်" အိမ်ရှေ့စံက အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ခမည်းတော်"</p> <p>ချောင်ဖန်သည် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဦးစွာ ဂါရဝပြုကာ "ခမည်းတော်... ဗိုလ်ချုပ်ရှာ သေဆုံးသွားတာကို သိပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ ဟုတ်လား... ရှာဝမ်လုံကို ပြောတာလား"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲမှာ အသေအပျောက် ရှိတာက သာမန်ပါပဲ။ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက် စတေးလိုက်ရတာကလည်း ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။ ဆုလာဘ်တွေ ပေးတဲ့အခါကျရင် ငါ့ရဲ့ နန်းတော်ကနေ သူ့အတွက် ထိုက်တန်တဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုတွေ ပေးမှာပါ။ ဒါရှန် အပေါ် သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေကို ငါတို့ လျစ်လျူမရှုပါဘူး"</p> <p>"သူက အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲမှာ သေတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချောင်ဖန်က ထပ်လောင်းပြောသည်။ "ခမည်းတော်... တိုက်ပွဲပြီးသွားမှ သူ သတ်ခံလိုက်ရတာ။ ချန်ဆန်းရှီက သူ့ကို ကျန်နေတဲ့ ရန်သူ့မြင်းတပ်တွေကို လိုက်ရှင်းဖို့ ခိုင်းလိုက်ရာကနေ..."</p> <p>"နေဦး"</p> <p>အိမ်ရှေ့စံသည် စကားထဲက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အချက်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ "မင်း လျန်ကျိုး မှာ ငါ့အတွက် ရန်သူ ဘယ်လောက်တောင် များအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ပြောစမ်း"</p> <p>"ဗုန်း.."</p> <p>ချောင်ဖန်သည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး "ခမည်းတော်... သားတော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ သားတော်က ခမည်းတော်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ထူးချွန်ဗိုလ်ချုပ်ဘွဲ့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဘုရင်ခံဆွန်ကို ကျွန်တော်တို့ဘက်ပါအောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ ရှိပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိရမှာမို့လို့ သူ့နဲ့ အဆင်မပြေတာလေးတွေ ရှိတာက သာမန်ပါပဲ။ ခမည်းတော်... သားတော်ကို နားလည်ပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော်မျိုး မင်းသားလေးဘက်က အာမခံပါတယ်"</p> <p>မိန်းမစိုးဖုန်း သည်လည်း အသည်းအသန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "မင်းသားလေးက လျန်ကျိုး မှာ အမြဲတမ်း နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်ခဲ့တာပါ။ ဘာပြဿနာမှ မရှာခဲ့ပါဘူး။ ထူးချွန်ဗိုလ်ချုပ်ဘွဲ့ ရဖို့အတွက်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို စတေးပြီးတော့တောင် ရက်စက်တဲ့ဓားပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရတာပါ"</p> <p>"မင်း..."</p> <p>အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏သားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ "တော်ပြီ... မင်းကို လွှတ်လိုက်တာ ငါ့အမှားပဲ" ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>အစက အရပ်သားတွေနဲ့အတူ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က။</p> <p>စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုတွေရဲ့ အမြင်အရတော့ ဒါဟာ သိပ်ပြီး မထူးခြားလှပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူရိုင်းတွေရဲ့ အဓိကတပ်မတော်က အန်းဒင်ခရိုင်မှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်တောင် စေလွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိတာကြောင့် လူအများစုက ဒါကို စွန့်စားမှုတစ်ခုလို့ပဲ မြင်ခဲ့ကြတာပါ။</p> <p>ကျေးလက်တောရွာက ထွက်လာတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှုတွေ ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။</p> <p>"ခမည်းတော်"</p> <p>ချောင်ဖန်က စွပ်စွဲပြောဆိုသည်။ "အရင်က ရာထူးအတွက် ပြိုင်တုန်းက သားတော်နဲ့ သူ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာပါ။ နောက်ပိုင်း မင်ပြည်နယ် တိုက်ပွဲမှာလည်း ဗိုလ်ချုပ်ရှာက သူ့ရဲ့ စစ်ဗျူဟာကို သဘောမတူရုံလေးပဲ ရှိတာ။ အဲ့ဒါလေးကို သူက... ဒီလူဟာ တကယ်ကို ကောက်ကျစ်ရက်စက်တာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သားတော် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်မိပါတယ်..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save