Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>[မန္တန် - ဓားချီမန္တန် ( သေးငယ်သောအောင်မြင်မှု)]</p> <p>[တိုးတက်မှု့ - ၄၀၅/၂၀၀၀]</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က ပေးခဲ့တဲ့ ခရမ်းရောင်ချီတွေက တော်တော်လေး များပေမဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ တိုးလာခဲ့သည်။ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ရောက်ဖို့ဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် ခရမ်းရောင်ချီပမာဏအများကြီး ထပ်လိုနေဦးမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြီးတော့ အဖြူရောင်ချီကိစ္စ ရှိသေးသည်။</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြား တိုက်ပွဲမှာ။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီကစုဆောင်းထားသမျှ အဖြူရောင်ချီတွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် သုံးလိုက်ရသည်။</p> <p>ရလဒ်ကတော့။</p> <p>လူသုံးထောင်နဲ့ တစ်သိန်းကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်တာတောင်မှ သုံးလိုက်ရတဲ့ အဖြူရောင်ချီတွေကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ပြန်မဖြည့်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>"အဖြူရောင်ချီပြန်ဖြည့်ဖို့က တိုက်ပွဲနိုင်ရုံနဲ့ မပြီးဘူးလား"</p> <p>...</p> <p>ကံကောင်းတာက။</p> <p>အဖြူရောင်ချီတွေက လုံးဝ ခမ်းခြောက်သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် နိုးထ စုစည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>မသေမျိုး လောကက ရတနာတွေကတော့ တကယ်ကို နားလည်ရ ခက်လှသည်။</p> <p>အလုပ်ဖြစ်နေသရွေ့တော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီဟာ လဝက်လောက် တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာမို့ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းနေကာ ဧည့်သည်အချို့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံဖို့ သူ့လူတွေကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>တစ်လလောက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>မြို့တော်က အရာရှိတွေဟာ အုပ်စုလိုက် ရောက်ရှိလာကြပြီး သူ့ဆီကို လာရောက် ဂါရဝပြုတဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိသည်။</p> <p>ဒေသခံ သူဌေးသူကြွယ်တွေ အပါအဝင် အများအပြားက ဖူးမြော်ချင်ကြသည်။</p> <p>အားလုံးက သိကြသည်။</p> <p>ဇီဝေတောင်က အခမ်းအနား ပြီးသွားရင်တော့ ဒီလူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ဟာ နန်းတွင်းမှာ ဩဇာအာဏာ အရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒေသခံ ဂိုဏ်းတွေနဲ့ လက်နက်ချထားတဲ့ အရာရှိတွေကို သွားပြောလိုက်။ ငါနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ချင်တဲ့သူတွေက ငွေနဲ့ ရိက္ခာကို ကမ်းလှမ်းရမယ်။ ရိက္ခာ အလုံအလောက် ပေးတဲ့သူတွေကိုပဲ ငါ ချန်ဆန်းရှီ ရဲ့ မိတ်ဆွေလို့ သတ်မှတ်မယ်၊ အဲ့ဒီကျမှ သူတို့ရဲ့ စားပွဲတွေကို တက်ဖို့ အချိန်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်" ဟု သူက ဆိုသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်"</p> <p>အစောကြီး ရောက်လာတဲ့သူတွေကတော့ အခြေအနေမရှိတဲ့ အရာရှိလေးတွေသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီနေရာက မကြာခင်မှာ ပိုပြီး စည်ကားလာတော့မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>တခြား မင်းသားအချို့လည်း ရောက်လာကြမယ်လို့ ကြားရသည်။</p> <p>စတုတ္ထမင်းသား၊ အဋ္ဌမမင်းသား နဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပါရမီမှာ ကျန်းနန်</p> <p>မင်းသား နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ အငယ်ဆုံး မင်းသားဆယ့်နှစ် စသဖြင့်ပေါ့။</p> <p>အနားယူလို့ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီဟာ နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူနဲ့ သူ့ရဲ့ လူတွေဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မကြွရောက်ခင်မှာ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဟူပန် တပ်မတော် နဲ့အတူ ဇီဝေတောင်ကို စောင့်ကြပ်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အခမ်းအနား မစခင်အထိ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိတဲ့သူတွေကို အနားမကပ်စေဖို့ တာဝန်ယူရမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီတာဝန်ဟာ မူလကတော့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ ရဲ့ တာဝန် ဖြစ်ရမှာပါ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရောက်မလာသေးပေ။</p> <p>ဒါကြောင့် မြို့တော်ကနေ ရောက်လာတဲ့ အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော်များ နဲ့ ဟူပန် တပ်မတော် တို့ကပဲ ယာယီ တာဝန်ယူလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဇီဝေတောင်။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၈၀၀၀ ကျော်က ခရမ်းရောင်ဧကရာဇ်ကြယ်ဟာ ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာပြီး ဒီနေရာမှာ တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီ ရှိခဲ့သည်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး မျိုးဆက်အဆက်ဆက်က ဧကရာဇ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ထီးနန်းတက်ပွဲတွေကို ဒီနေရာမှာပဲ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ဒီနေရာမှာ ဘိသိက်ခံပွဲ ကျင်းပပြီးမှသာ တရားဝင် ဧကရာဇ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတာ ဖြစ်ပြီး "ကောင်းကင်က ပေးသနားတဲ့ ထာဝရ ဘုန်းကျက်သရေ" ဆိုတဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိတာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါကြောင့်လည်း။</p> <p>ပြည်နယ် သုံးခုကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာဟာ ဒါရှန် အတွက်တော့ အကြီးအကျယ် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်နည်းအားဖြင့် ချင်နိုင်ငံဟာ တကယ့် "ကောင်းကင်သားတော်" ဖြစ်သွားလို့ပါပဲ။ ဒါရှန် ရဲ့ လက်ထဲမှာ နိုင်ငံတော် တံဆိပ်တော်သာ မရှိရင် ဒီဘွဲ့နာမက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အရှင်"</p> <p>"ဒီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဖိတ်စာတစ်စောင် ရှိတယ်ဗျ၊ အဲ့ဒါက... ပြည့်တန်ဆာရုံ က လာတာ"</p> <p>ကျောက်ကန်က ဆိုသည်"အဲ့ဒီဒေသမှာ အကြီးဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံက ဖြစ်ပုံရတယ်၊ သူတို့ရဲ့ အိုရီရန်က ဆရာ့ကို ဖိတ်ချင်နေတာတဲ့"</p> <p>"မင်း ရူးနေတာလား"</p> <p>လျိုကျင်းခွေက ငေါက်လိုက်သည်။ "ပြည့်တန်ဆာရုံက အရှင်နဲ့ ရင်းနှီးဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။ နောက်တစ်ခါ ဒီလို ဖိတ်စာမျိုးဆို အထဲကို ယူမလာနဲ့၊ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့..."</p> <p>"ငါ့ကို ပေးလိုက်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>လျိုကျင်းခွေ ရဲ့ မျက်နှာမှာ ရှက်လွန်းလို့ နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ဖိတ်စာကို ပေးပြီးတာနဲ့ အမြန် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>"ကျင်းခွေ... မင်း ရူးနေတာလား။ အရှင်က ဒါမျိုးတွေကို ကြိုက်မှန်း ငါသိလို့ သေသေချာချာ ရွေးထုတ်လာတာလေ" ဟု ကျောက်ကန်က ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူးလေ"</p> <p>"အဲ့ဒီဒေသမှာရှိတဲ့ ယွမ်ရှုးအဆောင် က အိုရီရန်က တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်လို့ ကြားတယ်"</p> <p>"တိုက်ပွဲတွေလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အရှင်လည်း နည်းနည်းတော့ အပန်းဖြေသင့်တာပေါ့။ မင်း သူ့ကို အားနေတာ မြင်ဖူးလို့လား။ မြင်တိုင်းလည်း လှံ ဒါမှမဟုတ် လေးကို ကိုင်ထားတာပဲ၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီး"</p> <p>"အလှလေး အချို့ကို ဝယ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်ကို မဆက်သသင့်ဘူးလား"</p> <p>"မင်း ဘာသိမှာလဲ။ ဒီလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင်က ပြည့်တန်ဆာရုံကို ကိုယ်တိုင်သွားမှ ရတာလေ၊ နားလည်လား"</p> <p>...</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တီးတိုးပြောပြီး ထွက်သွားတာကို ချန်ဆန်းရှီက ဘာမှမပြောဘဲ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>သူ ဖိတ်စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>စာသားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရဆိုရင် ဒါဟာ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်က ပေးလိုက်တာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါက ဆယ်ပုံကိုးပုံလောက် အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာသည်။</p> <p>"သွားကြည့်တာ မမှားပါဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်နဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူတွေတော့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သူသည် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို အသိပေးပြီး အဲ့ဒီညမှာတင် ယွမ်ရှုးအဆောင် ကို သွားခဲ့သည်။ နီရောင်လက်မျှော်စင်မှာလိုမျိုး ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ မလုပ်တော့ဘဲ နောက်ဖေးတံခါးကနေတစ်ဆင့် အပေါ်ထပ်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရသည်။</p> <p>တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ။</p> <p>အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာက ဒီနေရာက အိုရီရန်မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သာမန် ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့၊ မျက်နှာဖြူဖြူနဲ့ မုတ်ဆိတ်တိုရှိတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နက်နဲလှသည်။ ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကြည်လင်တဲ့ ဝိညာဉ်</p> <p>စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေပြီး နင်ရှန်ထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေပုံရကာ ကျင့်စဉ်လမ်းထဲကို စတင် ခြေချနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ စကားမပြောခင်မှာပဲ။</p> <p>ထိုအမျိုးသားက ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ဗိုလ်ချုပ်ကို အားကျနေတာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်တော့်နာမည်က လျောင်ရှီကျုံး ပါ၊ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်က ဖြစ်ပါတယ်။ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p>"ဩော်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "စီနီယာလျောင်... အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ချန်... မှတ်မိသေးရဲ့လား"</p> <p>လျောင်ရှီကျုံးက စကားကို ဆွဲပြောလိုက်ရင်း "လော့ထျန်တောင်တန်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ မြက်ခြောက်လေးကိုလေ"</p> <p>"မြက်ခြောက် ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သေချာပေါက် မှတ်မိသည်။</p> <p>ကြည့်ရတာ ထိုမြက်ခြောက်ကို ဒီလူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>သူ့ရဲ့ မုဆိုးအာရုံက မပျောက်သေးပေ။ သူ၏ အကဲခတ်မှုအရ ဒီလူဟာ ရုပ်ဖျက်ထားပြီး နာမည်အမှားကို သုံးနေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ရုပ်ဖျက်ထားတာက သိပ်ပြီး မနက်နဲလှသော်လည်း မုတ်ဆိတ်ကတော့ ကပ်ထားတာ သိသာလှသည်။</p> <p>ထိုလူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စူးရှပြီး အမူအရာကတော့ နန်းတွင်းက မိန်းမစိုးဟောက်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်နေသည်။</p> <p>နန်းတွင်းက မိန်းမစိုး ဟုတ်လား။</p> <p>မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်က နန်းတွင်းထဲမှာတောင် လူတွေ ဝှက်ထားနိုင်တာပဲ။</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာလျောင်... ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက ကိစ္စတွေက အရောင်းအဝယ် သက်သက်ပါပဲ၊ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပါရစေ။ တစ်ခုခု အရေးကြီးလို့လား"</p> <p>"မှန်ပါတယ်... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိလို့ပါ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save