Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချောင်ကျိီက တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ အဋ္ဌမအစ်ကိုတို့ဟာ အစ်ကိုကြီးကို သူတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ သေချာပေါက် လာကြလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုကြီး အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင် ပညာရှိရှိ ဆုံးဖြတ်ပါ၊ ဘယ်ဘက်ကိုမှ အလောတကြီး မပါဝင်မိပါစေနဲ့"</p> <p>"ဩော်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မေးလိုက်သည်။ "မင်းသားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"ကျွန်တော် သတင်းရထားတာကတော့ ဇီဝေတောင် ဘိသိက်ခံပွဲ အခမ်းအနားအတွင်းမှာ သူတို့တွေက အိမ်ရှေ့စံကို လုပ်ကြံဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်"</p> <p>ချောင်ကျိီက စိတ်မကောင်းသလို အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ "အစ်ကိုကြီး ဒီထဲမှာ မပါဝင်မိပါစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ကြုံရပါလိမ့်မယ်"</p> <p>'အိမ်ရှေ့စံ...'</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံက ဘာလို့ အခုလို အရေးတကြီး လှုပ်ရှားရသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပေ။</p> <p>တကယ်လို့ သူသာ အခုမှ မလှုပ်ရှားရင် သူ့ရဲ့ တခြားညီအစ်ကိုတွေက သူ့ထက် အရင်ဦးသွားကြတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံဟာ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ တာဝန်ယူခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှသည်။</p> <p>သူသည် အရှေ့ဘက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး၊ အနောက်ဘက်နယ်မြေ၏ တစ်ဝက်၊ မြောက်ဘက်နယ်မြေ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ တစ်ဝက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်တောင်ဘက် ဒေသများသာ စတုတ္ထနှင့် အဋ္ဌမမင်းသားတို့၏ နယ်မြေများဖြစ်ပြီး ထိုနေရာများကိုပင် အိမ်ရှေ့စံက မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမျိုလာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ချောင်ကျိီပြောပုံအရဆိုလျှင်။</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင် စတုတ္ထနှင့် အဋ္ဌမမင်းသားတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အင်အားချင်း ပူးပေါင်းကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံက မြေတောင်မြှောက်ပေးထားသည့် "ဒုံအန်း" ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးပြီး ဟူပန် တပ်မတော် ရဲ့ မကြာသေးမီက ချဲ့ထွင်မှုများ၊ တခြားသော စွပ်စွဲချက်များကို စုစည်းကာ အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးကနေ အရင်ဆုံး ဖယ်ရှားရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p>သူတို့တွေ ထင်မှတ်မထားတာကတော့။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံက သူတို့ ခင်းထားတဲ့ အကွက်ထဲမှာ ကစားမှာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့လက်ထဲမှာ ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>"မင်းသား ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ မပြောသင့်ဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။ "စစ်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်က ရန်သူကို သတ်ဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ နန်းတွင်းက အာဏာလုပွဲတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး"</p> <p>"စိတ်မဝင်စားတာ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါက ညီငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စေတနာနဲ့ သတိပေးတာပါ"</p> <p>ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ချောင်ကျိီသည် ထရပ်ကာ ပြန်ရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p>လူအချို့က လက်ဖက်ရည် အိုးခွက်တွေကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ရည်မှန်းချက် မရှိဘူး ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ မင်းကမှ ရည်မှန်းချက် အကြီးဆုံးသူ ဖြစ်နေမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်"</p> <p>...</p> <p>"အရှင်မင်းသား"</p> <p>အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ။</p> <p>ကျင်းယီအစောင့်တစ်ယောက်က အနားသို့ တိုးလာကာ ဆိုသည်။ "ခုနက ချန်ဆန်းရှီ ရှေ့မှာ အရှင် ပြသခဲ့တဲ့ အမူအရာက လိုတာထက် ပိုပြီး နှိမ့်ချလွန်းနေသလားလို့ဗျ"</p> <p>"နှိမ့်ချလွန်းတယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ချောင်ကျိီသည် နာမည်မသိသော သစ်သီးတစ်လုံးကို ဝါးရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ "ငါသာ ဆွန်ဒူရှန်ကို ဒီလို ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင်ရော မင်းက နှိမ့်ချလွန်းတယ်လို့ ထင်နေဦးမှာလား"</p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p>ကျင်းယီအစောင့်ကျန်းကျောက် က ပြန်ပြောသည်။ "နှိမ့်ချတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူက ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ"</p> <p>"မင်း မှားနေပြီ"</p> <p>ချောင်ကျိီသည် သစ်သီးခွံကို မြေပြင်ပေါ် ထွေးထုတ်လိုက်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ "နောင်တစ်ချိန်မှာ သူက ဆွန်ဒူရှန်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာမယ့်သူပဲ"</p> <p>"အရှင်က သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အထင်ကြီးနေတာလား"</p> <p>ကျန်းကျောက် အံ့ဩသွားရသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ကတော့ သိပ်ပြီး မလွယ်ကူဘူး ထင်တယ်ဗျ..."</p> <p>"အရေးမကြီးပါဘူး"</p> <p>ချောင်ကျိီက ဂရုမစိုက်သလို ဆိုသည်။</p> <p>သူက ဟန်ဆောင်ပြနေတာ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူကလည်း သူ ဟန်ဆောင်နေမှန်း သိသည်။</p> <p>ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p>အခုဆိုရင် နာမည်အရ ညီအစ်ကို တော်စပ်သွားပြီ မဟုတ်လား။</p> <p>သူငယ်ချင်း ဖြစ်နိုင် မဖြစ်နိုင်ဆိုတာကတော့ အနာဂတ်မှာ ဆက်ကြည့်ရမယ့် ကိစ္စပင်။</p> <p>နန်းတွင်းမှာ သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က အားနည်းလှသလို ကျင်းယီအစောင့်ကိုတောင် အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ အင်အားနည်းနေချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားနည်းမှန်း သိရမည်။ ခေါင်းတစ်ချက် ငုံ့တာက ဘာမှ မဟုတ်ပေ၊ တကယ်လို့ သူ့ကိုသာ သူ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ထီပေါက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p>ခမည်းတော် ထီးနန်းတက်စဉ်တုန်းက...</p> <p>"ဆွန်ဒူရှန်တို့ အဖွဲ့ကိုပဲ အားကိုးခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"တောက်"</p> <p>ချောင်ကျိီသည် သူ စားလက်စ သစ်သီးတစ်ဝက်ကို လမ်းဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားထဲမှ တောင်းရမ်းသူတစ်ဦး ပြေးထွက်လာကာ ညစ်ပတ်နေသော လက်များဖြင့် ထိုသစ်သီးကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်၊ သူ၏ လက်ဘေးတွင် ဈေးကြီးလှသော ဖိနပ်တစ်စုံ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"အရှင်... အရှင်က... ဒါကို လိုချင်သေးလို့လားဗျ"</p> <p>တောင်းရမ်းသူသည် သစ်သီးကို မယူရဲတော့ဘဲ အသနားခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရမ်း ဗိုက်ဆာနေလို့ပါ"</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မင်း ဒါကို မစားသင့်ဘူး"</p> <p>တောင်းရမ်းသူ၏ ရိုသေသော အကြည့်အောက်တွင် ချောင်ကျိီသည် သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ "လူတွေ... ဒီလူကို ခေါ်သွားလိုက်။ သူ့ကို အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေး၊ ငွေအချို့လည်း ပေးလိုက်။ နောက်ပိုင်း သူ တောင်းစားနေဖို့ မလိုတော့အောင် လုပ်ပေးလိုက်ကြ"</p> <p>"အို... ဘုရားရေ"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"</p> <p>တောင်းရမ်းသူသည် တဗုန်းဗုန်းနှင့် ဦးချတော့သည်။</p> <p>ကျင်းယီအစောင့်နှစ်ယောက်က ထိုလူကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်။</p> <p>ညလေအေးများကြားတွင်။</p> <p>ချောင်ကျိီမျက်နှာပေါ်က အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အက်ကွဲကာ နက်နဲလှသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျန်းကျောက်။ လူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ငါ မကြည့်နိုင်ဘူးလို့ မင်းကို မပြောဖူးဘူးလား။ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံးကို ရှင်းလင်းထားဖို့ ငါ မင်းကို ခိုင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော်မျိုး သေထိုက်ပါတယ်"</p> <p>ကျန်းကျောက်သည် ထိတ်လန့်တကြား ဆိုသည်။ "အကုန်လုံးကို ရှင်းပြီးပြီလို့ ထင်တာပါ၊ တစ်ယောက် ဘယ်လို ကျန်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး..."</p> <p>"နောက်တစ်ခါ ဒါမျိုး ထပ်မဖြစ်စေနဲ့"</p> <p>ချောင်ကျိီသည် လက်စ ကာ ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."</p> <p>"ဟင်း"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် ရုပ်ဖျက်ပညာစာအုပ်ထဲတွင် ပါရှိသော အရိုးကျုံ့ပညာကို သူ၏ အရိုးများကို နေရာလွှဲကာ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်သည့်အထိ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ တာဝန် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>[စွမ်းရည် - ရုပ်ဖျက်ပညာ(ကျွမ်းကျင်)]</p> <p>[တိုးတက်မှု့ - ၀/၁၀၀၀]</p> <p>[စွမ်းဆောင်ရည် - အရိုးကျုံ့ကာ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း၊ အစစ်နှင့် အတု ခွဲခြားမရနိုင်ခြင်း]</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် အရိုးကျုံ့ပညာကို သုံးလိုက်သည်။</p> <p>အခုဆိုရင်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဌာန်ပါ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အိမ်ပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပြီး တောင်စောင့်</p> <p>နတ် ဘုရားကျောင်း ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ဇီဝေတောင် ဘုရားကျောင်းသည် တခြားသော သာမန် တောင်စောင့်နတ် ဘုရားကျောင်းများနှင့်မတူဘဲ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင် ဧကရာဇ်ကြယ် ရဲ့ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလ ရှိခဲ့သည်။ ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်တောင် ဘိသိက်ခံပွဲ မကျင်းပမီ ထိုနေရာတွင် ဝတ်ပြုရလေ့ ရှိသည်။</p> <p>ဒါ့အပြင် ဘုရားကျောင်းသည် လူစည်ကားသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းသည် သူ့ဘာသာ လုံခြုံရေး ရှိနေသလိုမျိုးလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း အနေနဲ့ အာရုံစိုက်မခံရအောင် နေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုက်ဟူ ခရိုင်အတွင်းမှာဆိုလျှင် ပို၍ပင် သတိထားရမည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဘုရားကျောင်း အစေခံတစ်ဦး ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက သူရဲကောင်း ကျန်း လား"</p> <p>"ငါ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်ရဦးမှာလဲ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ဆိုသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ စကားပြောခိုင်းလိုက်"</p> <p>"သူရဲကောင်း ကျန်း... ခင်ဗျားက စောရောက်နေတာပဲ"</p> <p>ဘုရားကျောင်း အစေခံက ဆိုသည်။ "ချိန်းထားတဲ့ ရက်အထိ ရက်အနည်းငယ် လိုပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ပြောစရာ ရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်ဆုံး သတင်းပါးပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို သွားပြောလိုက်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မျက်ခုံးပင့်ကာ ဆိုသည်။ "အစကတော့ မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငါ စိတ်မကူးထားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ဆီမှာ ငါ လိုချင်တဲ့ အရာတစ်ခုမှ မရှိလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ကံကောင်းသွားတယ်။"</p> <p>"ငါ့မှာ မကြာသေးခင်က ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူက သွေးကြောတွေကို ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်မယ့် အားကောင်းတဲ့ ဆေးတစ်မျိုး လိုအပ်နေတယ်။"</p> <p>"ဒါဟာ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် တင်ပြတဲ့ အခြေအနေပဲ။"</p> <p>"တကယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်အထိ ရိုးသားမှု ရှိလဲဆိုတာအပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်"</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေသဖြင့် သူသည် ဘာမှ မဟုတ်တာကို လွယ်လွယ်ကူကူ တောင်းဆို၍ မရပေ။ တစ်ဖက်လူက မိမိသဘောဖြင့် လိုလားစွာ ပေးလာအောင် နည်းလမ်းရှာရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save