Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၈၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားလိုက်ပါပြီ"</p> <p>ဘုရားကျောင်းအစေခံက "နောက်သုံးရက်နေရင် ဒီကို တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပေးပါ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် လူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးပါလိမ့်မယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးသည့်အမူအရာဖြင့်လှည့်ထွက်သွားပြီး လူမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ဇီဝေတောင်။</p> <p>အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးထောင်နှင့် ဟူပန် တပ်မတော် မှ ထုတ်နှုတ်ထားသော စစ်သည် သုံးထောင်တို့သည် တောင်ခြေတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>အမိန့်ရရှိပြီးနောက်။</p> <p>သူတို့သည် တောင်ပေါ်ရှိ လူသူများကို စတင် ရှင်းလင်းကြတော့သည်။</p> <p>တကယ်တော့ သူတို့ဟာ အထွေထွေအလုပ်ကြမ်းတွေကိုပဲ လုပ်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းကတည်းက ရောက်ရှိနေတဲ့ ဝတ်ပြုရေးဌာနက အရာရှိအချို့ရဲ့ ညွှန်ကြားမှုအောက်မှာ တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို အကြိုပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ဆောင်နေကြရသည်။</p> <p>ဇီဝေတောင်ဟာ ပေပေါင်းရာချီ မြင့်မားသော်လည်း တောင်ထိပ်သို့ တက်နိုင်သည့် လှေကားထစ် လမ်းကြောင်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် တောင်ပေါ်တွင်လည်း နန်းတော်အဆောက်အအုံများ တန်းစီလျက်ရှိရာ ၎င်းတို့၏ ခမ်းနားမှုမှာ နိုင်ငံအသီးသီးရှိ မြို့တော် နန်းတော်ကြီးများပြီးလျှင် ဒုတိယအလိုက်နိုင်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအဆောက်အအုံများကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ရသလို ငွေကြေး၊ ပစ္စည်းနှင့် လူအင်အား အမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်။</p> <p>ဇီဝေတောင်သည် ချင်နိုင်ငံလက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့စဉ်ကပင် မည်သူကမျှ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ ဒါရှန် ပြည်သူတို့၏ ဘုရားကျောင်းကိုပင် ဖြိုဖျက်ခြင်းမပြုဘဲ ပိတ်ရုံသာ ပိတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင်မှ ပိုမိုခမ်းနားသော ဘုရားကျောင်းသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ သူတို့၏ "သဘောထားကြီးမှု" နှင့် အာဏာစက်ကို ပြသခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဒါကတော့ တရားဝင် ပြောဆိုချက်တွေသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ အမြင်အရတော့။</p> <p>ချင်နိုင်ငံသည်လည်း ဘိုးဘေးချောင်ရှဲ့ ထားရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး တစ်ခုခု လွဲချော်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘုရားကျောင်းဟောင်းကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကြာအောင် လူအများအပြား ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိလှသော်လည်း...</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီပစ္စည်းက ငါနဲ့ ရေစက်ရှိနေတာပဲ"</p> <p>သူသည် လူသတိမထားမိစေရန် လူသူကင်းဝေးသည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဒီ ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ က တကယ်ပဲ ရတနာကို ရှာပေးနိုင်တာလား။</p> <p>ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ရေစက်ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် ချန်ဆန်းရှီသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ရလျှင်လည်း ကံ၊ မရလျှင်လည်း ကံဟုသာ သူ သဘောထားသည်။</p> <p>ပထမဆုံး သူသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်ပြီး တကယ်လို့ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမည်ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ ထံမှ လာသော ခံစားချက်အရ ထိုအရာသည် အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်တွင် ရှိနေကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မိမိ၏ ရာထူးအရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ ထိုနေရာသို့ အမြန် သွားလိုက်သည်။</p> <p>ရောက်ရှိသွားသည့် နေရာမှာ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>နေ့ခင်းဘက်တွင် သွားလာရန် မသင့်လျော်ပေ။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် ညမိုးချုပ်သည်အထိ လူမသိအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် ရုပ်ဖျက်ကာ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဝေဝါးသော ခံစားချက်တစ်ခု၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူသည် ရေအောက် အနက်ပိုင်းသို့ ကူးခတ်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ကူးခဲ့မိသည်မသိ၊ ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်တစ်ခုကို တိုးဝင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော မြေအောက်လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်အတွင်း ဤနေရာကို မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ၊ ၎င်းသည် အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့်။</p> <p>ရေအောက်တွင် ရှာဖွေရန် စဉ်းစားမိလျှင်ပင် ကန်အောက်ခြေရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ကျောက်တုံးပုံများကြားမှ မှန်ကန်သော အဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ရန် မလွယ်ကူသလို၊ လမ်းတိုလမ်းကြားများပြားလှသော ရေအောက်လိုဏ်ဂူထဲတွင် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>ဤနေရာကို ပြင်ပလူများ လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။</p> <p>မျိုးဆက်အဆက်ဆက်က ဧကရာဇ်များသာလျှင် ဤသဲလွန်စများကို သိရှိထားကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် လုံချင်ဧကရာဇ်သည် ဇီဝေတောင်ကို ပြန်သိမ်းရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတွင်းထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေမည်လဲဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်ပုတီးစေ့ ထံမှ ခံစားချက်မှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ ခါးမှ ဟယ်မြောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ပုရွက်ဆိတ်တွင်းကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော လိုဏ်ဂူများကြားတွင် နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ကျောက်တံခါးကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ကျောက်ခဲအချို့ကို ကောက်ယူကာ ထောင်ချောက်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ကျောက်တံခါးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်းဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်ပြီးမှသာ ဓားကို အသင့်ပြင်လျက် တံခါးဆီသို့ သတိထား ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။</p> <p>လှုပ်တောင်မလှုပ်ပေ။</p> <p>ဤကျောက်တံခါးသည် လူတစ်ရပ်ထက် အနည်းငယ်သာ မြင့်မားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်မလေးလံသလို ထင်ရသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။ အထူးစီမံချက် သို့မဟုတ် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေရမည်။</p> <p>သူသည် ခြေလှမ်း တစ်ရာခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို မကာ သူ၏ အတွင်းအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားကို ပေါင်းစပ်၍ ကျောက်တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင် သံတံခါးတစ်ခုပင်လျှင် ဤဒဏ်ကြောင့် ပုံပျက်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ။</p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်တံခါးပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"မသေမျိုး အတတ်ပညာ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် မှန်ကန်သော နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ပိုမို သေချာသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဓားချီမန္တန်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုန်း.."</p> <p>သို့သော် ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးစေကာမူ အနီရောင်အလင်းတန်းက အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကျောက်တံခါးမှာ မြဲမြံစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အင်အားသုံး၍ ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ကောင်းကင်ကို လက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ။</p> <p>သူ တစ်ယောက်တည်းနှင့်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။</p> <p>မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် နဲ့ ညှိနှိုင်းရမလား။</p> <p>မဖြစ်သေးပေ။</p> <p>မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် ထက်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ပို၍ ယုံကြည်သည်။</p> <p>ဓားချီမန္တန်၊ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် စသည်တို့နှင့် သူသည် နင်ရှန်တို့အဖွဲ့နှင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆရာ နှစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်သာ မရှိရင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်ကြမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>အရင်တုန်းကတော့။</p> <p>အကြောင်းအရာ အများအပြားကို သူ ဝေမျှခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့သလိုပင်၊ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ လျှောက်ရမယ့် လမ်းစဉ်တွေ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မပြောပြနိုင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပြောပြဖို့ မလိုအပ်လို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျော်လွှားလို့ မရတဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ကြုံရတဲ့ အခါမှသာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့ တွေးတောရင်း။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့ပြီး ထိုညမှာပင် ဖန်ချင်းယွမ် နေထိုင်ရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် က မိန်းမစိုးပေးခဲ့သည့် သတင်းများနှင့် သူ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုများကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်သည် လဲလျောင်းနေရာမှ ထလာခဲ့သည်။ သူသည် အတွင်းခံအင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်တွင် ပို၍ပင် ဖြူဖွေးနေတော့သည်။</p> <p>"ပုလွေကြောင့်လား"</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြား တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် ဖျားနာနေပြီး အနားယူနေရသည်ကို ချန်ဆန်းရှီ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က အသာအယာ ခေါင်းခါပြသည်။ "ပုလွေက ငါ့ရဲ့ အသက်သွေးကို ကုန်ခမ်းစေတာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖျားနာမှုကတော့ ကြာပြီ၊ အဲ့ဒါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဆက်ပြောပါဦး ညီငယ်"</p> <p>...</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက "... အဲ့ဒါကတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာ အကြမ်းဖျင်းပါပဲ" ဟု အဆုံးသတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။ "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်တုန်းက အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ဆရာ့ကို ပြည်နယ် သုံးခုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ခိုင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီမို့ ဆရာက စစ်အင်အားကို မကုန်ခမ်းစေချင်လို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုပေးပြီး ပုန်းနေခဲ့တာ။</p> <p>"ဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ လိုချင်နေတာကို ကြည့်ရင် ဇီဝေတောင်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ ငါတို့ သံယယ ရှိခဲ့ကြတာ။"</p> <p>"မထင်မှတ်ဘဲ ညီငယ်က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒါကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ။"</p> <p>"မင်း ပြောပုံအရဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ မန္တန်ပညာနဲ့မှ ဖွင့်လို့ရမယ့် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေရမယ်။ တံခါးပွင့်သွားရင်တောင် အတွင်းထဲမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာကတော့... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို တကယ်ပဲ မကူညီနိုင်တာပါပဲ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save