Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာကလည်း ဒီမှာ မရှိဘူး။"</p> <p>"တကယ်လို့ ညီငယ်က အတွင်းထဲမှာ ရှိတဲ့ အရာကို တကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် က လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားရမှာက သူတို့တွေဟာ သာမန်ရက်တွေမှာတော့ အားကိုးလို့ ရပေမဲ့ မသေမျိုး ခြေရာလက်ရာတွေနဲ့ ပတ်သက်လာပြီဆိုရင်တော့ အရူးအမူး ဖြစ်သွားတတ်ကြတာပဲ။ မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ နေနေသာသာ သူတို့အချင်းချင်းတောင် ပြန်သတ်ကြမယ့်သူတွေပဲ။"</p> <p>"ဒါ့အပြင်။"</p> <p>"ငါ ခန့်မှန်းတာကတော့ အဲ့ဒီပစ္စည်းကို ရဖို့အတွက် ချောင် မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။"</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဘိုးဘေးကြီး ချောင်ရှဲ့ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အရာဆိုတော့ ဘယ်သူမဆို လွယ်လွယ်ကူကူ ရသွားတာမျိုးကို သူ အလိုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "စီနီယာအစ်ကို... ဘိုးဘေးချောင်ရှဲ့ ဘာတွေ ထားရစ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်လဲ၊ ရတနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ခြေ များပါတယ်..." ဖန်ချင်းယွမ်က စကားပြောရင်း ချောင်းတွေ ဆိုးလာပြန်သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အမြန်ပင် ရေနွေးသွားယူပေးလိုက်ပြီး "စီနီယာအစ်ကို... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင် ပြန်လိုက်ပါ့မယ်။ အစ်ကိုကြီး ဒဏ်ရာ သက်သာမှပဲ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း "ဘိုးဘေးချောင်ရှဲ့ ထားရစ်ခဲ့တာဟာ ချောင် မိသားစုရဲ့ အာဏာစက်ကို တည်မြဲစေမယ့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သလို မသေမျိုး လောကဆီကို လမ်းပြပေးမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"မသေမျိုး လောက ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ပေါ်လာသည်။ "မသေမျိုး လောကဆိုတာ တကယ်ရှိတာလား"</p> <p>"ရှိတယ်"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စတွေကို ငါနဲ့ ဆရာက ညီငယ် အနည်းငယ် ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာတဲ့ အခါမှ ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက စောစောစီးစီး ကြုံလာရပြီဆိုတော့ ပြောပြလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"</p> <p>"ဂျူနီယာညီလေး"</p> <p>"မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မသေမျိုး လောကဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ၊ ပြီးတော့ မသေမျိုး ဆိုတာကရော ဘာလဲ။"</p> <p>"ဒါကို ငါက မေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက စီနီယာမေ က ဆရာ့ကို မေးခဲ့တာပါ"</p> <p>'စီနီယာမေ ဟုတ်လား။'</p> <p>'အဲ့ဒီ မသေမျိုး လား။'</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက စဉ်းစားကြည့်ပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။ "မသေမျိုး လောကဆိုတာ မသေမျိုး တွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာ၊ လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မသေမျိုး တွေကတော့ ဒီလောကရဲ့ လောကီအပူအပင်တွေ ကင်းဝေးပြီး ထာဝရ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဟာ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး ရှာဖွေနေတဲ့ လမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"ငါနဲ့ ဆရာလည်း အစကတော့ အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ညကောင်းကင်ယံက လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ငါတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ မသေမျိုး တွေဟာ အတ္တအကြီးဆုံး၊ လောဘအကြီးဆုံး သူတွေပဲ။ သူတို့ဟာ ကောက်ကျစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မတင်းတိမ်နိုင်ကြဘူး။ ထာဝရ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်မယ့်သူတွေပဲ၊ ဒီလောကက အဂတိလိုက်စားတဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားနားလှဘူး။"</p> <p>"မင်း သိလား... ငါတို့ ဆရာက မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင် စွန့်လွှတ်ခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင်တော့ အခုချိန်မှာ သူဟာ အရမ်း ငယ်ရွယ်နေဦးမှာပဲ..."</p> <p>"အတိတ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ မပြောတော့ပါဘူး။"</p> <p>"အဓိက ငါပြောချင်တာကတော့ ညီငယ်... မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားတာဟာ စိတ်ပျက်စရာတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါတောင်မှ မင်းက စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးတာလား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကပင် သူ၏ အဖြေဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က လက်လျှော့လိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ "ငါနဲ့ ဆရာက မင်းကို ဒီလမ်းကို မလျှောက်စေချင်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ မင်းက လျှောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပါပဲ၊ ဘယ်သူမှ တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p>"ဒါ့အပြင် မင်းက ဒီကိစ္စတွေကို မထိတွေ့ဘူးဆိုရင်တောင် ဆရာ ရှိနေသရွေ့ မင်းရဲ့ နောင်တစ်ချိန် အောင်မြင်မှုတွေက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ထက် လျော့နည်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ ဤဘဝ ခရီးလမ်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း သေချာပေါက် စူးစမ်းကြည့်ချင်နေသည်။</p> <p>မသေမျိုး တွေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ... သူ ကိုယ်တိုင် တစ်ချက်လောက်တော့ ကြည့်ချင်သေးသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း မင်း သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က သတိပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်တာမျိုးကို မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် အတင်းအဓမ္မ မလုပ်ပါဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ဆိုကာ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို အခန်းထဲမှာ အနားယူဖို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>...</p> <p>[သိုင်းပညာ - တိုင်းပြည်စောင့်နဂါးလှံ (မဟာသွေးကြောအဆင့်-သေးငယ်သောအောင်မြင်မှု့)]</p> <p>[တိုးတက်မှု့ - ၁၂၅၀/၂၀၀၀]</p> <p> </p> <p>နှစ်ရက်အကြာတွင်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် စောစောနိုးလာကာ လှံသိုင်းကို အရင်လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ဇီဝေတောင်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p>နန်းတော် အဆောက်အအုံ အချို့ကိုတော့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံနဲ့ မင်းသားဆယ့်နှစ်တို့ဟာ ဘေးနန်းဆောင်တစ်ခုမှာ အခြေချနေထိုင်ကြပြီး အဆင့်မြင့် အရာရှိအချို့ကိုတော့ ထိုက်ဟူ နန်းတော်ထဲမှာ နေရာချပေးထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ နန်းတော်က လာတဲ့ မိန်းမစိုးတွေလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>ရောက်လာတဲ့ မိန်းမစိုး အရေအတွက်ဟာ ရာနဲ့ချီ ရှိသည်။</p> <p>အဲ့ဒီထဲမှာ ဝတ်ပြုရေးဌာနက မိန်းမစိုးချုပ်တွေလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>အဲ့ဒီထဲမှာ...</p> <p>မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် က မိန်းမစိုး လျောင်ရှီကျုံး လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ရုပ်ဖျက်ပညာမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီ၏ အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်း ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျင့်စဉ်တွေက အတူတူပင် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုလူမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p>မိန်းမစိုးလျောင်။</p> <p>ဒါဟာ သူ၏ တရားဝင် ဘွဲ့နာမ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နှစ်ရက်လောက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် က လူတွေ တော်တော်များများ ပါလာတာကို တွေ့ရသည်။</p> <p>ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရှိပြီး အချို့က အရာရှိတွေ၊ အချို့က မိန်းမစိုးတွေနဲ့ အချို့ကတော့ စာရေးဝန်ထမ်းတွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားကြသည်။</p> <p>ပြီးတော့ အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း လည်း ရှိသေးသည်။</p> <p>အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကတော့ ပိုပြီး ပွင့်လင်းလှသည်။</p> <p>သူတို့တွေဟာ ဟူပန် တပ်မတော် အဖြစ်ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရုပ်ဖျက်ထားကြသည်။</p> <p>အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်းကတော့ တကယ်ကို အသုံးဝင်လှပေသည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီအတွက်တော့ ဒါကလူမျိုးခွဲခြားပေးတဲ့ စက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်နေသည်။</p> <p>"အစ်ကိုချန်"</p> <p>ယန်ချန်ချင်း က သူ့ကို လာရှာသည်။ "ကျွန်တော့်အဖေက နန်းတော်ထဲမှာ စားပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး အစ်ကိုချန် ကို ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အစ်ကို လာပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>"ယန်ချန်ချင်း ရဲ့ အဖေ ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သေချာပေါက် သိတာပေါ့။</p> <p>ယန်ချန်းချင်း ရဲ့ အဖေဟာ တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်း ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ သားဖြစ်သလို ယန်မောက်ရှင်း လို့ လူသိများတဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူကစက်မှုဝန်ကြီးဌာန ဝန်ကြီး အပါအဝင် ရာထူးအများအပြားကို ရယူထားတဲ့ နန်းတွင်းက အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။</p> <p>နန်းတွင်းက ကောလာဟလတွေအရတော့ ယန်လျန် ဟာ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်လို့ သူ ရာထူးကနေ လုံးဝ အနားယူသွားရင် ယန်မောက်ရှင်း က ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် ဆက်ခံလိမ့်မယ်လို့ ဆိုကြသည်။</p> <p>"တစ်ခုခု အကြောင်းရှိလို့လား"</p> <p>"ဘာမှတော့ မရှိပါဘူး"</p> <p>ယန်ချန်ချင်း က ပြန်ပြောသည်။ "အစ်ကိုချန်... သေချာပေါက် လာပေးပါနော်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် ပြန်သွားတဲ့အခါ အဖေက ရိုက်လိမ့်မယ်"</p> <p>"နားလည်ပြီ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေး၊ ရင်းနှီးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က လမ်းမှာ ပိတ်ရပ်နေပြန်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ချန်"</p> <p>ချောင်ဖန်က လမ်းမှာ ပိတ်ရပ်နေရင်း ဆိုသည်။ "ဒီနေ့ညမှာ အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်နဲ့အတူ သောက်ဖို့ ဂုဏ်ပြုပေးနိုင်မလား"</p> <p>"ရန်ငြိုး ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ပြန်ပြောသည်။ "မင်းသားလေး... ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ မင်းသားကြားမှာ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ"</p> <p>"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ သေဆုံးသွားတာဟာ မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို"</p> <p>ချောင်ဖန်က ဆက်ပြောသည်။ "အတိတ်က ကိစ္စတွေအတွက် ကျွန်တော် ရန်ငြိုးမထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါပဲ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ..."</p> <p>သူသည် စကားပြောရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အလွန် ပြောရခက်လှသည့် စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p>ချောင်ဖန်သည် လက်အုပ်ချီကာ အလေးအနက် အရိုအသေ ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်းသားလေး... ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ပါဘူး"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save