Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ချောင်ဖန်ကို အမြန်ထူပေးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဦးညွတ်ရင်း "နောင်တစ်ချိန် အခွင့်သာတဲ့အခါကျရင် မင်းသားလေးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားပြီး သောက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ဗိုလ်ချုပ်ချန်က ကျွန်တော်တို့ကြားက ကိစ္စတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့ သဘောတူတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"</p> <p>ချောင်ဖန်က အလောတကြီးပင် "ရက်ရွေးနေမယ့်အစား ဒီနေ့ပဲ မကောင်းဘူးလားဗျာ။ ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ဒီနေ့ည ကျွန်တော့်အိမ်ကို ကြွလှမ်းခဲ့ပါဦး။ ကျွန်တော့်အဖေကလည်း ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ တကယ်ကို တွေ့ချင်နေတာပါ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါကတော့..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ရှောင်လွှဲသော အမူအရာဖြင့် "မင်းသားလေး... ဒီနေ့ည ကျွန်တော့်မှာ တောင်ပေါ်ကင်းလှည့်ရမယ့် တပ်ဖွဲ့တွေ ရှိနေသေးလို့ အဆင်မပြေနိုင်လောက်ဘူးဗျ။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျမှ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။ ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ပြောဆိုကာ တောင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဘာနဲ့မှ မဆိုင်ပေ။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ လူတွေနဲ့ သွားပြီး ပတ်သက်မိတာမျိုးကတော့ သူ ရူးနေမှပဲ လုပ်မယ့် အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချောင်ဖန်သည် ထွက်ခွာသွားသော ချန်ဆန်းရှီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ဤတောသား မုဆိုးလေး တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာပြီး သူ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့သည်အထိ ဖြစ်လာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုဆိုလျှင် သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ဆိုတာပင် အလွန်ခက်ခဲသွားပြီဖြစ်သလို လျန်ကျိုး မှာ သူ ရရှိခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေကြောင့် အဖေဖြစ်သူကလည်း သူ့အပေါ် အတော်လေး စိတ်ပျက်နေခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ချောင်ဖန်သည် ယနေ့တွင် သတ္တိမွေးကာ ရန်ငြိုးကို မိတ်ဆွေအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ အနက်ရောင်သံချပ်ကာစစ်သည်တော် သုံးထောင်ကိုသာ သူ့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် အဖေဖြစ်သူရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျှော့ချပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p>သိသာလှပါသည်။</p> <p>သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက သူ့ကို ဟန်ဆောင်ပြီး ရှောင်လွှဲသွားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ရန်ငြိုးကို အဆုံးသတ်ဖို့ လုံးဝ စိတ်မကူးထားပေ။</p> <p>နန်းတွင်းမှာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင်။</p> <p>သူ့အဖေကတောင် ချန်ဆန်းရှီကို ပိုပြီး သဘောကျလာနိုင်သည်။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ချန်ဆန်းရှီဟာ သူ၏ မင်းသားလေး ရာထူးကိုပင် ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်ရှာဝမ်လုံ ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်...</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က သူဟာ အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်တောင် သူ့ရဲ့ အကွက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချောင်ဖန် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် အစက ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် သွားကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ... ငါကတောင် ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်နေတာကို။ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ ရဲ့ ကိစ္စကိုတောင် ငါက ဆက်မလိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတာကို ဒါနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူးလား"</p> <p>"သူက ငါ့ဆီက ဘာတွေ ထပ်လိုချင်နေတာလဲ"</p> <p>"မြင့်မြတ်တဲ့ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ငါက သူ့ကို ဒူးထောက် ဦးချရဦးမှာလား"</p> <p>"မိန်းမစိုးဖုန်း"</p> <p>"သူကတော့ ငါ့ကို မကြာခင် တိုက်ခိုက်တော့မှာ သေချာတယ်။ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲစမ်း... ငါတို့ အရင်ဦးအောင် တိုက်ခိုက်ရမယ်"</p> <p>"မင်းသားလေး... ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ပါဘူး"</p> <p>မိန်းမစိုးဖုန်း က အကြံပေးသည်။ "အိမ်ရှေ့စံက အခုတလောမှာ ပြဿနာ မရှာဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်"</p> <p>"ငါက ပြဿနာရှာချင်နေတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချောင်ဖန်က ခါးသီးစွာ ပြန်ပြောသည်။ "သူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သေသွားတာကို ခင်ဗျားတို့က ထိုင်ကြည့်နေမှာလား။ ဗိုလ်ချုပ်ချွေ နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... သူတို့ကို ငါ့အတွက် တစ်ခုခု ပြောပေးဖို့ ခင်ဗျား သွားပြောနိုင်မလား"</p> <p>"ဒါကတော့... မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးဗျ"</p> <p>မိန်းမစိုးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ဖန် က အရေးကြီးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသလို ဗိုလ်ချုပ်ချွေ က မင်းသားကို ကာကွယ်ဖို့ တာဝန်ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အမိန့်အရ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ လူသတ်ဖို့အထိတော့ သူ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါက ထိုင်ပြီး သေမယ့်ရက် စောင့်နေရမှာလား"</p> <p>ချောင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုတွေဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူသည် အသည်းအသန် စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ "ငါ သိပြီ... ရှိသေးတယ်၊ လူတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်"</p> <p>"ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ မင်းသားလေး"</p> <p>"ကျန်းလိုင်ဇီ... သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင် ပေါ့"</p> <p>...</p> <p>"အစ်ကိုချန်... မင်းသားလေးက အစ်ကို့ကို ဖိတ်နေတာလား"</p> <p>ဖယ်ထုတ်ခြင်း ခံထားရသော ယန်ချန်ချင်း က အနားသို့ ပြေးကပ်လာပြီး သတိပေးသည်။ "အစ်ကို သေချာပေါက် မသွားပါနဲ့နော်။ ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ မကြာသေးခင်က ချင်မင်းသား နဲ့ ချီမင်းသား တို့ကအိမ်ရှေ့စံနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ စစ်ဝန်ကြီး ဂေါင်ဘို နဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ အကျင့်ပျက် ခြစားမှု အထောက်အထားတွေကို အတော်လေး စုဆောင်းထားပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော် ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ နားလည်မှာပါ။ အခုတလော သူတို့နဲ့ သိပ်ပြီး မနီးစပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>ဧကရာဇ်က နန်းတွင်းရေးရာတွေကို တက်ရောက်တာ ရှားလှသည်။</p> <p>များသောအားဖြင့် သက်ရှည်နန်းတော် ထဲမှာပဲ အမတ်ချုပ်ကြီးတွေနဲ့ တွေ့ဆုံလေ့ ရှိသည်။</p> <p>ဒီ ဇီဝေတောင် ဘိသိက်ခံပွဲဟာ အရပ်ဘက် စစ်ဘက် အရာရှိတွေ အားလုံး စုရုံးကြမယ့် ရှားပါးလှတဲ့ အခမ်းအနားကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် တခြားသော မင်းသားများအတွက် အိမ်ရှေ့စံကို စွပ်စွဲ ပြစ်တင်ပြီး အာဏာလုယူရန် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းပင်။</p> <p>"ယန်... ငါ နားလည်ပါတယ်။ အချိန်ရရင်တော့ စားပွဲကို တက်ပါ့မယ်။ တကယ်လို့ မအားလို့ မလာဖြစ်ရင်လည်း မင်းရဲ့ အဖေကို ငါ့ကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးပါဦး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ နားများမှာ အူနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါဟာ နန်းတွင်းမှာ အမှုထမ်းရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တံခါးလာခေါက်ကြပြီး သူ့ကို တစ်ဖက်ဖက်ကနေ ပါဝင်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ မူဝါဒမှာ ကြားနေရေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘယ်ဘက်ကိုမှ မပါဝင်ဘဲ နေလို့ရသရွေ့ သူ ကြိုးစားမည်။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံ သေမလား၊ ဧကရာဇ် သေမလားဆိုတာက သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူဟာ အရှိန်အဝါ သိပ်မရှိသေးတဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ကြားနေခွင့်ဆိုတဲ့ အခွင့်အရေးကို သူ မရနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>တကယ်လို့ အခြေအနေတွေက အတင်းအကျပ် ဖြစ်လာမယ်ဆိုလျှင်တော့...</p> <p>ချန်ဆန်းရှီမှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့သည်။</p> <p>ဘယ်သူနိုင်မလဲ။</p> <p>နိုင်တဲ့သူကို သူ ကူညီမည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ သူ့အိမ်တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် ရပ်ထားသော ရထားလုံးများနှင့် အစောင့်အကြပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ချန်"</p> <p>အိမ်တော်ထိန်းနှင့် တူသော လူတစ်ယောက်က ဆိုသည်။ "ကျွန်တော်က ယန် နန်းတော်က အိမ်တော်ထိန်းပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ သားတော် ရဲ့ အမိန့်အရ ဗိုလ်ချုပ်ချန် ကို အထူး စောင့်ဆိုင်းနေတာပါ။ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် ဗိုလ်ချုပ်စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်သခင်က အားလုံးကို အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးထားမှာမို့လို့ တာဝန် ပျက်ကွက်မှု ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>...</p> <p>ချန်ဆန်းရှီမှာ ငြင်းဆန်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ယန် အဖွဲ့ကတော့ အနည်းဆုံး ဧကရာဇ်ဘက်တော်သားတွေ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရတာက မင်းသားတွေကြားထဲမှာ ညပ်နေတာထက်စာရင်တော့ ပိုပြီး တော်သေးသည်။</p> <p>ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ပေ။</p> <p>သူသည် ထပ်ပြီး မငြင်းတော့ဘဲ ရောက်သွားတဲ့ အခါမှာလည်း ဘယ်လို ကတိမျိုးမှ မပေးမိဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>လှုပ်ခါနေသော ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း။</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ရထားလုံးသည် မင်းသားတစ်ပါး၏ နန်းတော်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>ဤနေရာသည် ယခင်က ချင်နိုင်ငံက မင်းသားတစ်ပါး၏ နန်းတော်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ယန်မောက်ရှင်း က ယာယီ နေထိုင်ရာအဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နန်းတော်၏ အတွင်းအပြင်တွင် လုံခြုံရေးမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ ဝင်သွားသည်နှင့် ဤနန်းတော်၏ သခင်လေးဖြစ်သော ယန်ချန်ချင်း ပင်လျှင် တံခါးဝတွင် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါကို သူ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိလိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ချန်"</p> <p>တောက်ပသော အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ယန်မောက်ရှင်း က ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ နှုတ်ဆက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ဗိုလ်ချုပ် ရောက်လာပြီပေါ့။ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတာပါ။ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာမှာ ကျွန်တော့်သားကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး စစ်မှုထမ်းကောင်းတွေ ဖြစ်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်နေတာ ကြာပါပြီ"</p> <p>"ဝန်ကြီး ယန် က ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏နောက်မှ ဘေးခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝိုင်းနေသော စားပွဲတွင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦး ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မှူးမတ်များမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save