Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်မောက်ရှင်းက "ဒါက ချင်မင်းသားပါ၊ ဒါကတော့ ချီမင်းသားပါ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။</p> <p>ချင်မင်းသားနှင့် ချီမင်းသားဆိုသည်မှာ စတုတ္ထမြောက်မင်းသားနှင့် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသားတို့ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ရှောင်လို့ကိုမလွတ်နိုင်တော့ဘူးလား။</p> <p>ဒါ့အပြင် တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ။</p> <p>ယန်အဖွဲ့ဆိုတာ ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ယုံတော်တွေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယန်မောက်ရှင်းက ဘာလို့ အိမ်ရှေ့စံ ရာထူးလုပွဲထဲ ပါဝင်ပတ်သက်ရဲရတာလဲ။ ဒါဟာ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမျက်တော်ရှနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>ဒါတင်မကသေးပေ။</p> <p>ယန်ချန်ချင်း ပြောပြချက်အရ သူ၏အဖိုး ယန်လျန်သည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်၍ မရောက်လာသေးကြောင်း သိရသည်။</p> <p>နန်းတော်အတွင်းက အစောင့်အကြပ်တွေရဲ့ အနေအထားကို ကြည့်ရတာလည်း တစ်ခုခုကို လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်နေသလိုပင်။</p> <p>ယန်မောက်ရှင်းက သူ့အဖေကွယ်ရာမှာ မင်းသားတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေတာလား။</p> <p>တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။</p> <p>သားအဖချင်း၊ ဘုရင်နဲ့ အမတ်ချင်းကြားမှာ အားလုံးက ဉာဏ်ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စားပွဲတွင်။</p> <p>ယန်မောက်ရှင်းနှင့် တခြားလူများသည် သူ့ကို တစ်ဆင့်စကားဖြင့် သွယ်ဝိုက်ပြီး သိမ်းသွင်းရန်သာ ကြိုးစားကြပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခိုင်းစေတာမျိုး မရှိသဖြင့် ဤစားပွဲမှာ ဝေဝါးစွာဖြင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>မင်းသားနှစ်ပါးထံမှလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် ခရမ်းရောင်ချီကဲ့သို့ ထူးခြားမှုမျိုး မတွေ့ရဘဲ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုဆီကို ပြောင်းနေမှ ဖြစ်မယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါမှ ဒီလူတွေ ငါ့ဆီကို ခဏခဏ လာမနှောင့်ယှက်တော့မှာ။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်ကို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရမယ်။ ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီနေ့ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းကို သွားရဦးမယ်"</p> <p>သူသည် ရုပ်ဖျက်လိုက်ပြီး ကျန်းလိုင်ဇီအသွင်ကို ထပ်မံယူကာ လူစည်ကားသော နံနက်ခင်းအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းအစေခံ၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ အထက်စီးမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဟေ့ကောင်။ ဒီသူရဲကောင်းကြီး တောင်းထားတာ ရပြီလား၊ မရသေးဘူးလား"</p> <p>"သူရဲကောင်းကြီး။ လူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားကို စောင့်နေပါတယ်"</p> <p>ဘုရားကျောင်းအစေခံက ရိုသေစွာ ဆိုသည်။ "ဘေးက နန်းဆောင်ငယ်လေးထဲမှာပါ"</p> <p>"ခင်ဗျားက သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင်ဇီ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>သာမန်အရပ်သားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချောင်ဖန် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ဘေးတွင် ယွမ်ရှောင်ကျိီနှင့် တခြားလူများလည်း ပါလာကြသည်။</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "လူငယ်။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီသူရဲကောင်းကြီး အလိုရှိတာကို အမြန်ထုတ်ပေးစမ်း"</p> <p>"သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင်"</p> <p>ချောင်ဖန်က သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီဆေးကို မသေမျိုး ဆေးလုံးတစ်ဝက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေဆီမှာတောင် ဒါတစ်လုံးပဲ ရှိတာပါ။ ဒါကကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာအစစ်အမှန်ပါ၊ လက်ခံပေးပါ သူရဲကောင်းကြီး"</p> <p>"မင်းအဖေက လူအခြေအနေ သိသားပဲ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အားမနာတမ်းပင် အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူတို့ကို ကြည့်ရင်း "နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ထပ်..."</p> <p>ယွမ်ရှောင်ကျိီနှင့် လင်ရွှီကျိီတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရင်း ဤလူမှာ အတော်လေး လောဘကြီးသည်ဟု တွေးမိကြသည်။</p> <p>သူသည် ဝန်လေးစွာဖြင့်ပင် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အမွှေးတိုင်အိုးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင်။ ဒါကတောင်စောင့်နတ်</p> <p>ဘုရားကျောင်းကနေ လေးလကြာအောင် စုဆောင်းထားတဲ့ ခရမ်းရောင်ချီတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း မှာလည်း အလွန်အမင်း လိုအပ်နေလို့ ဒီထက်ပိုပြီးတော့ မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်ပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ သူရဲကောင်းအတွက် လုံလောက်အောင် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>"ဒါပဲလား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား..."</p> <p>ယွမ်ရှောင်ကျိီနှင့် တခြားလူများက တစ်ခုခု ပြန်ပြောချင်သော်လည်း။</p> <p>ချောင်ဖန်က တားမြစ်လိုက်သည်။ "သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင်။ တခြားဘာတွေ အလိုရှိသေးလဲသာ ပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်တာဆိုရင် သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"</p> <p>"မင်းတို့တွေ..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက သူတို့ကို သေချာကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ "မကြာသေးခင်က ဇီဝေတောင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာနေကြတယ် မဟုတ်လား"</p> <p>လုံချင်ဧကရာဇ်က ဇီဝေတောင်ပေါ်က တစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှေ့စံကလည်း ဒါကို သိနေမှာဖြစ်ပြီး သူလည်း ရှာဖို့ ကြိုးစားနေမှာ သေချာသည်။</p> <p>ဘိုးဘေးချောင်ရှဲ့ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်အခန်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေသလို ချောင် မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်ကမှ ဖွင့်လို့ရနိုင်ခြေ ရှိတာကြောင့် သူတို့ကို ဘာလို့ အသုံးမချရမှာလဲ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတစ်ယောက်တည်း ခွန်အားနဲ့တော့ အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်အခန်းကို ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါကြောင့် ချောင် မိသားစုဖြစ်စေ၊ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် ဖြစ်စေ ရနိုင်တဲ့ အကူအညီမှန်သမျှကို အသုံးချတာက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူရဲကောင်းကြီးက ဒါကိုတောင် သိနေတာလား"</p> <p>ချောင်ဖန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဒီ ကျန်းလိုင် ဆိုတဲ့သူက တကယ့်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှားပါးတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့မျက်စိကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်လို့ မရသလို သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း နားလည်ပြီး အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားဟန်ဖြင့် "ဘိုးဘေးကြီး ချောင်ရှဲ့ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ခွဲဝေယူချင်တာလား။ ဒါကတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"နှမြောလိုက်တာ၊ စေတနာလည်း မရှိဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အမွှေးတိုင်အိုးကို ယူကာ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ခဏစောင့်ပါဦး။ ဘေးကို ခဏလောက် ဖယ်ပြီး စကားပြောရအောင်"</p> <p>ချောင်ဖန်က သွားကြိတ်ကာ "ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်အဖေဆီ တင်ပြပါ့မယ်၊ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒီမတိုင်ခင် သူရဲကောင်းကြီး ကူညီပေးစေချင်တဲ့ တခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ပြောကြည့်လေ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"သူရဲကောင်းကြီး။ ကျွန်တော့်အတွက် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပေးပါ"</p> <p>ချောင်ဖန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဒီလူယုတ်မာကို သတ်ပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော့်အဖေက သဘောမတူဘူးဆိုရင်တောင် ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ ခင်ဗျားကို ခွဲဝေပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် ရှာပါ့မယ်"</p> <p>"အိုး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ"</p> <p>ချောင်ဖန်က တစ်လုံးချင်း သေချာပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူဟာ ကောက်ကျစ်ပြီး ရက်စက်တယ်၊ တကယ့်ကို ယုတ်မာညစ်ပတ်တဲ့သူပဲ။ သူ့ကိုသာ မဖယ်ရှားနိုင်ရင် ကျွန်တော် ညဘက် ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"</p> <p>"ပေါက်ကရတွေ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒီလူက ဆွန်ဒူရှန်ရဲ့ တပည့်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ ဒီသူရဲကောင်းကြီးကို ပြဿနာထဲ ဆွဲထည့်ချင်နေတာလား"</p> <p>"သူရဲကောင်းကြီး။ ဆွန်ဒူရှန်ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပါပြီ၊ သူ ထိုက်ဟူ ပြည်နယ်မှာ ပေါ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ချောင်ဖန်က အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျသည်။ "အရေးအခင်းတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဇီဝေတောင်ဟာ သေချာပေါက် ရှုပ်ထွေးနေမှာပါ။ ခင်ဗျား လုပ်ရမှာက အဲ့ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ကြားမှာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ပါပဲ။ ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆွန်ဒူရှန်က နောက်ပိုင်းမှာ စုံစမ်းချင်ရင်တောင် ဘယ်ကနေ စရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"အဲ့ဒီလိုလား..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အခက်တွေ့နေသည့် ပုံစံ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စကားတွေက ခိုင်လုံမှု ဘာမှ မရှိဘူး၊ ငါက ဘာလို့ မင်းကို ယုံရမှာလဲ"</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ချောင်ဖန်သည် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းဟာကျွန်တော့်အဖေက အသက်ဘေးက ကာကွယ်ဖို့အတွက် မကြာသေးခင်ကမှ ပေးထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို သုံးဖို့ဆိုရင် အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အခုလောလောဆယ် အသုံးမဝင်သေးလို့ ဒါကို သူရဲကောင်း ကျန်းလိုင် ဆီမှာ ခေတ္တ အပ်နှံထားပါ့မယ်။</p> <p>"အလုပ်ပြီးသွားရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကတိအတိုင်း ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ခွဲဝေပေးပါ့မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ဒီပစ္စည်းကို ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ပေးပါ"</p> <p>"အင်း။ ဒါမှ စကားပြောရတာ တန်တာပေါ့"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုသည်။ "အခြေအနေက အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ သဘောတူပါတယ်။ ချန်ဆန်းရှီရဲ့ ခေါင်းကိုမင်းဆီ ငါ ယူလာပေးမယ်"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save