"ဟားဟား... ငါ့လူတွေ ရောက်လာပြီလေ၊ လူဖေး မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ကွာ"
လူဖေးမှာ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်က ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ကုန်သည်၏ ခြေရင်းသို့ ခေါင်းနှစ်လုံး လိမ့်ကျလာတော့သည်။
"အမလေး လူသတ်နေပြီ" ပြည့်တန်ဆာမလေး နှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။
ကုန်သည်၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး အဆက်မပြတ် အန်ချလေတော့သည်။
ထိုစဉ် လူဖေးက "ချိုက်လင်ဝူ နဲ့ ဝေ့ထောင် တို့ ပုန်ကန်လို့ ငါကိုယ်တိုင် ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အောက်ထပ်တွင်မူ ချင်းကျိုး မြင်းတပ်သားများကို လူတစ်ရာခန့်က ဝိုင်းရံထားကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် တွန်းထိုးနေကြပြီး အချိန်မရွေး အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားတော့မည့် အနေအထားပင်။ ရုတ်တရက် သူတို့၏ ခြေရင်းသို့ အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုနှစ်ခု လိမ့်ကျလာသည်။
သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ ချိုက်လင်ဝူ နှင့် ဝေ့ထောင် တို့၏ ခေါင်းများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သွေးများ ပေကျံနေသော လူဖေးသည် သေမင်းတမန် တစ်ပါးပမာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "သစ္စာဖောက် နှစ်ကောင်ကို ကွပ်မျက်ပြီးပြီ၊ လက်နက်ချရင် မင်းတို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ပုန်ကန်သူတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ရှင်းလင်းပစ်ရလိမ့်မယ်"
မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အပြင် တပ်ဖွဲ့အတွင်း နာမည်ကြီးလှသော လူဖေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းကိုလည်း သိရှိထားကြသဖြင့် တပ်သားများမှာ လက်နက်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချထားလိုက်ကြလေသည်။
လူဖေးက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းများကို အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးစေကာ သူ၏ မြင်းတပ်သား သုံးဆယ်နှင့်အတူ ချင်းကျိုးသို့ ညတွင်းချင်း ဒုန်းစိုင်း နှင်ကြလေတော့သည်။ ချိုက်လင်ဝူကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်အတွက် မြင်းတပ်သား တစ်ဦးလျှင် မြင်းလေးကောင်စီ အထူး စီစဉ်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်တော့ ချိုက်လင်ဝူ နှင့် ဝေ့ထောင် တို့၏ ခေါင်းများနှင့်အတူ ချီမင်းသား အိမ်တော်သို့ သူ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။
"သတ်ပစ်လိုက်ပြီလား" သွေးများ စွန်းထင်းနေသော အဝတ်စကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်မင်က မေးလိုက်သည်။
လူဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် လျှောက်တင်လေသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ပန်ယွိခွန်းသည် ချန်ယွီချွန်း ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ယွီချွန်းက "ချီမင်းသား၊ အဲဒီနှစ်ယောက်က သေသင့်သေထိုက်တဲ့ သူတွေပါ" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။
ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးရက်ခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ချန်ယွီချွန်းအကြောင်းကို ရှောင်မင် သိပ်မသိသေးချေ။ "ဘာလို့ သေထိုက်တာလဲ" ဟု သူက ပြန်မေးလိုက်သည်။
"စစ်မြင်းတွေ ခိုးသွင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် အင်အားကြီး မိသားစုတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပ်ဖွဲ့တွေကို ချန်းကျိုး တပ်စခန်းထဲ ရောနှောထည့်သွင်းထားတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကွပ်မျက်ခံရဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ၊ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ချန်းကျိုးက ချီမင်းသားရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နေပါဦးမလား၊ လူရိုင်းတွေသာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာရင် ဒီနှစ်ယောက်က မြို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးကြမှာ အသေအချာပါပဲ၊ အရင် မြို့စောင့်တပ်မှူးကလည်း ဒေသခံ အင်အားကြီး မိသားစုကပဲ ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာ ချီမင်းသား မေ့ထားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်" ဟု ချန်ယွီချွန်းက ရှင်းပြလေသည်။
ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး သတ်ပစ်လိုက်တာက မကျေနပ်မှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်၊ ချင်မိသားစုက ဩဇာအာဏာ ကြီးမားနေဆဲပဲလေ၊ သူတို့သာ နောက်ကွယ်ကနေ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်လာရင် ဒါဟာ ရယ်စရာ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး"
"ချီမင်းသား၊ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ အပြည့်အဝ လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ၊ တောင်ကုန်းပေါ်ကနေ ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေတာကို ထိုင်ကြည့်တဲ့ နည်းဗျူဟာကို ကျွန်တော်မျိုးထက် ချီမင်းသားက ပိုပြီး နားလည်သဘောပေါက်မှာပါ" ဟု ချန်ယွီချွန်းက လျှောက်တင်လေသည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပါလား" ဟု ရှောင်မင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ မိမိသည် အင်အားကြီး မိသားစုများကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို အသုံးချနေကြောင်း ချန်ယွီချွန်းက ကောင်းစွာ ရိပ်စားမိနေပြီဖြစ်သည်။ သူက "ချန်းကျိုးက အလွန် အရေးပါတဲ့ နယ်စပ်မြို့ ဖြစ်လို့ လစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး၊ ချိုက်လင်ဝူ နဲ့ ဝေ့ထောင် တို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ မင်း ချန်းကျိုးကို သွားပြီး ရာထူး လွှဲပြောင်းယူလိုက်တော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ချီမင်းသားရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချန်ယွီချွန်းက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လျှောက်တင်လေသည်။
သူသည် အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နောက်ခံ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ချေ။ ရာထူးနေရာ တစ်ခုမျှ မရရှိဘဲ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် ပန်ယွိခွန်း၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှုကို အားကျကာ သူ၏ စာကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိသားစု တစ်စုလုံးကို ချင်းကျိုးသို့ ပြောင်းရွှေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ပန်ယွိခွန်းက "ချီမင်းသား၊ ချိုက်လင်ဝူ နဲ့ ဝေ့ထောင် တို့ သေသွားပြီဆိုတော့ ဝမ်မိသားစုက သူတို့လူတွေကို သေချာပေါက် အကြံပြုလာပါလိမ့်မယ်၊ ချီမင်းသားအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက် မရောက်သွားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။
ရှောင်မင်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ ပန်ယွိခွန်းသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။ "ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်က အတည်ပဲ၊ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ခန့်အပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ပန်ယွိခွန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချန်ယွီချွန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း လူဖေး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ရှောင်မင်က သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အလျက် ရှိသည်။ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်သူကြီးသည် တကယ့်ကို လက်ကြောတင်းလွန်းလှပြီး ထိုနှစ်ဦးကို တစိုးတစိမျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သတ်ပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
"မင်းကတော့လေ... ငါက သူတို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းချင်နေတာ၊ အခုတော့ သူတို့လည်း သေသွားပြီ သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိတော့ဘူး" ရှောင်မင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
လူဖေးက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ရင်း "ချီမင်းသား၊ အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနေတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ကိုလည်း ကျွန်တော် ဖမ်းလာခဲ့သေးတယ်၊ သူက အခု ချင်းကျိုး အကျဉ်းထောင်ထဲမှာပါ၊ ချီမင်းသား စိတ်ပူနေတယ်ဆိုရင် စစ်ဆေးမေးမြန်းတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ မင်း လုံးဝကြီး ပေါ့ဆမနေတာ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒါနဲ့ ဝေ့ထောင် သေသွားပြီဆိုတော့ ချန်းကျိုး တပ်ဖွဲ့မှူး နေရာက လစ်လပ်သွားပြီ၊ အဲဒီနေရာအတွက် ချင်းကျိုး တပ်ဖွဲ့ထဲက အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေကို ရွေးချယ်လိုက်ပါ၊ တို့တွေ ထပ်ပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့လို့ မဖြစ်တော့ဘူးနော်" ဟု ရှောင်မင်က ပြောလိုက်သည်။
ချန်းကျိုး တစ်ခုတည်းသာမက အခြားခရိုင်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ရှောင်မင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ထိုခရိုင်များရှိ အရာရှိ အများစုမှာ အင်အားကြီး မိသားစုလေးခုမှ ဆင်းသက်လာသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ် နှင့် ချင် မိသားစု နှစ်ခုကြားရှိ ပဋိပက္ခကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်းကျိုးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန် သူ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြား ခရိုင်များအတွက်မူ ဤပဋိပက္ခကို တွန်းအားတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုသွားမည်ဖြစ်သည်။
ချန်ယွီချွန်း ထောက်ပြခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှောင်မင်သည် ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေသည်ကို ထိုင်ကြည့်ကာ အကျိုးအမြတ်များကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။
ချန်းကျိုးသို့ အရည်အချင်းရှိသူများ စေလွှတ်ရန် လူဖေးအား ညွှန်ကြားပြီးနောက် အသစ်စုဆောင်းထားသော တပ်သားများကို တပ်မတော်သစ် တစ်ရပ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းရန် ရှောင်မင်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုတပ်မတော်သစ်သည် သူ၏ တိုက်ရိုက် ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင်သာ ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားခရိုင်များရှိ တပ်ဖွဲ့ဌာနချုပ်များ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို လုံးဝ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ချေ။
ဤနည်းအားဖြင့် ထိုတပ်မတော်သစ်ကို အသုံးပြုကာ အခြားခရိုင်များရှိ တပ်ဖွဲ့အင်အားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းကျိုးနှင့် ချန်းကျိုးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ အခြားခရိုင်များ အနေဖြင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ချင်မိသားစု၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုပင်။ ချိုက်လင်ဝူ နှင့် ဝေ့ထောင် တို့သည် ချင်မိသားစု၏ အဓိက အမာခံလူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
လူဖေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပန်ယွိခွန်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်မိသားစုက ချန်းကျိုး မြို့ဝန်နှင့် တပ်ဖွဲ့မှူး နေရာများအတွက် သူတို့၏ လူများကို အကြံပြုရန် လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လာခဲ့သည်။
ချန်းကျိုးသည် ဆီထွက်အောင် စားနိုင်သော နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ ချင်မိသားစု အကြီးအကျယ် အထိနာသွားချိန်တွင် ဝမ်မိသားစုက ပိုမို အကျိုးအမြတ်ရနိုင်မည့် အနေအထားတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရယူလိုကြသည်သာ။
သို့သော်လည်း ရှောင်မင်ကို သွေးဆောင်နိုင်မည့် မည်သည့်အရာမျှ သူတို့တွင် မရှိတော့ချေ။ သူသည် ယခင်ကလို ငွေစင် တစ်သောင်းကျပ်မျှဖြင့် လာဘ်ထိုး၍ရသော မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ။
ဝမ်မိသားစု၏ ကိုယ်စားလှယ်မှာ လက်ဗလာဖြင့်သာ လှည့်ပြန်သွားခဲ့ရသည်။ မကြာမီမှာပင် လီဆန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဘယ်လိုလဲ၊ ချင်မိသားစုဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိလား" ဟု ရှောင်မင်က မေးလိုက်သည်။
လီဆန် နှင့် ဝမ်ရွှမ် တို့သည် ယခုအခါ သူ၏ လက်ဝဲနှင့် လက်ယာ လျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်များအဖြစ် အမှုထမ်းနေကြပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်မင်က သူတို့ကို လမ်းကြိုလမ်းကြားများမှ သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းခြင်းမှစတင်ကာ ချင်းကျိုးတွင် ကွန်ရက်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူ့အတွက် မျက်စိနှင့် နားများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ကျွန်များကို မြို့တွင်း၌ သာမန်အလုပ်အကိုင် အသီးသီးတွင် နေရာချထားစေခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် အင်အားကြီး မိသားစုလေးခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်မှာ ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်ပြီး လောလောဆယ်တွင် သူတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။
"ကျွန်တော်မျိုး ချင်မိသားစုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်၊ လတ်တလော ခရိုင်အသီးသီးက မိသားစုခွဲတွေ လာရောက်နေကြပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေကြပုံပါပဲ" ဟု လီဆန်က အစီရင်ခံလေသည်။
"ကောင်းတယ်၊ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေ၊ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ချင်မိသားစုထဲကို သူလျှိုတစ်ယောက် ထည့်သွင်းနိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်" ဟု ရှောင်မင်က ပြောလိုက်သည်။
လီဆန်က အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ ထွက်သွားချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝမ်ရွှမ် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ သံမျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်မှနေ၍ လီဆန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျောချမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီဆန်က မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဝမ်ရွှမ်သည် စကားအလွန်နည်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ လီဆန်အနေဖြင့် သူနှင့် အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
"ချီမင်းသား၊ ဝမ်ချန်ချိုက အခုလောလောဆယ် သဘောကျနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အကြံပြုထားတဲ့ လူတွေကို ချီမင်းသားက ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့အတွက်တော့ နည်းနည်း ဒေါသထွက်နေတယ်၊ သူ့အိမ်တော်ထဲမှာတော့ တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေတာပါပဲ၊ လောလောဆယ်တော့ တခြား လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးပါဘူး" ဝမ်ရွှမ်က သူ၏ သဘာဝအတိုင်း တိုးရှရှ အသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်တင်လေသည်။
"သူတို့ အောင်ပွဲခံတာ စောလွန်းနေသေးတယ်၊ တိန့်ကျိုး မြို့ဝန် ဝမ်အန်း က ဖန်းမိသားစုဝင် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ မြေတွေကို သိမ်းယူခဲ့တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား" ဟု ရှောင်မင်က မေးလိုက်သည်။ ဝမ်မိသားစုဝင်ဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဝမ်ရွှမ်သည် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ညစ်ပတ်သော လုပ်ရပ်များကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။
ချင်မိသားစု အထိနာသွားချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဝမ်မိသားစုကို လက်တုံ့ပြန်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြပေလိမ့်မည်။ မြို့ဝန်တစ်ဦးနှင့် တပ်ဖွဲ့မှူးတစ်ဦး ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ချင်မိသားစုက ဝမ်မိသားစုကိုလည်း အလားတူ ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ကြုံတွေ့စေချင်ကြမည်သာ။
ရှောင်မင်သည် ယခုအခါ ချင်မိသားစုအတွက် သက်သေအထောက်အထားများ စုဆောင်းပေးနေပြီး မိသားစု နှစ်ခုလုံး၏ အာဏာကို တိတ်တဆိတ် တိုက်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားချိန်တွင်တော့ ခရိုင်ခြောက်ခုလုံးရှိ တပ်ဖွဲ့များနှင့် အစိုးရရုံးတော်များကို သူ လုံးဝဥဿုံ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
သူတို့ ခုခံဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ လက်ဝါးတော်ပေါ်မှ မျောက်မင်းကြီးပမာ သူ၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အပိုင်း ( ၇၂ ) ပြီးဆုံး။
***