ချင်းကျိုးမြို့ မြောက်ဘက်အရပ်။
သံမဏိအလုပ်ရုံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရှောင်မင်သည် လက်မှုပညာသည်များကို စုစည်းကာ ရေအားသုံး သံထုစက်ကို ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို စတင် သင်ကြားပြသလေသည်။
ထိုသံမဏိအလုပ်ရုံကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြာရောင် အုတ်ခဲများဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဤဖွဲ့စည်းပုံက မီးဘေးအန္တရာယ်ကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်တရာ ကြံ့ခိုင်မှု ရှိလှသည်။
ဤအပြာရောင် အုတ်ခဲများမှာ အလုပ်ရုံဇုန်ရှိ အုတ်ဖိုမှ ထွက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပထမက ရှောင်မင်သည် အနီရောင် အုတ်ခဲများကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် အနီရောင်အုတ်များ အသုံးပြုခြင်းမှာ ဖြုန်းတီးရာကျလွန်းပြီး အပြာရောင်အုတ်များဖြင့်ပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း များစွာ သက်သာစေသည်။
အလုပ်ရုံ အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုးကို တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းမှာ သေချာပေါက် ဘိလပ်မြေပင် ဖြစ်သည်။ ထုံးကျောက်တောင်မှ ထုံးကျောက်များကို လုံလောက်စွာ ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလုပ်ရုံဇုန် တည်ဆောက်ရေးအတွက် ရှောင်မင်သည် ဘိလပ်မြေများကို စတင် ထုတ်လုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယင်းအပြင် အလုပ်ရုံဇုန် အတွင်းရှိ အဓိက လမ်းမကြီးများကိုလည်း ဘိလပ်မြေများ ခင်းကျင်းထားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေကာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက်လည်း များစွာ အဆင်ပြေချောမွေ့လှသည်။
ဤဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းနှစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာမှုသည် ချင်းကျိုးရှိ ကုန်သည်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤနည်းပညာများကို အများပြည်သူ သိရှိစေရန် ရှောင်မင်တွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိချေ။
အပြာရောင် အုတ်ခဲများကို ပုံတူကူးချရန် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ မဟာယွီအင်ပါယာရှိ မြေထည်နှင့် ကြွေထည် လုပ်ငန်းများမှာ အတော်လေး အဆင့်မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ ကုန်သည်များအနေဖြင့် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သို့ ထုတ်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားမိနိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ဗဟုသုတမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ဘိလပ်မြေကမူ ကွာခြားလှသည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ထုံးကျောက်များ လိုအပ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ တိကျသော ဖုတ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ် လိုအပ်သည်။ ဤအချက်နှစ်ချက်ထဲမှ တစ်ခုခု မရှိပါက ဘိလပ်မြေ ထုတ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ကုန်သည်များသည် ဤပစ္စည်းများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိကြသော်လည်း ကြီးကြီးမားမား စိတ်ဝင်စားမှုတော့ မပြကြပေ။
သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤပစ္စည်းများသည် ရေမွှေးနှင့် ဆပ်ပြာကဲ့သို့သော လက်ငင်း အမြတ်အစွန်း ရရှိနိုင်မည့် ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တန်ဖိုး မရှိသလောက်ပင်။
အိမ်ခြံမြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဆိုသည့် အယူအဆမျိုး ဤခေတ်တွင် လုံးဝ မရှိသေးချေ။
"ကွင်းဆက် ထုတ်လုပ်မှုစနစ် ဆိုတာ လူတစ်ယောက်က ကိုယ်တာဝန်ကျတဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ တာဝန်ယူ ထုတ်လုပ်ရတာမျိုးကို ခေါ်တာ၊ ပြီးမှ အဲဒီအစိတ်အပိုင်းတွေကို နောက်ဆုံးမှာ အတူတကွ တပ်ဆင်ရတာပေါ့၊ ဒါကြောင့် အဖွဲ့တိုင်းမှာ ရေအားသုံး သံထုစက် တစ်လုံးစီ ရှိနေရမယ်" ဟု သံမဏိအလုပ်ရုံရှိ လက်မှုပညာသည်များကို ရှောင်မင်က ရှင်းပြလေသည်။
အစဉ်အလာအရဆိုလျှင် လက်မှုပညာသည်များသည် သံချပ်ကာ တစ်စုံလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အစအဆုံး ဖန်တီးကြရသည်။ သို့ရာတွင် ဤစနစ်ကို စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ထုတ်လုပ်မှုပုံစံဖြင့် အစားထိုး ဖယ်ရှားပစ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ချန်ချီ နှင့် ချန်ဝမ်လုံ တို့က နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထုတ်လုပ်မှုပုံစံမျိုးကို သူတို့ ယခင်က တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှောင်မင် စတင် အဆိုပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ အားသာချက်များကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။
လက်မှုပညာသည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီကို တိကျသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်စေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် ပြုလုပ်ရခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အမြန်နှုန်းနှင့် ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အကြီးအကျယ် မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။
အလုပ်ရုံအတွင်း ကွင်းဆက် ထုတ်လုပ်မှုစနစ် အကြောင်း ရှင်းပြပြီးနောက် ရှောင်မင်က ချန်ချီကို အနီးသို့ခေါ်ကာ "မင်းက လက်မှုပညာသည်တွေနဲ့ ရင်းနှီးတယ်လေ၊ အခု သံထုစက်လည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ပဲ သူတို့ကို အဖွဲ့တွေ သေချာ ခွဲလိုက်တော့" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ချီမင်းသား တစ်ယောက် ရုတ်တရက်ကြီး ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် တက်ကြွနေရသည်ကို ချန်ချီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အလုပ်ရုံကို အချိန်အတန်ကြာ ပစ်ထားခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ ရှောင်မင်သည် အင်အားသစ်များ ပြန်လည် ရရှိလာသကဲ့သို့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေလေပြီ။
သို့သော်လည်း ပြန်လည် တွေးတောကြည့်သောအခါ မိမိကိုယ်တိုင် သိရှိထားသည်များမှာ အလွန်တရာ နည်းပါးလှသေးကြောင်း ချန်ချီ သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှောင်မင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံဉာဏ် အသစ်အဆန်းများ အဆုံးအစမရှိ ထွက်ပေါ်နေတတ်သဖြင့် ချီမင်းသားကို သူ မကြာခဏ အားကျမိသည်။
ရှောင်မင် ကိုယ်တိုင် မြေပြင်တွင် ကြီးကြပ်နေသဖြင့် ချန်ချီ တစ်ယောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲချေ။ သူသည် သံမဏိအလုပ်ရုံရှိ လက်မှုပညာသည်များကို သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် မူတည်၍ အဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ ခွဲခြားလိုက်ပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီကို သီးခြား ထုတ်လုပ်မှု အဆင့်တစ်ခုစီ တာဝန်ယူစေလိုက်သည်။
သံမဏိအလုပ်ရုံရှိ လက်မှုပညာသည် အများစုမှာ ကျေးကျွန်များ ဖြစ်ကြပြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီကို ကျွမ်းကျင် လက်မှုပညာသည် တစ်ဦးက ဦးဆောင်ရသည်။
ကျွမ်းကျင် လုပ်သားများ ရှားပါးမှုမှာ ယခုအခါ ရှောင်မင်အတွက် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသည် ဗဟုသုတများ မျှဝေပေးလိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာမျိုး မဟုတ်ပေ။
လက်မှုပညာဌာနက ဤလက်မှုပညာသည်များကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးနေခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ အလုပ်သင် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေကြဆဲပင်။
"ဟူး... ဒုက္ခပါပဲ၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေကို ဘယ်ကများ ထပ်ရှာရပါ့မလဲ" ဟု ရှောင်မင်က မိမိဘာသာ တတွတ်တွတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။
ထိုအခါ ချန်ဝမ်လုံက "ချီမင်းသား... လက်မှုပညာသည်တွေကို အမြန်ဆုံး ရနိုင်တဲ့နည်းက စစ်ပွဲတွေကနေ တစ်ဆင့်ပါပဲ၊ အရင်တုန်းက လူရိုင်းတွေက တို့ မဟာယွီကနေ ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်တွေကို အများကြီး ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ကြတယ်၊ အခုဆို သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာတွေနဲ့ လက်နက်တွေက တို့နဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ရုံသာမကဘူး မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲတွေမှာ မီးပြောင်းဝတွေကိုတောင် စသုံးနေကြပြီလေ" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။
"လူရိုင်းတွေက အသင်အယူ သိပ်မြန်တာပဲ၊ မဟာယွီမှာ မီးပြောင်းဝတွေ ပေါ်လာတာ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကို သူတို့က သုံးနေကြပြီပါလား" ဟု ရှောင်မင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
ဆယ့်ခုနစ်ရာစုနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသော ဤခေတ်ကာလတွင် မဟာယွီ၏ သေနတ်နည်းပညာမှာ နို့စို့အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ မီးပြောင်းဝများသည် အကြမ်းတမ်းဆုံး အဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး ကျောက်ခဲများကိုသာ ပစ်ခတ်နိုင်ကာ ပစ်မှတ်အကွာအဝေးမှာလည်း မီတာတစ်ရာခန့်သာ ရှိသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုမီးပြောင်းဝများသည် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများတွင် ကြီးမားလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုတော့ ပေးစွမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ချန်ဝမ်လုံကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "မြောက်ပိုင်းက လူရိုင်းတွေက တစ်နေ့တခြား အင်အားကြီးလာနေတယ်၊ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်အင်အားက မဟာယွီနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တန်းတူလောက် ဖြစ်လာပြီ၊ တစ်ချိန်က မဟာယွီကို သစ္စာခံခဲ့တဲ့ ကောလျော ကတောင် အခုဆို လူရိုင်းတွေဆီကို အခွန်ပဏ္ဏာ ဆက်သနေကြပြီ" ဟု ပြောလေသည်။
"ကောလျော ဟုတ်လား" ရှောင်မင်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း မျက်နှာများပြီး အချောင်ခိုတတ်သော ဤနိုင်ငံ၏ သဘာဝက ခေတ်သစ်ကာလအထိတိုင်အောင် ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ချေ။
မဟာယွီ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ အင်ပါယာကို စတင်တည်ထောင်ချိန်က ကောလျောသည် ဂုဏ်ပြုသဝဏ်လွှာများ ဆက်သရန် သံတမန်များ စေလွှတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ရှောင်မင် မှတ်မိနေသည်။
အခုတော့ သူတို့က သစ္စာဖောက်ပြီး ဘက်ပြောင်းသွားကြလေပြီ။
"ကောလျော ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး၊ ဂျပန်အကြောင်း ပြောရအောင်၊ မဟာယွီ အင်အားကြီးတုန်းက ဂျပန်တွေက တို့ဆီကို နှစ်တိုင်း လာပြီး အခွန်ပဏ္ဏာ ဆက်သကြတယ်၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ လက်ဆောင်လေးတွေနဲ့ ရွှေငွေတွေ အများကြီး လဲလှယ်သွားကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မဟာယွီက လူရိုင်းတွေရဲ့ စော်ကားတာကို အကြိမ်ကြိမ် ခံနေရတာ မြင်တော့ ဂျပန်တွေက အရင် ကျေးဇူးတွေကို မျက်ကွယ်ပြုရုံတင်မကဘူး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းနဲ့ တို့ရဲ့ ကမ်းရိုးတန်းဒေသတွေကို မကြာခဏ လာရောက် လုယက်နေကြပြီလေ၊ ဟူး..."
ခေတ်တိုင်း ခေတ်တိုင်းတွင် မိမိတို့ နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာအတွက် ညည်းတွားတတ်သော မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိစမြဲပင်။ ချန်ဝမ်လုံသည် စကားနည်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တိုင်းပြည်အတွက်မူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေတတ်သည်။
ပြည်ပကျူးကျော်သူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် မဟာယွီ ပြည်သူများ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ရင်တွင်း၌ မခံချင်စိတ်များ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။
သို့တိုင်အောင် မဟာယွီ အင်ပါယာကြီးကမူ တန်ခိုးထွားလှသော နတ်ပြည်ကြီး ဟူသည့် အိပ်မက်ထဲတွင် ယစ်မူးနေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းဒေသ၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုများက အရာရှိများကို စည်းစိမ်ယစ်မူးစေကာ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အကျပ်အတည်းများကို မျက်ကွယ်ပြုထားစေခဲ့သည်။
ရှောင်မင်၏ ခေါင်းထဲသို့ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ စုပြုံဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အရ ကောလျော နှင့် ဂျပန် အကြောင်း သူသိထားသည်များမှာ အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း ဤနိုင်ငံနှစ်ခုသည်လည်း သမိုင်း၏ လိပ်ပြာတောင်ပံခတ်ခတ်မှု အကျိုးဆက်ကြောင့် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။
သမိုင်းကြောင်းအရဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် ကောလျော ဆိုသည်မှာ ဂျိုဆွန်း အဖြစ် အမည်ပြောင်းလဲနေသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအမည်ကို ကျူယွမ်ကျန်း က ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မင်မင်းဆက်၏ အကူအညီဖြင့် ကောလျော မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချကာ ဂျိုဆွန်း မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင်မူ ယွမ်မင်းဆက် သို့မဟုတ် ကျူယွမ်ကျန်း မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် လူရိုင်းများ၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ကောလျော မင်းဆက်သည် ယနေ့တိုင်အောင် တည်တံ့နေခဲ့ပြီး မူလအမည်ကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂျပန်က ကောလျောကို ကျူးကျော်ခဲ့သည့် ကိစ္စကတော့ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ မဟာယွီ၏ သမိုင်းကြောင်းသည် သီးခြား ကျွန်းနိုင်ငံလေး ဖြစ်သော ဂျပန်အပေါ် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ပုံရသည်။ တိုယိုတိုမီ ဟီဒဲယိုရှီ ခေတ်တွင် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး မူဝါဒများကို တွေ့မြင်နေရဆဲပင်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂျပန်တို့သည် လူရိုင်းများကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရာ မဟာယွီအပေါ် သူတို့၏ အထင်အမြင်သေးမှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဂျပန်သည် တိုကူဂါဝါ ရှိုဂန်း ခေတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအရဆိုလျှင် အရိုင်းအစိုင်းများသည် ကိုယ်ကျင့်တရားထက် ခွန်အားကိုသာ ပို၍ ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်။ ဤသည်မှာလည်း မဟာယွီ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် စစ်ရေး အားနည်းမှုများကို မြင်တွေ့သွားသော ဂျပန်ဓားပြများနှင့် ဆာမူရိုင်း လူကြမ်းများက ကမ်းရိုးတန်းများကို မကြာခဏ လာရောက် လုယက်ကြခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
"အမတ်ကြီး ချန်၊ သက်ပြင်းချမနေပါနဲ့၊ စကားသက်သက်နဲ့ လက်တွေ့လုပ်ရပ်ကို အစားထိုးလို့ မရဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားနေလို့လည်း လက်ရှိအခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့သာ အင်အားတောင့်တင်းပြီး လက်နက်ပြည့်စုံလာရင် လူရိုင်းတွေနဲ့ အရိုင်းအစိုင်းတွေကို ဘာလို့ ကြောက်နေရဦးမှာလဲ" ဟု ရှောင်မင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ချီမင်းသား ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဖြစ်နေရင် တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်မယ်ဆိုပြီး စကားပဲပြောတတ်တဲ့ ပညာရှိတွေနဲ့ ဘာမှ ကွာခြားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချန်ဝမ်လုံက ပြန်လည် လျှောက်တင်လေသည်။
ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူဆိုလိုရင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားဆိုသည်မှာ အမြောက်ဆံများ၏ ပစ်မှတ်အကွာအဝေး အတွင်း၌သာ တည်ရှိသည်၊ ဤသည်မှာ သူ၏ ခိုင်မာသော ခံယူချက်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။
အပိုင်း ( ၇၄ ) ပြီးဆုံး။
***