Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉+၄၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟားဟားဟား ငါးမိပြီကွ..ဟားဟားဟား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​" မင်းကို စဉ်းစားဖို့ ဆယ့်ငါးမိနစ် အချိန်ပေးမယ်.. မင်းရဲ့ ဆရာကို အပ်မလား..ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မိသားစု သေတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေမလား.."</p> <p>​[အိမ်ရှင်သည် တရားမျှတမှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးပြီး သူတစ်ပါး၏ မိသားစုသံယောဇဉ်ကို စမ်းသပ်ပေးခဲ့သည်။ အတုမရှိသော မေတ္တာတရားကြီးမားမှုကြောင့် စေတနာတန်ဖိုး +၂၀၀]</p> <p>​   ဂူချန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သနားစရာကောင်းလှသည်ဟူသော လေသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>" သနားစရာပဲ..မင်းရဲ့မိသားစုကတော့ သုံးလလောက်ပဲ သိရသေးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက်နဲ့  စွန့်ပစ်ခံရတော့မှာ.."</p> <p>​   သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း လုဖန်၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပေါင်တစ်ထောင်လေးသော သံတူကြီးနှင့် ထုရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည် ။</p> <p>​"တောက်..."</p> <p>​   လုဖန်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အိပ်ပျော်နေသော သူ၏ ဒေါ်လေးနှင့် အကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေမိသည် ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူ မကယ်ချင်ဘဲ နေပါမည်လော။</p> <p>​   သို့သော် ဤလူယုတ်မာ ဂူချန်က ကတိတည်မည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်ပါမည်နည်း ။ အကယ်၍ သူသာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြလိုက်ပါက ဂူချန်အတွက် သူသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ ။ ထိုအခါ ဂူချန်က သက်သေဖျောက်သည့်အနေဖြင့် အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော ။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ မည်သို့ ပြန်လည် ခုခံနိုင်တော့မည်နည်း ။</p> <p>​   လုဖန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူက ဂူချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဂူချန်... မင်း အခုလို လုပ်နေတာတွေအတွက် ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ဘူးလား.."</p> <p>​"ဝဋ်လည်မှာ ဟုတ်လား.."</p> <p>   ​ဂူချန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက သိုင်းပညာခေတ် ၂၇၇ ခုနှစ်ကို ရောက်နေပြီ.. ဘယ်သူက အဲဒါတွေကို ယုံနေဦးမှာလဲ.."</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့..မင်းကို အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြနေရတာ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ.. မင်းမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်.."</p> <p>​   ဂူချန်က သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို ညွှန်ပြကာ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ထောင့်ရှိ လူနှစ်ဦး၏ အပေါ်ဘက် မျက်နှာကြက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ချွန်ထက်သော သံချောင်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာတော့သည်။</p> <p>​"လူယုတ်မာ.."</p> <p>   လုဖန် မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဂူချန်ကို ကိုက်သတ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်။</p> <p>​"နေပါဦး... နေပါဦး..."</p> <p>​   ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အိုမင်းရင့်ရော်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်သွား၏။ လုဖန် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည်။</p> <p> "ဆရာ... ဆရာ ပြန်လာပြီလား.."</p> <p>​   ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အားကိုးရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>​ထိုအသံက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> "ဖန်အာ... ငါ့ရဲ့ အမှားကြောင့် မင်း အခုလို အကြပ်အတည်းထဲ ရောက်သွားရတာ.. ဒီ ဂူချန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက မင်းရဲ့ မိသားစုကို သုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး.."</p> <p>​"ငါ အရင်က မင်းနဲ့ စကားပြောရင် အသိခံရမှာစိုးလို့ ပုန်းနေတာ.. အခုတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှ ဖြစ်တော့မယ်.."</p> <p>​"ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို မပြစ်တင်ပါဘူး.. ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မသန်မာလို့ပါ.."</p> <p>လုဖန် နာကျည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်သာ ပိုသန်မာရင် ဂူချန်ကို ရှုံးမှာမဟုတ်ဘူး.. အခုလို အဖမ်းခံရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>​"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့.."</p> <p>​   လုဖန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>​"စိတ်မပူနဲ့.. ငါ ခုံရွှီး  ရှိနေသရွေ့ မင်း ဒီမှာ သေမှာ မဟုတ်ဘူး.. ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကြွင်းကို သုံးရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီနည်းလမ်းကို သုံးမှ ဖြစ်တော့မယ်.."</p> <p>​   ဒါကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုဖန်သည် သူ၏ ဆရာ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသော ပူးကပ်ခြင်း အခြေအနေကို သတိရလိုက်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခဏဖယ်ပေးပြီး ဆရာဖြစ်သူ ခုံရွှီးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ခေတ္တ ထိန်းချုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>   ​ဆရာမှာ ဝိညာဉ်ကြွင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း လုဖန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာ၏။ အကယ်၍ ဆရာကသာ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပါက သူ၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ဤသံတိုင်များမှ ရုန်းထွက်ကာ ဂူချန်ကို သတ်ပြီး သူ၏ မိသားစုကို ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>   ​အရင်ကဆိုလျှင် လုဖန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတစ်ပါးအား အသုံးပြုခွင့်ပေးရန် ဝန်လေးနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခု အခြေအနေမှာ မည်သည်ကိုမှ တွေးမနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် ဆရာက သူ့ကို မပြစ်တင်ဘဲ နှစ်သိမ့်ပေးနေသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ ။</p> <p>​"ဆရာ... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ယုံကြည်ပါတယ်.."</p> <p>​ဝုန်း....</p> <p>​လုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ထက်မြက်သော အရောင်အဝါများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ထို့နောက်...</p> <p>​"ဟားဟားဟား.. ဟားဟားဟား..."</p> <p>​   လုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လူသည် အလွန် ပျော်ရွှင် နေပြီး ရင်ခေါင်းသံကြီးဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ငါးမိပြီကွ ဟားဟားဟား..."</p> <p>​   သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသော လုဖန်၏ ဝိညာဉ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်။  သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ ခုံရွှီး၏ ဝိညာဉ်က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>​"ဒါ..ဘာလို့လဲ..ဘာလို့လဲ.."</p> <p>    လုဖန်၏ ဝိညာဉ်သည် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုံရွှီး... ခင်ဗျား.. ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာ.. ကျုပ်ကို လိမ်ခဲ့တာလား.."</p> <p>​   သူသည် မည်မျှပင် အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေစေကာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဟားဟား.. မင်းက အရူးမို့လို့ပေါ့.. ဘယ်သူကများ မင်းကို အလကား ကျင့်စဉ်တွေ ပေးပြီး သိုင်းပညာတွေ သင်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ.."</p> <p>    ခုံရွှီးက အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ခွန်အားလေး နည်းနည်း ရှိလာတာနဲ့ ဂူချန်ကို သွားပြိုင်ရဲတယ်ပေါ့.. သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား.. မင်းလို အရူးမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး.. အခုတော့ သွားလိုက်တော့ အရူး.."</p> <p>​   ခုံရွှီးသည် လုဖန်၏ ဝိညာဉ်ကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ လုဖန်သည် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခုံရွှီးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသားကျအောင် လုပ်နေသည်ကိုသာ ရင်ကွဲနာကျစွာ ကြည့်နေရတော့သည်။</p> <p>​"ဟားဟားဟား.."</p> <p>​ခုံရွှီးသည် သံတိုင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားရင်း ခန္ဓာကိုယ်သစ် ရရှိသွားသဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏ ။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မှ သူ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဤသည်က ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အတိုင်းသာ ဖြစ်ချေမည် ။</p> <p>​"ဟားဟားဟား..အောင်မြင်ပြီ..အောင်မြင်ပြီ.."</p> <p>​ဖြန်း...</p> <p>​   ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုံရွှီး၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>​   ဂူချန်သည် သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လုဖန် ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရွံရှာစက်ဆုပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>​"မင်း ဘာတွေ အော်နေတာလဲ.."</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save