Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇+၄၈</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့ခြေတွေလက်တွေ ချိုးပြီး ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>   ​အမျိုးသမီး၏ ရိုက်ချက် ကျရောက်လုနီးနီး အချိန်၌ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင် ထင်ရလေသည်။ သို့ရာတွင် ထိုရိုက်ချက်၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ဂူချန်သည် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ လက်ဝါးကို အမူအရာမပျက်သာ ကြည့်နေလေ၏။</p> <p>​   သူမ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ဂူချန်သည် သူ၏ ခရမ်းရောင် နတ်ဆိုးမျက်လုံး ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုထားလျှင်ပင် သူမ လက်၏ အရိပ်ကိုသာ မသဲမကွဲ မြင်ရသည်။ သူ မည်သို့မှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိ။ ဤစွမ်းအားသည် စတုတ္ထအဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီး သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းနှင့် ယှဉ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>​သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိချေ။ သူ့တွင်အကူအညီ ရှိ၏။</p> <p>   ​ချင်းဟယ်မြို့တွင်သာမက ကျန်းနန်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင်ပါ ထိပ်တန်းဝင်သော သိုင်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေဆက်ခံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အစောင့်အရှောက်မပါဘဲ အပြင်ထွက်မည် မဟုတ်ချေ။ နောက်ခံအင်အားကို သုံးပြီး အနိုင်ကျင့်ရခြင်းသည်က သူ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်ချေသည် ။</p> <p>​   လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ဂူချန်၏ မျက်နှာကို  ထိအံ့ဆဲဆဲတွင်  မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုကို တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဂူချန်၏ မျက်နှာရှေ့ရှိ လေထုမှာ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများအလား တုန်ခါသွား၏။</p> <p>​ဝုန်း....</p> <p>​   နားကွဲမတတ် အသံကြီးနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အမှိုက်သရိုက်များမှာ လေပေါ်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ဒါရိုက်တာ လီကျဲနှင့် အခြားကျောင်းသားများမှာ ထိုအရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြ၏။</p> <p>​   သို့သော်လည်း မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော ဂူချန်မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ လက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်လျက် အေးအေးဆေးဆေး ရပ်နေဆဲပင် ။ သူက ရှေ့တွင် ရှိသောအမျိုးသမီးကို သေလူတစ်ယောက်သဖွယ်  ကြည့်နေလေသည်။ အကယ်၍ ဤရိုက်ချက်သာ ထိမှန်သွားပါက သူ သေချင်မှ သေမည် ဖြစ်သော်လည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကာ အရှက်ကွဲရပေတော့မည်။</p> <p>​   ဂူချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမအတွက် စီရင်ချက် ချမှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်း သေတွင်းတူးလိုက်တာပဲ.."</p> <p>​'ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..'</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် တုန်ခါနေသော လေထုကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမ မည်မျှပင် စွမ်းအားကို အသုံးပြုပါစေ၊ နောက်ဆုံး ၀.၀၁ စင်တီမီတာကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိ။ တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ဤမျှ အစွမ်းထက်နေသည်လော ။</p> <p>​   နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ အဖြေကို သိလိုက်ရ၏။ သူမ သတိမထားမိခင်မှာပင် နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားသည့် လူတစ်ဦးသည် ဂူချန်၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>​   ထိုလူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့် ယွင်ယန် ထိတွေ့နေသော လေနံရံ မှာ ပြင်းထန်စွာ တိုးထွက်လာပြီး သူမကို မီတာ ဒါဇင်ဝက်ခန့် လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p>​'လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်လား..'</p> <p>​   ယွင်ယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤမျှ ရှားပါးသော သိုင်းပါရမီရှိသူကို ဂူချန်ကို ကာကွယ်ရန် သီးသန့် တာဝန်ပေးထားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ဤသို့သော အစွမ်းမျိုးကို လူသားမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် သားရဲတွေ သတ်တဲ့နေရာမှာ သုံးရမယ့်အစား ဤကဲ့သို့သော လူယုတ်မာအတွက် ခွေးတစ်ကောင်လို အလုပ်အကျွေး ပြုနေရသည်မှာ နှမြောစရာပင်။</p> <p>​   သို့သော် သူမ ထပ်မံ မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လာရောက် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါလာပြီး သူမကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေရန် ဝိုင်းရံလာကြသည်။</p> <p>​'မကောင်းတော့ဘူး..'</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် ထူးခြားသော ခြေလှမ်းသိုင်းကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>​ဗုန်း...</p> <p>​   သူမ ရပ်နေခဲ့သော နေရာ၌ လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ ကျောင်းဂိတ်ဝတွင်  လွင့်ပျံသွားသည်။ သူမ ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးနှင့် လူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့် လေထုမှာ ပုံပျက်သွားကာ လူမြင်ကွင်းသို့ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည် ။</p> <p>​   သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော လူတစ်ဦးက မြားတစ်စင်းအလား သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ ထိုလူ၏ ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွနေပြီး သွေးကြောများမှာ အရေပြားအောက်တွင် တီကောင်သဖွယ် တွန့်လိမ်နေသည်။ သူ၏ လက်သီးချက်တွင် တန်ပေါင်းရာချီသော ခွန်အားပါဝင်နေသည်။</p> <p>​ဝှီး.....</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် မတ်တပ်ရပ်ရန် အချိန်မရသေးမီမှာပင် အလွန် ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာသည်။ သူမက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများကို အမြန်ဆုံး စုစည်းကာ ခရမ်းနုရောင် အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>​"လူအများနဲ့ အနိုင်ကျင့်တာလား.. သိုင်းသမားကျင့်ဝတ် မရှိလိုက်တာ.."</p> <p>   ယွင်ယန်သည် အားကုန်သုံးကာ ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>​   မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးနှင့် လူမှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်သီးကိုသာ အာရုံစိုက် ထိုးလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကြောင့် လေထုမှာ ကွဲအက်သွားပြီး အောက်ခြေရှိ ကျောက်ခဲများမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​ဝုန်း....ခွမ်း...</p> <p>​   ခရမ်းနုရောင် အကာအကွယ်မှာ ဖန်သားပြင်အလား ကွဲအက်သွား၏။</p> <p>​"ဟာ..."</p> <p>   ယွင်ယန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ပြင်းထန်သော အားလှိုင်းများက သူမ၏ လက်မောင်းများကို ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>​ဝုန်း...</p> <p>​   မည်သူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရမီမှာပင် ယွင်ယန်၏ ကိုယ်လုံးသည် အမြောက်ဆန်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွား၏ ။ သူမက လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်ခန်းများနှင့် တံတိုင်းများကို ဝင်တိုက်ကာ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p>​   သူမ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး အရိုးများမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ကျိုးကြေကုန်သည်။ လမ်းဘေးမီးတိုင်များ၊ ဆိုင်းဘုတ်များနှင့် ကျောက်တိုင်များမှာ သူမ လွင့်ထွက်သွားသော အရှိန်ကြောင့် အကုန်လုံး ကြေမွပျက်စီးသွားလေသည်။</p> <p>​   တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ပေါ်လွင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နွားခေါင်းနှင့် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ဂူချန်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပြန်လည် နေရာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"မဆိုးဘူး..ကောင်းတယ်.."</p> <p>​   ဂူချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူ၏ အဖေထည့်ပေးလိုက်သော အစောင့်နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှ၏ ။ တစ်ယောက်က လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုတွင် ပြိုက်ဘက်ကင်းသည်။</p> <p>​"သူရဲ့ ခြေလက်တွေကို ချိုးပစ် ..ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ရှေ့ကို ခေါ်လာခဲ့.."</p> <p>​   ဂူချန်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သူ့အား လာရန်စပါက ကျရှုံးမှု၏ အကျိုးဆက်ကို ထည့်သွင်းစဥ်းစားသင့်ပေသည် ။</p> <p>​   ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ ကြည့်နေသော ဒါရိုက်တာ လီကျဲသည် အမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသည်။</p> <p>​"သခင်လေးဂူ... ဒီလူက လျိုလုံတက္ကသိုလ်က ဆရာမထင်တယ် .. အထူးတန်းပြ ဆရာဖြစ်ပုံရတယ်.. ဒါ နည်းနည်းတော့..."</p> <p>​"ထွီ...."</p> <p>​   ဂူချန်က အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး...</p> <p>"သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..လျိုလုံတက္ကသိုလ် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်လာရင်တောင် ငါ့ကို လာတားလို့မရဘူး.. "</p> <p>   ​ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အစောင့်နှစ်ဦးကို လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီကျဲကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>​"ခင်ဗျားနောက်ထပ် တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် သူနဲ့အတူ အဖော်လိုက်ရလိမ့်မယ်.."</p> <p>​   လီကျဲ ထိတ်လန့်သွားပြီး အနောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save