Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၉+၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">နေဦး..နေဦး..မသေနဲ့အုံး.. ငါ့ကို စေတနာတန်ဖိုးလေး ပေးသွားအုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"အင့်..."</p> <p>​ယွင်ယန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး အတင်းရုန်းကန်ကာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစအချို့ စီးကျလာ၏။ သူမ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တစ်စစီ ပြိုကွဲတော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရသည်။</p> <p>​   အထူးသဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းတို့မှာ ပြင်းထန်သော အားဒဏ်ကြောင့် အရိုးများ ကျိုးကြေကုန်ကာ ကြွက်သားများမှာလည်း စုတ်ပြဲကုန်သည် ။</p> <p>​"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါက ပဉ္စမအဆင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်ရဲ့ အထွက်အထိပ်မှာ ရှိနေတာကို..."</p> <p>​   ယွင်ယန်သည် သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ နွားခေါင်းနှင့် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ်နှစ်ဦးကို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အဆင့်တူချင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမက ကိုယ်ဖော့သိုင်းနှင့် စစ်မှန်သောချီကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုထားသည့်တိုင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားရခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p>​   ထိုနှစ်ယောက်သည် ခွန်အားအစစ်အမှန်ကိုပင် ထုတ်သုံးရသေးပုံမရ။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အစွမ်းမျိုး ရှိနေ၍လည်း ထိုလူယုတ်မာ ဂူချန်က သူမကို မြင်လျှင်ပင် မကြောက်မရွံ့ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​   ဂူချန်၏ အေးစက်သော စကားသံများနှင့် သူမဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လာနေသော အစောင့်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ယွင်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမက နာကျင်မှုကို အောင့်အီးကာ ခြေထောက်ကို အသုံးပြု၍ နောက်သို့ တရွတ်တိုက် ဆုတ်ခွာရင်း သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဂူချန်.. ငါက လျိုလုံတက္ကသိုလ်ရဲ့ အထူးတန်းပြ ဆရာမတစ်ယောက်နော်..နင် တစ်ခုခုမလုပ်ခင် သေချာစဉ်းစားဦး.."</p> <p>​   သို့သော် ဂူချန်က သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေပြီး အစောင့်နှစ်ဦး၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း မရှိ။ ဤသည်ကို မြင်လျှင် ယွင်ယန်၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>​   သူမသည် လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ အမာခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူက မည်သို့ ဝံ့ရဲရသနည်း။  လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ လက်စားချေမှုကို မကြောက်သည်လော။</p> <p>​ရှူး... ရှူး...</p> <p>​   လေကို ခွဲထွက်လာသော အသံနှစ်ခုနှင့်အတူ နွားခေါင်းနှင့် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ယွင်ယန်၏ ရှေ့နှင့် နောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"လူယုတ်မာတွေ.."</p> <p>​   လွတ်လမ်းမရှိတော့သည်ကို သိသောအခါ ယွင်ယန်သည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>​"ရှင်တို့မှာ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ သိုင်းပါရမီ ရှိနေတာပဲ.. လူသားမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုတာက ပိုမကောင်းဘူးလား..ဘာလို့ ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ အိမ်တော်က သခင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ လူမိုက်အဖြစ် အသုံးတော်ခံနေရတာလဲ.."</p> <p>​"ရှင်တို့သာ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပြီး အဲဒီကောင်စုတ်လေးကို စွန့်ခွာခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဌာနတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်.. အားလုံး အားကိုးရတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးတွေ ဖြစ်လာအောင် ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်.. ဘယ်လိုလဲ.."</p> <p>​   သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် စစ်မှန်လှပြီး ထိုသူတို့၏ အသိစိတ်ကို နှိုးဆော်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေ၏။ ဂူချန်ကမူ ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>   မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းလိုက်ပါသနည်း  ။ သူမကိုသူမ ကာတွန်းကားထဲမှ ဇာတ်လိုက် ထင်နေသည်လော မသိ ။ လူယုတ်မာများအား စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ဆွဲဆောင်ချင်နေ၏ ။</p> <p>   ဤလူနှစ်ယောက်သည် ဂူမိသားစုမှ သီးသန့်လေ့ကျင့် ပေးထားသော အသေခံတပ်သားများပြီး သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုက ၁၀၀ % ကိုပင် ကျော်လွန်နေ၏ ။ ဂူချန်ခိုင်းသမျှကို နောက်မတွန့်ဘဲ လုပ်ဆောင်ကြမည့်သူများဖြစ်သည် ။</p> <p>​   မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် ဘာခံစားချက်မှ မရှိပေ။ ကျောင်းဂိတ်ဝတွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြသော်လည်း ထိုလူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကြောက်လန့်သဖြင့် မီတာရာချီ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​ထိုလူများ၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်၏ ကြွက်သားများမှာ တောင်ကုန်းငယ်လေးများအလား ဖောင်းကြွလာသည်။ သူသည် လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယွန်းယန်၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ဘယ်ဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဇောက်ထိုး မလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟင့်အင်း... မလုပ်နဲ့...."</p> <p>​   ခန္ဓာကိုယ်၏ ဟန်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အရာအားလုံး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသဖြင့် ယွန်းယန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ရပ်..ရပ်..ငါ့ရဲ့ လျိုလုံတက္ကသိုလ်က ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှာ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်နော် ..ရှင်တို့ မလွယ်...အား...."</p> <p>​   သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်စကားပင် မဆုံးလိုက် ။ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုလှိုင်းများမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ပါးစပ်မှ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။</p> <p>​ဂျွတ်..ဂျွတ်...</p> <p>​   အရိုးကျိုးသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွင်ယန်၏ အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်မှ ခြေကျင်းဝတ်မှာလည်း ကြေမွသွား၏။ နိဗ္ဗာနအဆင့်၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မာကျောသည့် အရိုးများမှာ အစောင့်၏ လက်ထဲတွင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​ယွင်ယန်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိန်နေပြီး အပြင်းအထန် ရုန်းကန်သော်လည်း အစောင့်၏ သန်မာသော လက်ဝါးများကြားမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။</p> <p>​ဂျွတ်..ဂျွတ်..</p> <p>​   နောက်ထပ် အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယွင်ယန်၏ ခြေလက် လေးဖက်စလုံး လုံးဝ ကျိုးကြေသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အရိုးများ ကြေမွသွားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေါက်ဆွဲပြားများအလား ပျော့ခွေသွားတော့သည်။</p> <p>​[စနစ် - အိမ်ရှင်သည် သူ၏နောက်ခံအင်အားကို အသုံးပြု၍ အနိုင်ကျင့်နေသော နတ်ဘုရားမ၏ ဆရာမကို အရိုးများချိုးကာ အရပ်ရှည်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၂၀၀]</p> <p>​ဗုန်း..</p> <p>​   မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်က ယွင်ယန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ယွန်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လွင့်သွားပြီး မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ရေတံခွန်အလား ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>​   သူမ သွေးတစ်လုတ် ထပ်မံ အန်လိုက်ရပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင် နီမြန်းသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လက်သီးချက်ကြောင့် ပွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဒန်တျန်  ရှိ စစ်မှန်သောချီများ ကွဲလွင့်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့ကာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>​   ယခုအခါ ယွင်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တကြီးစွာ ရနေမိသည်။ အကယ်၍ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို သိခဲ့လျှင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ လာမည်မဟုတ်။ သူမ၏ ခြေလက်များ ကျိုးကြေသွားရုံသာမက ကျင့်ကြံမှုပါ ပျက်စီးသွားလေပြီ။</p> <p>​   ယခုမှစ၍ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ နိမ့်ကျသွားသည်။ လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ အထူးတန်းပြ ဆရာမဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားရပေလိမ့်မည်။ သူမ ဂုဏ်ယူခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အ... အ..."</p> <p>​ယွင်ယန်သည် မြင်းခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်၏ တရွတ်တိုက် ဆွဲယူလာမှုကြောင့် သွေးလမ်းကြောင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်ကာ ဂူချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p>​   ကျောင်းသားများနှင့် ဒါရိုက်တာ လီကျဲတို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြ​​၏။ မည်သူမှ စကားတစ်ခွန်း မပြောရဲကြ။ ဤသည်က ချင်းဟယ် အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း၏ အနိုင်ကျင့်သူ ဘုရင် ဂူချန် ဖြစ်သည်။ သူတို့မျက်စိထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပဉ္စမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ပင်လျှင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြက်ကလေးတစ်ကောင်လို နင်းခြေခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​   ထိုလူများကြားတွင် လီကျီရန် တစ်ယောက်သာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ပရိတ်သတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​" ဘောစ့်ကတော့ အမိုက်ဆုံးပဲ.."</p> <p>​   ဂူချန်က သူ့ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏ ။</p> <p>' ဗီလိန်လုပ်ရတာ ကောင်းလိုက်တာ ဟီးဟီး..'</p> <p>​   အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ယွင်ယန်ကို ဂူချန်၏ ရှေ့သို့ အမှိုက်တစ်ခုလို ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p>​"သူ သေမသွားဘူးမလား.."</p> <p>​   ဂူချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘေးမှ နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးစွပ် အစောင့်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သူ့ကို ဆေးကုပေးလိုက်ဦး.. အသေမခံနဲ့"</p> <p>​   သူ့အနေဖြင့် စေတနာတန်ဖိုးများကို မသိမ်းရသေးသဖြင့် သူမကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ အသေခံ၍ မဖြစ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save