Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဦးဝေလငါးအန်ဖက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏချင်းတွင်မှာပင် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းဂယက်များ ထသွားတော့သည်။</p> <p>ဝေလငါးကြီး၏ ပါးစပ်မှာ အတိုင်းအဆမဲ့နက်သော ချောက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်ဟလာရာ၊ အနားရှိ ကယ်ဆယ်ရေးသမားများနှင့် live ကြည့်ရှုနေသော ပရိသတ်များကိုပါ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤဟပြဲကြီးဖြစ်နေသော ပါးစပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီးမှသာ လူအများမှာဝေလငါးလို မျိုချခြင်းဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်အစစ်အမှန်ကို နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနားရှိ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် လုပေါင်က အသက်ကယ်လှေပေါ်မှ မီတာ ၁၀ ကျော်ရှည်သော ကြိုးတစ်ခွေကို ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလန့်တကြား လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြပါ။ ကျွန်တော် သူ့ဗိုက်ထဲ ခဏဝင်ကြည့်မလို့။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ကြိုးတစ်ဖက်ကို လိပ်ကြီး၏ခြေထောက်တွင် ချည်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကိုမူ သူ၏ခါးတွင် ပတ်ချည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လိပ်ကြီးကို ပုတ်ကာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငြိမ်ငြိမ်နေနော် အထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက် ကြားလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝူးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လိပ်ကြီးက နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်ကာ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးကြီးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... မဆင်မခြင် မလုပ်ပါနဲ့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အထဲကို ဝင်လို့မရဘူးလေ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့ကို မြန်မြန်ပြန်ဆွဲထုတ်ကြပါဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးသမားအားလုံးနှင့် သန်းနှင့်ချီသော ပရိသတ်များ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် လုပေါင်သည် ဖားသလိပ်ဝေလငါး၏ ဧရာမပါးစပ်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ စူပါ  live eye သည် အလင်းအမှောင်ကို ချက်ချင်းညှိလိုက်ရာ ဝေလငါးဗိုက်ထဲတွင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ညှီစို့စို့ အနံ့ဆိုးကြီးက သူ့ကို အတင်းတိုက်ခိုက်လာသည်။ လုပေါင် ချက်ချင်း အသက်အောင့်လိုက်ရသည်။ ကာတွန်းတွေထဲကလို မဟုတ်ပါလား ဝေလငါးဗိုက်ထဲက အခြေအနေက လုံးဝကို မသာယာလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝေလငါးကြီးမှာလည်း လုပေါင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပုံရသဖြင့် ပြင်ပအလင်းရောင် ဝင်နိုင်ရန် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် အစာမျိုပြွန် ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ထိုကြီးမားလှသော လမ်းကြောင်းမှာ အသားတောင်ကြီးတစ်ခုထဲ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ကာတွန်းထဲကလို ကျောက်သားလို လိုဏ်ဂူမျိုးမဟုတ်ဘဲ နီရဲနေကာ ထင်ထားသလောက်လည်း ကျယ်ဝန်းခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အနံ့ကတော့ ချဉ်စုတ်စုတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝေလငါးတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အစာစားပုံကြောင့် ဒီနေရာက တော်တော်လေး သန့်ရှင်းပါတယ်။ အခု ကျွန်တော်ရောက်နေတာကတော့ သူ့ရဲ့ အစာမျိုပြွန်ထဲမှာပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က live ကြည့်နေသူများကို လက်ပြလိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြန်အောင့်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင်မူ လူတိုင်း ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ကယ်ဆယ်ရေးသမားတစ်စုမှာ ကြိုးကို ဆွဲချင်နေသော်လည်း လိပ်ကြီးကမူ လုံးဝခွင့်မပြုပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒီထဲ ဝင်သွားပြီးရင်... လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးသမားများမှာ ရူးချင်စိတ်ပေါက်နေကြပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံချင်ရင်တောင် ဒီလို ဝေလငါးဗိုက်ထဲ ပြေးဝင်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Ocean Live Streamပေါ်တွင်လည်း ပရိသတ်များမှာ ရူးမတတ် အားပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိုက်တယ်ဟေ့...လန်ထွက်နေရောပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါမျိုးက တကယ်ရောဖြစ်နိုင်လို့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ရတနာနတ်ဘုရားကတော့ တကယ်ကို အရူးပဲ။ ငါအခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ဘယ်လို သာမန်လူက ဝံပုလွေကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို ပုတ်မလဲ။ကျားကို သွားစမလဲ။ ပြီးတော့ မျောက်ဘုရင်ကို ချဦးမလဲ။အခုကျတော့ ဝေလငါးကြီး ဆာနေမှာစိုးလို့ သူ့ဗိုက်ထဲအထိ အစာအဖြစ် အနစ်နာခံ ဝင်ပေးနေတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်သည် မြင်ရသူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို live အဖြစ် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး အစာမျိုပြွန်ထဲအထိ ဝင်သွားသည်ကို အားလုံး မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ဝေလငါးများအကြောင်းကို အတန်အသင့် နားလည်ထားသည့်အပြင် သူ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ကြောင့်လည်း မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝေလငါးကြီးမှာ အစာမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လုပေါင်သည် အစာသိုလှောင်ရာ ပထမအစာအိမ် သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာမှာ လုံးဝဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသည်။ ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော အစာခြေအက်စစ်နံ့ကို သူရလိုက်သည်။ ထိုအစာအိမ်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် သူသည် အူလမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အူလမ်းကြောင်းထဲတွင်သာ သူအလိုရှိသော အရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖားသလိပ်ဝေလငါးများတွင် အစာအိမ် လေးခုရှိသည်။ ဤနေရာမှာ အစာသိုလှောင်ရန်ဖြစ်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ အစာအိမ်များမှာမူ အစာခြေအက်စစ်များ ပြည့်နေသဖြင့် အထဲရောက်သွားပါက ပြန်ထွက်လာရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် အစာခြေအက်စစ်နံ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ လုပေါင် ပြန်ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အူလမ်းကြောင်း၏ အကွေ့အကောက်များကြားတွင် ကပ်နေသော လူ့ဦးခေါင်းခန့်ရှိသည့် မည်းနက်ပြီး မာကျောသော အလုံး ၃ လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဘာလဲဆိုတာ လုပေါင် သိသည်။ သူက အပျော်သဘော ဝင်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မှတ်တမ်းများအတိုင်း ဖားသလိပ်ဝေလငါး၏ အူထဲတွင် အန်ဖက် ရှိနေသည်ကို တကယ်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့မှာ စွန့်ပစ်လိုက်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အန်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဤကဲ့သို့ အထဲတွင် ကျန်နေတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် သတိထား၍ အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျလာသော အရည်များကြောင့် အရေပြားမှာ ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဝေလငါးအန်ဖက်များကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။ လက်ပေါ်တွင် ပေကျံသွားသော အကျိအချွဲများကြောင့်လည်း ပြင်းထန်သော ပူလောင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်မှုမရှိပေ။ သူသည် အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်ကာ အူလမ်းကြောင်းထဲမှ ပြန်ထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် အရေပြားများ ချက်ချင်းပုပ်ရိသွားပေလိမ့်မည်။ သူကဲ့သို့ ထူးဆန်းသောလူမျိုးမှသာ ဤနေရာသို့ လာနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live ကြည့်နေသူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်... သူဘာကို ယူလိုက်သည်ကို လူတိုင်းနီးပါး သိကြသည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဤအရာမှာ ဝေလငါးဗိုက်ထဲက ရှားပါးလှသော အန်ဖက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအရာသည် ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးပြီး တစ်ဂရမ်လျှင် ငွေသောင်းနှင့်ချီ ပေးရကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ဖက်များကိုအသက်ရှင်နေတဲ့ ဝေလငါးဗိုက်ထဲ ဝင်ယူရဲတဲ့လူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားကြပေ။ဘယ်သူမှလည်း ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဲကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။သို့သော် ဒီနေ့တော့ ရတနာနတ်ဘုရားက လုပ်ပြသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အောင်မြင်ရုံတင်မကဘဲ ရှားပါးလှတဲ့ အန်ဖက် ၃ တုံးကြီးတောင် ရလာခဲ့တယ်။ အရွယ်အစားက သိပ်မကြီးပေမဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ဖြတ်လို့မရပါဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နတ်ဘုရားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ ထာဝရ နတ်ဘုရားပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူလုပ်တာနဲ့ ငါဖြင့် အသည်းယားလိုက်တာ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေလငါးအန်ဖက်ကိုရဖို့ ဝေလငါးတွေကို သတ်ပြီး ရှာနေတဲ့လူတွေသာသိရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့အပြစ်တင်နေကြတော့မယ်။ဒီလိုနည်းနဲ့ ယူလို့ရတယ်ဆိုတာ သူတို့ စဉ်းစားမိကြမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမလေး... ဘုရား ဘုရား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါပဲ ရူးနေတာလား သူပဲ ရူးနေတာလား ဒါက တကယ်ကြီး ဖြစ်နိုင်လို့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလူကတော့ ကမ္ဘာ့စံချိန်ကို အမြဲတမ်း ရိုက်ချိုးနေတာပဲ။ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က ဝေလငါးပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ အစာမျိုပြွန်ထဲ ဝင်သွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားကြ။ ပထမအစာအိမ်ထဲအထိ ဝင်သွားလိမ့်မည်ဟုလည်း မတွေးထားကြပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ အောက်ဘက်ရှိ အူလမ်းကြောင်းထဲအထိ ဝင်သွားပြီး... အသက်ရှင်နေသော ဝေလငါးဗိုက်ထဲကနေ ဝေလငါးအန်ဖက်၃ တုံးကြီးကို အပြင်သို့ ယူလာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ပင်မကူးရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအရာအားလုံးသည် တိုတောင်းလှသော ၂ မိနစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ လူတိုင်း သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လုပေါင်မှာ ပြန်ထွက်ရန် ကြိုးကို အချက်ပြနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် လိပ်ကြီးသည် ကြိုး၏ ဆွဲအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အမြန်ဆုံး ကူးခတ်လိုက်ရာလုပေါင်ကို ဝေလငါးပါးစပ်ဆီသို့ ခဏချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ... သူ ပြန်ထွက်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင် အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်ကို ကယ်ဆယ်ရေးသမားများက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် လုပေါင်သည် သူ့ကိုယ်ပေါ်က အကျိအချွဲများကို ဆေးကြောရန် ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း အထဲကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် live ကြည့်ရန် ဖုန်းလိုင်းမရှိသဖြင့် ထို ၂ မိနစ်အတွင်း လုပေါင် အထဲတွင် ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူတို့မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟူးးး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးသမား အများအပြား သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူ ဘာမှမဖြစ်တာပဲ တော်ပါသေးရဲ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည်လည်း တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိသည်။ အက်စစ်စက် ကျခဲ့သော နေရာများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းပြီး ဖောင်းကြွနေသည်။ သူဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီမှာလည်း အပေါက်များ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒါက အက်စစ်သိပ်မပြင်းသော အူလမ်းကြောင်းထဲမှာတင်ဖြစ်သည်။အကယ်၍ သူသာ အစာခြေအက်စစ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ အစာအိမ်ထဲ ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာမတွေးရဲပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လိပ်ကြီးသည် သူ့အနားသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ကူးလာသည်။လုပေါင်သည် လိပ်ကြီးကျောပေါ်သို့ အမြန်တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အက်စစ်စားထားသော အမှတ်အသားများကို တွေ့ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချက်ချင်း ပြတ်ထွက်သွားခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမည်းရောင်သန်းနေသော အန်ဖက် ၃ တုံးမှာ အရွယ်အစား တူညီကြပြီး သခွားမွှေးသီး တစ်လုံးခန့်စီ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှပြီး ပင်လယ်ရေပေါ်တွင်ပင် ပေါ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေလငါးအန်ဖက်တွေလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးသမား တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာပြောတယ်... ဒါတွေက ဝေလငါးအန်ဖက်တွေလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက အန်ဖက်ရှာဖို့ ဝေလငါးဗိုက်ထဲ ဝင်သွားတာလား။ဒါ... ဒါကတော့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆွံ့အလျက် ကယ်ဆယ်ရေးသမား အားလုံးမှာ ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live လွှင့်ခန်းမှာလည်း ပို၍ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပရိသတ်ဦးရေမှာ အလွန်အမင်း တိုးတက်လာပြီး လက်ဆောင်ပစ္စည်းများမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေးပို့နေကြသည်။ ပင်လယ်ပြင် ရတနာသိုက်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ live ထဲတွင် အဆ ၃၀ ကျော်အထိ တက်သွားသော်လည်း အများစုမှာ Live အဖွဲ့သားများ၏ ကြော်ငြာမှုကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရတနာဟေ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် သူ ချမ်းသာသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤစွမ်းရည်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် နောင်တွင် ပိုက်ဆံအတွက် ပူစရာ လိုပါဦးမည်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save