Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်္ဂြိုဟ်စက်များ ဆောက်လုပ်မလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လူအများအပြားသည် အမှတ် ၂မြေကွက် ကို စိတ်ဝင်စားလာကြပြီး တင်းလင်ထံသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်သွယ်လာကြသည်။ ဤမြေဧရိယာ၏ အလားအလာရှိသော တန်ဖိုးကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အမှတ် ၁မြေကွက် ၏ ပိုင်ရှင်မှာမူ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်းကျန်းမြို့တွင် လူအများအပြားသည် ဤမြေကို မျက်စိကျနေကြသည်။အဆက်အသွယ်များအသုံးပြုခြင်း ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများကို အားကိုးခြင်း ငွေပေးခြင်းလက်ဆောင်ပေးခြင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများပင် ပြုလုပ်ကြသော်လည်းတင်းလင်ကမူ ထိုသူအားလုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မစ္စတင်း.. ကျွန်တော်က ဟန်ယဲ့ အုပ်စုက ဆူးကျန်းရှန်းပါ။ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းလင်သည် လုပိုင်ဟောင် ကို ဆက်သွယ်ရန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ကောဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်းရှန်းလား... မှတ်မိတာပေါ့ရှင်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းလင်ကရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးက ကျွန်မအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက ဦးလေး လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာ မှတ်မိပါသေးတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆူးကျန်းရှန်းသည် အမှတ်၁မြေကွက် ကို ဝယ်ချင်နေမှန်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ ဟန်ယဲ့အုပ်စု၏ နာမည်မှာ သေးသည်မဟုတ်။၎င်းတို့တွင် ပြည်နယ်အနှံ့ အိမ်ခြံမြေစီမံကိန်းများ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ ဦးလေးပါပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆူးကျန်းရှန်းသည် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က တင်းလင်၏ မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးပြီး သူမက သူ့ကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်းရှန်းက အမှတ်၂မြေကွက်အတွက် ဆက်သွယ်တာလားကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးကတော့ ဝယ်ချင်တဲ့သူရှိရင် ဝယ်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားပါတယ်။ သူကတော့ ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ်သုသာန်ဒါမှမဟုတ် အလောင်းမီးသင်္ဂြိုဟ်စက် ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ပြောပါတယ်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက အခြေအနေကို ပါးပါးနပ်နပ် အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကတော့... ရည်မှန်းချက်ကြီးသော သူဌေးကြီး ဆူးကျန်းရှန်းပင်လျှင် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ သူသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လင်လင်.. ဦးလေးကို ပြောပြလို့ရမလားမင်းရဲ့ အထက်လူကြီးက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လူအများအပြားသည် ဤလျှို့ဝှက်သော မစ္စတာလု အကြောင်းကို စပ်စုချင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အလွန် လျှို့ဝှက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲရှင်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းလင် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဤအဖြေကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ လက်ရှိတွင် ပဟေဠိဖြစ်နေသည်။သူ ဤမြေကို မည်သို့ရခဲ့သနည်း။ငွေတွေ အများကြီး ဘယ်ကရသနည်း။မည်သည့် အဆက်အသွယ်များကို အားကိုးနေသနည်း။ အားလုံးမှာ အဖြေရှာမရနိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ ဟားဟား လင်လင်...တကယ်လို့ အခက်အခဲရှိရင် ဦးလေးကျန်းရှန်းဆီ လာခဲ့နော်။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆူးကျန်းရှန်းသည်ထိုအခြေအနေကို စိတ်ကူးကြည့်ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့် ဦးလေးကျန်းရှန်း။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ သတင်းများ စတင်ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြံအမှတ် ၁ ၏ ပိုင်ရှင်သည် အဆိပ်ရှိသော မြွေရိုင်းမွေးမြူရေးခြံ သဘာဝ ပျားမွေးမြူရေးစင်တာ လမ်းဘေးခွေးနှင့် ကြောင်ဂေဟာ ဝက် နွား သိုး ကြက် ဘဲများအပြင်ဇီဝဓာတ်ငွေ့ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံများသာမက ထိုထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်သော အရာမီးသင်္ဂြိုဟ်စက် သို့မဟုတ် သုသာန်ကိုပါ ဆောက်လုပ်ရန် စီစဉ်နေသည်ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခင်အစီအစဉ်များမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အဆင့်သာရှိသော်လည်း ယခုနောက်ဆုံး အစီအစဉ်များမှာမူ လုံးဝကို အဆုံးစီရင်လိုက်သည့် အမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံအများကြီးအကုန်ခံပြီး မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်က ထွက်လာသည့် မီးခိုးတွေနဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းတွေကို ထိုင်ကြည့်နေရမည်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန့်ခွန်လင်းသည်လည်းသတင်းကြားကြားချင်းမှာပင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်ကာ နေရာတင်ဘဲမေ့လဲသွားတော့သည်။ စုန့်မိသားစုမှာလည်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ငိုကြွေးကြတော့သည်။ သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။ဤအရာမှာ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြေကို ဝယ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသောကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ထင်နေကြသူများနှင့်ကံစမ်းလိုကြသူများမှာလည်း မှင်သက်သွားကြသည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ သူတို့အားလုံး လက်လျှော့သွားကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသော မြေကွက်ကောင်းတစ်ခုမှာ ဘာမှတန်ဖိုးမရှိသော မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မနက်ခင်းတစ်ခုအတွင်းမှာပင် ဤသတင်းမှာ ချင်းကျန်းမြို့တစ်ခွင်နှင့် မြို့ပြင်အထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။စုန့်ခွန်လင်းက အရှုံးခံရောင်းနေရသော မွဲလုမတတ် ဈေးချထားသော ထိုမြေမှာ တန်ဖိုးများ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေတော့သည်။ ယခင်က ဝယ်ချင်ကြသူများမှာလည်း ထိုအတွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခင်က သန်း ၁၀၀၀နီးပါးဖြင့် ဝယ်ခဲ့သောမြေမှာ သန်း ၆၀၀ မှ သန်း ၃၀၀ အထိ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ အမှတ် ၁မြေကွက် ၏ နှောင့်ယှက်မှုသာ မရှိပါက ဤနေရာတွင် ဗီလာများ ဆောက်လုပ်ခြင်းဖြင့် သန်း ၃၀၀၀ နီးပါး အလွယ်တကူ ရောင်းရနိုင်သည်ကို သတိပြုသင့်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုမူ သန်း ၃၀၀ နှင့်ပင် မည်သူမျှ စိတ်မဝင်စားကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သုသာန်မြေကွက်အတွက် မည်သူက ဈေးကြီးပေးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်တွင် လုပေါင်သည် အိမ်၌ ထမင်းစားနေသည်။ ဒါပေါင် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများဖြင့် အပြင်းအထန် အချက်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>Live လွှင့်ရန်မှာ မနက်ဖြန်အတွက် စီစဉ်ထားသည်။ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီမှ နည်းပညာရှင်များသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ နားယူရန် လိုအပ်သဖြင့် မနက်ဖြန်မှသာ အလုပ်စမည်ဟု ပြောထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စုန့်ခွန်လင်းတော့ ဒီတစ်ခါ လုံးဝ ပြီးသွားပြီ။ အခုလေးတင်ပဲ သန်း ၃၀၀ နဲ့ ဝယ်မလားလို့ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်မေးသေးတယ်။ ဒီမြေကတော့ ကိုင်ထားရင် အပူလောင်မယ့် အရာကြီး ဖြစ်နေပြီ။ သူသာ အမြန် မရောင်းထုတ်နိုင်ရင် သူ့ပြဿနာတွေက ပိုပြီးတော့ပဲ များလာတော့မှာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပိုင်ဟောက်သည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခင်က အလွန်ပင် မာနကြီးပြီး ဗိုလ်ကျတတ်သော လူတစ်ယောက်မှာ ယခုမူ အသက်ဆက်နိုင်ရန် သနားစဖွယ် တောင်းပန်နေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မစဉ်းစားနဲ့တော့။အမှတ် ၁ဘမြေကွက် ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ခွေးရူးတစ်ကောင်လိုပဲ သုသာန်တွေမီးသင်္ဂြိုဟ်စက်တွေ ဆောက်ဖို့အထိ ကြံစည်နေတာ။ ဘယ်သူကများ လက်လွှဲယူရဲမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထမင်းစားနေသော လုပေါင်သည် သူ့အမေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သီးသွားပြီး တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးတော့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အနေရခက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့အမေက ကိုယ့်သားအရင်းကို ဘယ်လိုများ ပြောလိုက်ပါလိမ့်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြည်းဖြည်းစားပါဦး။ ဒါပေါင်က မင်းထမင်းပွဲပေါ် တက်ပြီး လုစားမှာကျနေတာပဲ။ လူကြီးဖြစ်နေပြီ စားတာ သောက်တာကလည်း ကလေးကျနေတာပဲ”။ </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပိုင်ဟောင်ကလုပေါင်ကို စွေကြည့်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ထမင်းဆက်စားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝုတ် ဝုတ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်း မြန်မြန်မကျွေးရင် ငါ တကယ်လုစားမှာနော်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါ့ကို အသားတစ်တုံးတောင် မပေးဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေါင်သည် ချက်ချင်း ဟောင်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် ရပ်ကာ စားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲများကို ချောင်းကြည့်သည်။ ထို့နောက် ထပ်ဟောင်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အာဟာရဖြစ်အောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပိုစားပါ အသားတွေ လျှော့စားပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်နှာဝိုင်းလေးမှာ သူငယ်ချင်းအိမ်သို့သွားလည်နေသဖြင့် ကျန်သော ဟင်းများမှာ သူ့အတွက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဖုန်းမြည်လာသည်။ တည်ငြိမ်နေသော လုပိုင်ဟောင်သည် နံပါတ်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တူကို ချပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရွှယ်ချီ  ကို အမြန်ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တင်းလင် ဆီကဆက်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တင်းလင် ဘာကိစ္စဖြင့် ဆက်တာဖြစ်နိုင်သနည်။ အမှတ် ၁မြေကွက်နှင့် ပတ်သက်သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စာကြည့်ခန်းထဲ သွားရအောင်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သွားစို့။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် လူကြီးဖြစ်နေပြီကို စားတာသောက်တာက သတိမထားဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ အော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့မိဘများကမူ သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏလေး လှဲနေသော ဒါပေါင်မှာလည်း ချက်ချင်း ပြန်ထလာသည်။ သူသည် ထွက်သွားသော သူ့သခင်နှစ်ဦးကို တစ်လှည့် စားနေဆဲဖြစ်သော သခင်ငယ်လေးကို တစ်လှည့် ကြည့်ကာ အမြီးကို အပြင်းအထန် နန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝု ဝု”</p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်း စားလို့ မပြီးသေးဘူးလား။</p> <p> </p> <p>“ဝုတ် ဝုတ်” </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်ကခေါင်းငုံ့ပြီး ဒါပေါင်ကို ပြန်ဟောင်လိုက်ရာ ခွေးကြီးမှာ လုံးဝ ကြောင်သွားတော့သည်။ ဒါပေါင်သည် ခေါင်းကို စောင်းပြီး သခင်ငယ်လေးကို သောက်ပေါတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီ စာကြည့်ခန်းထဲမှ လုပိုင်ဟောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မစ္စတင်း... အတည်ပြောတာလား။ရပါတယ် ရပါတယ်။ အကုန်အကျအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ တခြား ဘာတောင်းဆိုချက်မှ မရှိဘူးလား။အရမ်းကောင်းတာပေါ့ဗျာ။ “ </p> <p> </p> <p>ခြံအမှတ်၁ ၏ ပိုင်ရှင်က တင်းလင်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ဆက်သွယ်ကာ စိတ်ချလက်ချသာ ဝယ်ယူရန် ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပိုင်ဟောင်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သလို စိတ်လည်း လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်လိုက်ဦး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းရွှယ်ချီက ဘေးမှ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မစ္စတင်းလင်... ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း တွေ့လို့ရမလား။ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ ဟုတ်ကဲ့။ နှစ်နာရီမှာ တွေ့ကြတာပေါ့ဗျ။” </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက်သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် သူ့ကို သိတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မသိဘူးလေ။ မင်းကော သိလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ အမှတ် ၁မြေကွက် ပိုင်ရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လု  ဆိုတော့... ရှင့်ရဲ့ မသိသေးတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့မိသားစုက ရှစ်ဆက်တိုင်အောင် ဆင်းရဲလာတာ မင်းလည်း သိသားနဲ့။ မြန်မြန်ပြင်ဆင် မစ္စတင်းနဲ့ သွားတွေ့ရအောင်။ ခြံအမှတ် ၁ ပိုင်ရှင်နဲ့သာ တွေ့ရရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဒီလောက် အကျိုးအမြတ် အကြီးကြီးကို သူက ဘာလို့ ငါတို့ကို ပေးရတာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်၏ အကြားအာရုံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်လှသည်။ သူ့မိဘများ၏ စကားဝိုင်းကို သူ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်း... မေမေတို့ ဖေဖေတို့ တစ်နေကုန် ခေါင်းစားအောင် စဉ်းစားရင်တောင် အဲဒါ ကျွန်တော်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မှန်းမိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဟား ဟား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုပေါင်သည် ဂုဏ်ယူစိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>“ငါ့ကိုကြည့်စမ်းလက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့တင် လောကကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိနေပြီကွ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စများကိုမူ တင်းလင်ကိုသာ ဆက်လက် ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်တော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ပိုင်ဟောက်ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာ ကုမ္ပဏီ၏ CEO သည် ခြံအမှတ် ၂ ကို ဝယ်ယူရန် ငွေသန်း ၂၅၀ သုံးစွဲတော့မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ မဝယ်ရဲသည့်အချိန်တွင်မှ လုပိုင်ဟောင်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သန်း ၂၅၀ အကုန်ခံပြီး ပြဿနာတက်နိုင်သည့် မြေကွက်ကို ဝယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ထိုငွေအများစုမှာလည်း ဘဏ်မှ ချေးရမည်ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် လူအများအပြားမှာ ပွဲကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လုပိုင်ဟောက်က လက်ဦးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်အတိုင်းအတာကို မသိတဲ့ လူငယ်လေးပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သုသာန်မြေကွက်အတွက် သန်း ၂၅၀ သုံးပြီး အခြေအနေကို မသုံးသပ်ဘဲ အကွက်ကြီးကြီး ရဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လုပိုင်ဟောက်ရဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုက စုန့်ခွန်လင်းကိုတော့ အသက်ရှူပေါက် ရသွားစေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင်အမှတ် ၁မြေကွက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိသလို ဖြစ်သွားမှာကိုဆိုတာကိုသူ မသိဘူးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လောဘကတော့ အကန့်အသတ် မရှိဘူးပဲ။ ဒါက လုပိုင်ဟောက်မျိုချနိုင်မယ့် အရာမျိုးလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်းကျန်းမြို့တွင် လူပေါင်းများစွာမှာ လုပိုင်ဟောက်အရှက်ကွဲမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သူမျှ မဝယ်ရဲသည့်အချိန်တွင်မှ သူက တိုက်ရိုက် ဝင်ပါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါကသတ္တိရှိတာလား။ဒါမှမဟုတ် ရူးနေတာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းကတော့ ဒုတိယအချက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save