Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အခမ်းအနားကြီး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကြပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုတာအိုမျိုးစေ့တပည့် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများမှာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ အထက်တန်းလွှာအသစ်နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူထားရန် သဘာဝအတိုင်းပင် ဆန္ဒရှိကြပေမည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရွှီဖန်၏မျက်ဝန်းများမှာ တွေဝေစွာဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူသည် ရှောင်ပင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သင့်မသင့်ကို အသေအချာ စဉ်းစားနေခြင်းပင်။ သူ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ ကျင့်ကြံရန်သက်သက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့အတွက် အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန်တိုင်းဒဏ်မှ သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်မည့် ကျောထောက်နောက်ခံမျိုးပင်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဇီဝေချန်မိသားစုက သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလာခဲ့လျှင်ပင် ထိုသူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားစုမျိုးကို သူ လိုအပ်သည်။</p> <p>ယခု စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ရှောင်ပင်းမှာ သူ၏ဘေးနားတွင် အရည်အချင်းရှိသူများကို လိုအပ်နေမည့် အချိန်မျိုးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အစပျိုးပြီး သူ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းဖြင့် ရှောင်ပင်း၏ အကြိုက်ကို လိုက်၍ ဖော်လံဖားနိုင်ပါက အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ရှောင်ပင်းက အကာအကွယ်ပေးဖို့အတွက် သေးလွန်းသေးတယ်။ ငါက တကယ့်အကြီးစား ကျောထောက်နောက်ခံကို ရှာရမှာ”</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ရွှီဖန်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ စင်မြင့်ထက်ရှိ မုယွဲ့မေထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံမှုရှိသော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင်မှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။</p> <p>“သူ့ဆီကို ငါ ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲ”</p> <p>ရွှီဖန်သည် သူ၏ညာလက်ဖြင့် မေးစေ့ကို အသာအယာပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်ကွင်းပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဖြတ်သန်းသွားပြန်သည်။ မြင်ကွင်းတိုင်းတွင် သူသည် မုယွဲ့မေနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုမြင်ကွင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ချဉ်းကပ်မှုတိုင်းမှာ ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်နေခြင်းပင် နောက်ဆုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများကြားမှ တစ်ခုတည်းသော မြင်ကွင်းမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး အသေးစိတ်ကို ဆက်လက်တွက်ချက်နေသည်။</p> <p>“အော်... ဒီလိုကိုး”</p> <p>ရွှီဖန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မုယွဲ့မေကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ပြင်မှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ထိုနေ့ညနေခင်း၌ ကွမ်းထျန်းယုသည် အဖိုးတန်ဝိညာဉ်အရက်နှင့် သားရဲအသားအချို့ကို ယူဆောင်လာကာ ချန်ကျီရှင်းနှင့် လီရန်တို့ထံသို့ ရောက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်း စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်လာသည်ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် သောက်စားကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ ချန်ကျီရှင်းကလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ထိပ်ပင်မခန်းမအတွင်း၌ မုယွဲ့မေသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသွင် ရုပ်ဖျက်ကာ ဖုန်းပေါ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဖုန်းပေါ်မြို့မှာ မြို့ကြီးတစ်မြို့မဟုတ်သကဲ့သို့ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ မီးရောင်အချို့သာ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ကျန်ရှိနေပြီး ထိုမီးရောင်များအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူရိပ်အချို့ကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။</p> <p>မုယွဲ့မေသည် မြစ်ကမ်းပါးအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး၏ ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>အဝေးမှကြည့်လျှင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ တုန်တုန်ချိချိနှင့် လမ်းလျှောက်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဘွားအိုသည် လက်တုတ်ကို အားပြုကာ ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲထုတ်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း ထိုင်နေသည်။</p> <p>ထိုအဘွားအိုကို ကြည့်ရင်း မုယွဲ့မေ၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအဘွားအိုသည် သူမ၏ ဂျူနီယာညီမငယ်ဖြစ်သူ၏ အစ်မအရင်းပင်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမသည် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ သခင် မဖြစ်သေးဘဲ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးသာ ရှိသေးချိန်က ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တွင် ဟုန်းလန်အမည်ရှိသော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး သူမနှင့် သွေးသောက်ညီအစ်မများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့ညမပြတ် အတူရှိနေခဲ့ကြပြီး အသက်ဘေးအန္တရာယ်များကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း သူမသည် ဟုန်းလန်ကို သူမ၏ ညီမအရင်းကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူထားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားခရီးသွားအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သုတ်သင်ရန် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်တစ်ခုကို အတူတကွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သတင်းအချက်အလက် မှားယွင်းမှုကြောင့် ထိုမိစ္ဆာသည် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုတိုက်ပွဲတွင် ဟုန်းလန်သည် သူမကိုယ်သူမ စတေးရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကို ခုခံတားဆီးပေးခဲ့ကာ မုယွဲ့မေကို အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ထိုစဉ်က ဟုန်းလန်သည် နောက်ချန်၍ ခုခံပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ပါက ယနေ့တွင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေဟူ၍ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဟုန်းလန်၏ လောကတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်မှာ ဖုန်းပေါ်မြို့တွင် နေထိုင်သော ဤအစ်မဖြစ်သူသာ ရှိကြောင်း မုယွဲ့မေ သိရှိသွားသောအခါ။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ မုယွဲ့မေသည် ဟုန်းလန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့တော့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း သူမသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ လာရောက်ကာ ဟုန်းလန်၏ အသွင်ဖြင့် ဤအဘွားအိုကို လာရောက်ပြုစုစောင့်ရှောက်လေ့ ရှိသည်။</p> <p>မုယွဲ့မေသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးအစုံနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အိမ်ထဲမှ ရေပုံးများကို သယ်ထုတ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“အဘွား... ကျွန်တော် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးထားတယ်။ အိပ်ရာခင်းတွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း လဲလှယ်လျှော်ဖွေပေးထားပြီးပြီနော်”</p> <p>“နောက်တစ်ခါ မိသားစုဝင်တွေ အနားမှာ မရှိရင် အပြင်ကို အဝေးကြီး လျှောက်မသွားနဲ့ဦး။ လမ်းမှားပြီး အိမ်ပြန်မလာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမယ်။ ကျွန်တော်နဲ့လည်း ထပ်မဆုံနိုင်ဘဲ နေဦးမယ်... ဟားဟား”</p> <p>ထိုလူငယ်သည် ရွှင်မြူးစွာ စကားပြောဆိုရင်း ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်၌ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မောင်ရင်က တကယ့်ကို လူကောင်းလေးပဲ။ ငါ့ညီမလေး လာတဲ့အခါကျရင် အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့”</p> <p>အဘွားအိုက ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အို... အားနာစရာကြီးဗျာ ဒါတွေက ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“အဘွား... ကျွန်တော် အခု သွားတော့မယ်နော်။ နောက်ရက်မှပဲ အဘွားဆီ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>လူငယ်သည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေသည်။</p> <p>ငါး။</p> <p>လေး။</p> <p>သုံး။</p> <p>နှစ်။</p> <p>တစ်။</p> <p>“မောင်ရင်... ခဏနေပါဦး”</p> <p>ရွှီဖန်၏ အနာဂတ်တွက်ချက်မှုမှာ တိကျလှသည်။ သူသည် မုယွဲ့မေ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သော အတိတ်မှ သံယောဇဉ်ကို အသုံးချကာ သူမနှင့် ရင်းနှီးမှုရရန် စတင်ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ့နောက်ကျောဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပေါ်သို့ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ခပ်သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်စက္ကန့်တောင် မပိုသလို တစ်စက္ကန့်တောင် မလိုဘူး။</p> <p>ဇာတ်ကွက်ထဲက အရာအားလုံးဟာ သူဟောကိန်းထုတ်ထားတဲ့ အနာဂတ်အတိုင်း တထပ်တည်းကျနေပြီ။</p> <p>“ဗျာ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ တစ်ခုခု လိုလို့လားဗျ”</p> <p>လူငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း အဘွားအိုကို “အစ်မ” ဟု ဦးစွာခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လူငယ်ကို ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟေ့... မောင်ရင် မသွားခင် ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားပါဦးလား”</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>လူငယ်က အားနာနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>အဘွားအိုက သူမ၏လက်တုတ်ကို အသာအယာထောက်ရင်း ငြင်းမရသော လေသံဖြင့် “မောင်ရင်... ငါ့စကား နားထောင်စမ်းပါ။ မသွားခင် ထမင်းစားသွား ငါ့ညီမလေးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူငယ်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းညိတ်ပြကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>“ဟုန်းလန်... ဒါက ညည်းအကြိုက်ဆုံး ဆီးသီးနီကိတ်မုန့်လေ။ ဒီနေ့ ဈေးထဲမှာ ဝယ်လာတာ”</p> <p>အဘွားအိုသည် မုယွဲ့မေကို ကြည့်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်ပတ်အတွင်းမှ အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော ကြမ်းတမ်းစွာ လုပ်ထားသည့် ပဲနီလေးကိတ်မုန့်ဗူးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်မ... မေ့နေပြီလား။ ညီမ ဒါကို မစားတာ ကြာပြီလေ”</p> <p>မုယွဲ့မေက ထိုသို့ပြောဆိုသော်လည်း ပဲနီလေးကိတ်မုန့်ကို ရိုးသားစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... ငယ်ဘဝက အရသာအတိုင်းပဲ”</p> <p>ခေတ္တမျှကြာသော် မုယွဲ့မေသည် ဟင်းပွဲများကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>“မောင်ရင်... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”</p> <p>မုယွဲ့မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လူငယ်သည် ဟင်းတစ်လုပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရာ ပါးဖောင်းသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။</p> <p>“အင်း... လက်ရာက တကယ်ရှယ်ပဲဗျ”</p> <p>ထို့နောက် လူငယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီဖန်ပါ။ ကတိဆိုတဲ့ ရွှီနဲ့ သာမန်ဆိုတဲ့ ဖန်ပါဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဤလူငယ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ ရွေးချယ်ခံထားရသော ဇာတ်လိုက်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရွှီဖန်ပင်။</p> <p>သူ ဖုန်းပေါ်မြို့တွင် ပေါ်လာချိန်မှစ၍ ဤအဘွားအိုကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခြင်း၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီပေးခြင်း...</p> <p>ထို့နောက် မုယွဲ့မေ ရောက်လာသည့်အချိန်နှင့် ကွက်တိကျအောင် အေးအေးလူလူ ထွက်ခွာခြင်း...</p> <p>မုယွဲ့မေက ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အားနာဟန်ပြပြီးမှ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် သဘောတူခြင်း...</p> <p>အဆင့်တိုင်းမှာ သဘာဝကျနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြံစည်ထားခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တွက်ချက်မှုများ၏ ရလဒ်ပင်။</p> <p>သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p>အရာအားလုံးကို တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်ပြီး မုယွဲ့မေအနေဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မရိပ်မိစေရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပါက သူသည် မုယွဲ့မေနှင့် ရင်းနှီးခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် အဘွားအိုက ထမင်းစားရန် ခေါ်သောအခါ သူက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်မိလျှင် သို့မဟုတ် မုယွဲ့မေ ဖိတ်ခေါ်ချိန်တွင် တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို မပြခဲ့လျှင် အရာအားလုံးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ မုယွဲ့မေ၏အမြင်တွင် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူဟု အထင်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ရွှီဖန်”</p> <p>မုယွဲ့မေသည် မျက်မှောင်တစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။ မနေ့က နံနက်ခင်းအစည်းအဝေးတွင် အကြီးအကဲဖူလုံ ပြောကြားခဲ့သော ယခုအကြိမ် တောင်ဘက်တောင်ထိပ် တပည့်သစ်စုဆောင်းမှုတွင် ပါရမီအရှိဆုံးဟု ဆိုသည့် ရွှီဖန်ဆိုသူမှာ ဤလူငယ်ပင်။</p> <p>“မင်းက ကြည့်ရတာ ဒီကလူနဲ့မတူဘူး။ ဖုန်းပေါ်မြို့သားတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”</p> <p>မုယွဲ့မေက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေက အခုမှဝင်ခါစ တပည့်</p> <p>သစ်ပါ။ ရောက်တာမကြာသေးပါဘူး”</p> <p>ရွှီဖန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အသံကို နှိမ့်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p>“အန်တီ... ဒါကိုတော့ လျှို့ဝှက်ပေးထားပါနော်။ ကျွန်တော်တို့ သန့်စင်ရာနယ်မြေမှာက စည်းကမ်းတွေရှိတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဂိုဏ်းပြင်ပကို ထွက်ခွင့်မရှိဘူးဗျ”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မုယွဲ့မေမှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ သံသယစိတ်များ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းခါယမ်းရင်း  “ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သွားတိုင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့”</p> <p>ရွှီဖန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာပင် ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“အဘွား... အန်တီ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော် ဂိုဏ်းက သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအို၏ တားဆီးမှုများကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီဖန်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မထွက်ခွာမီတွင် သူက ပြုံးလျက် “အဘွား... နောက်ရက်မှ ကျွန်တော် ထပ်လာခဲ့မယ်နော်။ အန်တီလည်း အချိန်ရရင် အဘွားကို အဖော်လုပ်ပေးပါဦး။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်မလွှတ်ပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောက် အသက်ကြီးတဲ့ အဘွားအိုက အပြင်မှာ မတော်တဆ ချော်လဲတာမျိုး ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီဖန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လေတိုးသံမှာ သူ၏နားစည်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး ရွှီဖန်သည် မကြာမီမှာပင် ဖုန်းပေါ်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>ဒီနေ့အတွက် သူ၏ ရည်မှန်းချက်အားလုံး အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဤအချိန်သည် ထွက်ခွာရန် အသင့်တော်ဆုံး အချိန်ပင်။</p> <p>သူ နားလည်ထားသည်မှာ အကယ်၍ မုယွဲ့မေနှင့် နီးစပ်လိုပါက အလောတကြီး လုပ်၍မရပေ။ အနည်းငယ်မျှ အလောကြီးနေသည်ကို ပြမိပါက မုယွဲ့မေက မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ဟု မြင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ အမြင်ခံရပါက သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ သူတစ်ပါး၏ ဖော်လံဖားခြင်းနှင့် အလိုလိုက်ခြင်းများကို နေသားကျနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ရိုးသားမှုဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် တွေ့ရခဲလှသော အရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလုပ်နိုင်သမျှမှာ သဘာဝအကျဆုံး ဖြစ်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ပို၍ သဘာဝကျလေလေ ပို၍ ကောင်းလေလေပင်။</p> <p>“မုယွဲ့မေရဲ့ စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်”</p> <p>ရွှီဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ ရိုးသားမှုကပဲ သူမကို အနိုင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံး ဗျူဟာပဲ”</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>မြစ်ကမ်းနားရှိ ခြံဝင်းလေးရှေ့တွင်။</p> <p>“ဟုန်းလန်... ဒီရွှီဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တကယ့်ကို လူကောင်းလေးပဲနော်”</p> <p>အဘွားအိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး”</p> <p>မုယွဲ့မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ တွေဝေမှုအချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် အသေအချာ စီစဉ်ထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုလား။</p> <p>ရွှီဖန်၏ တွက်ကိန်းမှာ မုယွဲ့မေကို အထင်ကြီးစေခဲ့သော်လည်း သူမကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လာစေရန်မှာ မလွယ်ကူသေးပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ချန်ကျီရှင်းမှာ သူ၏ စစ်မှန်သောတပည့် အခွင့်အာဏာကို စတင်အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save