Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒုတိယမြောက်နေ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရွှေရောင်နေခြည်များမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြာကျလာပြီး တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ထက်မှ မြူနှင်းများကို လိုက်ကာတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ တိုက်စားသွားသည်။</p> <p>ဂန်း…..</p> <p>ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး သာယာကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီးမှာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တပည့်များမှာ သူတို့၏ အခန်းများမှ ထွက်လာကြပြီး တောင်တံခါးရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ မဟာအကြီးအကဲ လေးဦး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ တစ်ဦးလျှင် တပည့်ငါးဦးစီ ရံလျက် ရှိနေကြ၏။</p> <p>သူတို့သည် ဤ ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကံထူးမှုများကို ယှဉ်ပြိုင်ရယူရန် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ စုစုပေါင်း တာအိုမျိုးစေ့တပည့်လေးဦးနှင့် အကြီးအကဲအသီးသီး၏ လက်အောက်မှ မျက်စိကျခံထားရသော တပည့်များ ပါဝင်သည်။</p> <p>ရွှီဖန်မှာလည်း ထိုသူများကြားတွင် သိသိသာသာပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ရှောင်ပင်းက ဒီလောက်အထိ ရက်ရောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးဗျာ။ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် သီးသန့်ရမယ့် ကံထူးမှုကို ငါတို့အားလုံးနဲ့ ဝေမျှပြီး ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ ရတနာတွေ ယှဉ်ပြိုင်ရှာဖွေခွင့် ပေးတယ်ဆိုတော့...”</p> <p>အင်္ကျီဖြူဝတ် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အခြား တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဝမ်တုန်းကမူ အေးစက်စွာဖြင့် “သူ့ကို စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အောက်ခြေလူတွေကြားမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကို သူသိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီတော့မှ ဒီကမ္ဘာငယ်ထဲက ရတနာတွေကို သုံးပြီး လူအများရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားတာနေမှာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း သတိမထားမိဘူးလား အခု တောင်ဘက်တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးက ရှောင်ပင်းအပေါ် ထားတဲ့အမြင်တွေ ပြောင်းလဲပြီး တိုးတက်လာနေပြီလေ”</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဝမ်တုန်း... မင်း ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီဆိုတာ ငါတို့သိပါတယ်။ ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မင်းဆီက ဖြတ်လုသွားသလို ဖြစ်သွားတော့ မင်း သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြီးတော့ မတွေးသင့်ဘူး မဟုတ်လား အောက်ခြေလူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကန့်ကွက်နေပါစေ။ သူ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်လို့လား”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ဝမ်တုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ကဲပါ... ရှောင်ပင်းက စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်သွားတာ အပြီးသတ်သွားပြီ။ ဘာမှပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။ စိတ်ကို ပြင်ထားပါ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ စီနီယာကွမ်းက နောက်နှစ်နှစ်ဆိုရင် စစ်မှန်သောတပည့်နေရာကနေ အနားယူတော့မှာ။ အဲဒီကျမှ မင်း အဲဒီနေရာအတွက် ပြန်ကြိုးစားပေါ့”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်တုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး “အစ်ကိုကြီးလော့... ကျွန်တော် ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရသလဲ။ ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသလဲဆိုတာ အစ်ကိုလည်း သိသားပဲ”</p> <p>“စစ်မှန်သောတပည့်နေရာက လစ်လပ်သွားတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့မှ ရှောင်ပင်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားတယ်”</p> <p>“ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ရှိရဲ့လား”</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>"ငါတို့ဆရာ ပြောတာ မကြားဘူးလား ရှောင်ပင်းက ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်လေ။ ဒါက နှစ်ပေါင်းငါးရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်တဲ့ ရှားပါးပါရမီရှင်မျိုး။ ဒီလိုပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် အခွင့်ထူးခံရတာက သဘာဝကျပါတယ်ကွာ"</p> <p>ဝမ်တုန်းကတော့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း အံကြိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ပါရမီကပဲ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်တာလား သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပါရမီရှိတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ တရားမျှတစွာ မယှဉ်ပြိုင်တာလဲ"</p> <p>"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်နေလို့လို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်တာက ငါ့အပြစ်မှ မဟုတ်တာ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်နေရင် နောက်နှစ်နှစ်ကြာမှ စစ်မှန်သောတပည့်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ပေါ့။ အခုလို ငါ့နေရာကို ဖြတ်လုစရာ မလိုဘူးလေ"</p> <p>ဝမ်တုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ မကျေနပ်နိုင်ဘူး"</p> <p>"ဒီတစ်ခါ ကမ္ဘာငယ်ထဲကို ဝင်တဲ့အခါ အဲဒီရတနာတွေ ဆိုတာကို ငါ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ပင်းနဲ့တော့ တစ်ပွဲတစ်လမ်းလောက် ဆင်နွှဲရလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဒီကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးသလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လှပြီ။ စည်းကမ်းတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို တိုက်ရိုက်လုယူနိုင်လောက်အောင်အထိ စွမ်းသလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်တုန်း၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သက်ပြင်းသာ အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။</p> <p>"ဝမ်တုန်း... မင်းရဲ့ အငြိုးအတေးတွေထဲမှာ နစ်မွန်းမသွားပါစေနဲ့ကွာ"</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းနေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် သုံးရက်စာ အဖြစ်အပျက်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်တလဲလဲ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပုံဖော်တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့် လွဲချော်မှုမျှ မရှိသည်ကို အသေအချာ သိလိုက်ရမှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>"ဒီလိုဆိုရင်တော့... ဒီတစ်ခါ ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ငါ့နာမည်ကို ကျော်ကြားစေရမယ်"</p> <p>ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီအတွေးများ ရှိနေကြစဉ် လူနှစ်ဦးမှာ တောင်ထိပ်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မုယွဲ့မေပင်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျောဘက်တွင် ဖြာကျနေ၏။</p> <p>သူမ၏ နောက်ကွယ် ခြေတစ်လှမ်းအကွာတွင်မူ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ကျီရှင်းမှာ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>တောင်တံခါးရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မုယွဲ့မေက စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ သူမ၏လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဒါကတော့ ကမ္ဘာငယ်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဝင်သွားပြီးရင် ငါးရက်ပြည့်မှ ဒီတံခါးက ပြန်ပွင့်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>"အဲဒီထဲမှာ မင်းတို့ ဘယ်လောက်အထိ အကျိုးအမြတ်ရမလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ကံတရားနဲ့ ကိုယ့်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ငါဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်သလို မင်းတို့ ပြန်လာတဲ့အခါမှာလည်း ဘာတွေရခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ့ကို အစီရင်ခံဖို့ မလိုဘူး"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုယွဲ့မေသည် ချန်ကျီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တောင်တံခါးရင်ပြင်မှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ပေးထားသော ဆေးလုံးသုံးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ရှောင်ပင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ နတ်</p> <p>ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ အာရုံခံမိသည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်မည့်သူများထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်များ၏ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ပင်း၏ အစွမ်းထက်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့်ဆိုလျှင် သူသည် အထဲတွင် အနှိမ်ခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p>မုယွဲ့မေ ထွက်ခွါသွားပြီးနောက် "စကြစို့" ဟု ချန်ကျီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွှီဖန် အပါအဝင် တပည့်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ဝဲဂယက်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ ရွှီဖန်... မင်း သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းရပြီပဲ။</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် မြေပြင်ကို ညာဘက်ခြေဖြင့် အားပြုကန်လိုက်ရာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝဲဂယက်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ချန်ကျီရှင်း မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံနှင့် ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် တောင်တန်းတောအုပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ပြာကြီးသည် ကြည်လင်နေပြီး တိမ်တိုက်များမှာလည်း လွင့်မျောနေကြသည်။ လူသားအသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဝဲဂယက်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။</p> <p>“ဒါ... ဒါ... ဒါက ကိုးဆင့်အလှည့် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမြက်ပဲ”</p> <p>“ဟိုမှာက ကြက်သွေးရောင်သစ်သီးလေ အပြည့်အဝ မှည့်ဝင်းနေတဲ့ ကြက်သွေးရောင်သစ်သီးပဲ”</p> <p>“ဟားဟားဟား... အဲဒါက ကျိဖုန်းပန်းမဟုတ်လား။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ရတနာပဲ”</p> <p>“ဟင် အဲဒါက ဓာတ်ကြီးလေးပါး ဖုံးကွယ်ကျောက်တုံးပဲ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်တွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တာ”</p> <p>တောအုပ်၏ နေရာအသီးသီးမှ အံ့သြဘနန်းအော်ဟစ်သံများနှင့် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ကျီရှင်းသည် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုမှာ မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်သည် ရှိသမျှသော ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာမှန်သမျှကို သိမ်းကျုံးယူငင်သွားသည်။</p> <p>ထိုအဖြူရောင်အရိပ်မှာ ရွှီဖန်ပင်။ ရွှီဖန်၏ လုယူဖျက်ဆီးမှုကြီး စတင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ငါးရက်တိတိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ သူသည် အလျင်စလို လှုပ်ရှားရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p>ရွှီဖန်ကို သူ၏ အနာဂတ်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးချကာ ပထမနှစ်ရက်အတွင်း ဤကမ္ဘာငယ်ထဲရှိ ရတနာအားလုံးကို အရင်သိမ်းဆည်းခွင့် ပေးထားလိုက်မည်။ ရွှီဖန်တစ်ယောက် အောင်မြင်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး မာန်မာနတွေ တက်ကြွနေမည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေရိုက်သတ်ပစ်မည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံအနားသတ်နှင့် လက်စွပ်များတွင် ရွှေချည်ထိုးထားပြီး ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် တာအိုမျိုးစေ့ဟု စာလုံးထိုးထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“တာအိုမျိုးစေ့တပည့် ဝမ်တုန်းက စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းပါ။ အဲဒါကတော့ စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်အနေနဲ့ သင်ကြားပြသမှုတွေကို ချန်မထားဘဲ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိသလဲဆိုတာ ဒီတပည့်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ပေးဖို့ပါပဲ”</p> <p>ဝမ်တုန်း၏ အကြည့်များမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏အကြည့်မှာ ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဝမ်တုန်း၏ ကိုယ်တွင်းမှ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save