Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဖူး... ဖူး... ဖူး</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် အသက်ကိုအောင့်ကာ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ပုခုံးများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သဘာဝအတိုင်း ချထားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မမြင်နိုင်သော လေစွမ်းအင်နုနုလေးများသည် သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် ဝဲလည်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် မြက်ပင်များကို လွင့်ပျံတက်သွားစေတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာမူ မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လျက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်မြဲ ထိုင်နေဆဲပင်။ သူက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းက နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ရောက်နေပြီလေ။ ငါကတော့ အခုမှ အဲဒီနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ကာစပဲ ရှိသေးတာ။ မင်းနိုင်သွားရင်တောင် ဒါက ဘာမှထူးခြားမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် ထိုစကားကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ကာ “အင်း... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ငါက အဆင့်မြင့်တဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မင်းကို ဖိနှိပ်ပြီး နိုင်သွားရင်တောင် ဒါက တရားမျှတတဲ့ အောင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ဝမ်တုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့အဆင့်တူ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်အဆင့်နဲ့ပဲ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မလိုပါဘူး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်…</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ကျယ်ပြောလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်လှိုင်းလုံးကြီးများက ချန်ကျီရှင်းထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာပြီး မြေပြင်ကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဒီရေလှိုင်းကြီးများအသွင်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် မုန်တိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်အလယ်တွင် လွင့်မျောနေသည့် လှေငယ်လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ စီးဆင်းလာတော့သည်။ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ပြင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကြီးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး၏ရှေ့တွင် ဝမ်တုန်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ဝိညာဉ်မှာ တုန်ရင်လာကာ မည်သို့မျှ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>စင်ကြယ်ပြီး ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လက်ဝါးကြီးသည် အားပြင်းစွာ ဖိချလိုက်တော့သည်။ ဝမ်တုန်းမှာ မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာလည်း လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်မတတ် တုန်လှုပ်နေတော့သည်။</p> <p>အသက်ရှူသံ တစ်ချက်….</p> <p>နှစ်ချက်…..</p> <p>သုံးချက်…..</p> <p>အသက်ရှူအကြိမ် ဒါဇင်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်တုန်းသည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ကွဲအက်ပျက်စီးသွားသည့် နာကျင်မှုမှာ ရောက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>ယင်းအစား ရွှေရောင်စိတ်ဝိညာဉ်လက်ဝါးကြီးမှာ လေပြေအေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ဘေးမှ ဝေ့ဝဲ၍ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ခြင်းသာ။</p> <p>“ငါ... ရှုံးသွားပြီ”</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ချန်ကျီရှင်း ထုတ်ဖော်လိုက်သော အရှိန်အဝါသည် နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်၏ ပမာဏနှင့် ပြင်းအားမှာမူ သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်းပင်။</p> <p>အကယ်၍ ရှောင်ပင်းက နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သနားညှာတာပြီး လက်ဝါးကြီးကို ဘေးသို့ ရှောင်မပေးခဲ့လျှင် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်မှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဒါက ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တဲ့ ပါရမီရဲ့ စွမ်းအားလား”</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် သူ၏လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိရာ လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်ပြီး သွေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ကွာခြားချက်ကြီးမားမှုက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သည်။</p> <p>“ငါ ရှုံးသွားပြီ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ဝမ်တုန်းသည် ချန်ကျီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် အစောပိုင်းက တက်ကြွလှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှောင်ပင်းကို စိန်ခေါ်မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော်လည်း ယခုမူ...</p> <p>ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ တစ်ကွက်တည်းနဲ့တောင် မခုခံနိုင်ခဲ့ဘူး... ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။</p> <p>ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ငါ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ ဆက်နေနိုင်တော့မှာလဲ။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းကတော့ မြေပြင်ပေါ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း မေးစေ့ကိုလက်နဲ့ထောက်ကာ ဝမ်တုန်းတစ်ယောက် လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိလိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်တုန်းအမည်ရှိသော ဤတပည့်သည် ကိုယ်ခန္ဓာဒဏ်ရာမရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဇွဲလုံ့လမှာလည်း လုံးဝမှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းက တိုးတိတ်စွာ ရွတ်ဆို လိုက်သည်။</p> <p>“နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ် ကုန်လွန်သည်။ ဘဝရဲ့ အေးစက်ခါးသီးမှုတွေကို အသည်းခိုက်အောင် ခံစားခဲ့ရပေါ့။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဆုံးမပဲ့ပြင်ပြီး အစွမ်းကုန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပေမဲ့... ဝတ်ရုံပြာနဲ့ မြင်းဖြူစီးတဲ့ အိပ်မက်တွေကတော့ လွင့်ပျံနေဆဲပဲ”</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်တွေရဲ့ ပွတ်တိုက်မှုကြားမှာ အရောင်မှိန်ခဲ့ရပြီ။ ကုန်လွန်သွားတဲ့ နှစ်တွေရဲ့ နှင်းမှုန်တွေကလည်း အရောင်ဆိုးခဲ့ပြီပေါ့။ လောကကြီးထဲမှာ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေက သေခြင်းရှင်ခြင်းအကြောင်းကို အဝေးကကိစ္စတွေလို ပြောနေကြတယ်... ဒါကြောင့် အိပ်ပျော်နေစဉ် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အိပ်မက်တွေကိုတော့ မရယ်မောလိုက်ပါနဲ့”</p> <p>“သွားပါ... သွားပါ... သွားပါဦး”</p> <p>“အခက်အခဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲရှိပါစေ... ငါ့ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကို ဘယ်လိုထုတ်ဖော်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ ငါကတော့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သီချင်းဆိုရင်း နှလုံးသားက တောင်းတတဲ့အရာတွေအတွက် ဆက်ပြီးကြိုးစားနေဦးမှာပဲ”</p> <p>“လာပါ... လာပါ... လာခဲ့ကြစမ်းပါ”</p> <p>“ဘဝရဲ့ ဒုက္ခတွေကြားမှာ အဖိုးအိုတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို မရယ်မောလိုက်ပါနဲ့... အသက်ကြီးမှ အောင်မြင်မှုတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ငါတို့တွေ ဝိုင်အသစ်တွေကို အတူသောက်ရင်း ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့်အတက်အကျတွေအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့”</p> <p>ဆုတ်ခွာသွားနေသော ဝမ်တုန်းသည် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း တုန်ရင်လာတော့သည်။</p> <p>ဤကဗျာကို သူ အလွန်ကောင်းကောင်းသိသည် သို့မဟုတ် ယနေ့ခေတ်ကာလရှိ မည်သည့်</p> <p>ကျင့်ကြံသူမဆို သိကြပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဤကဗျာကို ဒဏ္ဍာရီလာ ထာဝရအသက်</p> <p>ရှင်ခြင်းနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ ကျိလင်သခင်ရေးသားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p>ကျိလင်သခင်၏ ဘဝမှာ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသည်။ သူသည် အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ်ကျမှ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။ နတ်ဘုရားပါရမီများနှင့် အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ကြသော အခြားသော ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနယ်ပယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့်မတူဘဲ သူ၏အောင်မြင်မှုမှာ တမူထူးခြားလှသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ သူ စတင်ခြေချခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ကျိလင်သခင်သည် ဆူးခက်များနှင့် မရေရာမှုများကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏တစ်သက်တာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းနီးပါး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ သူသည် လမ်းပျောက်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်လုထွက်ပြေးရကာ ပြည်နှင်ဒဏ်သင့်သကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လောကကြီးက ဘယ်လောက်ပင် ခက်ခဲပါစေ ကျိလင်သခင်သည် သူ၏တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို မည်သည့်အခါမျှ အဆုံးရှုံးမခံခဲ့ဘဲ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရလေလေ ပို၍ ရဲရင့်လာလေလေဖြစ်သည်။ လူအများက လှောင်ပြောင်စရာအဖြစ် သဘောထားခဲ့ကြသော သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြချိန်တွင်မူ ကျိလင်သခင်သည် မည်သူမျှမသိလိုက်ဘဲ မြင့်မားသောရာထူးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး လူ့လောကကြီးထဲတွင် သူ၏ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအဆင့်အတန်းကို သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်...”</p> <p>ဝမ်တုန်း၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ကျီရှင်းကို အလေးအနက် အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး “သင်ကြားပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်တုန်းက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ မတ်မတ်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများမှာလည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ဖြာထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ဤဝမ်တုန်းမှာ သဘာဝအရ ဆိုးသွမ်းသူမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင် နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ ထွက်ခွါသွားမည့်သူပင်။ အကယ်၍ သူထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သောစိတ်ဓာတ်နှင့် ဇွဲရှိသောသူတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ ဆိုးလှသည်တော့မဟုတ်ပေ။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ရွှီဖန် တစ်ဦးတည်း၏ ပြဇာတ်ကြီးမှာ တရားဝင် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“အပြာရောင်တောက်ပဝိညာဉ်သီး”</p> <p>နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်ထဲသို့ အသစ်ဝင်ကာစ တပည့်သုံးဦးသည် ကျောက်ဆောင်ကြားတွင် ပေါက်နေသော အပြာရောင်တောက်ပနေသည့် အသီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းလက်သွားကြသည်။ အပြာရောင်တောက်ပဝိညာဉ်သီးသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို များစွာမြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ပြင်ပလောကတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်အထိ တန်ဖိုးရှိသည်။</p> <p>သုတို့အတွက်မူ ဤသည်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလိုက်သော လာဘ်လာဘကြီးတစ်ခုပင်။</p> <p>တပည့်သုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အချက်ပြကြည့်လိုက်ပြီး အပြာရောင်တောက်ပဝိညာဉ်သီးကို ဆွတ်ခူးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြစဉ်မှာပင်.ဍဍ</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ပြင်သည် အဆုံးမဲ့သော အကွာအဝေးမှ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး အပြာရောင်တောက်ပဝိညာဉ်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖမ်းယူသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>အပြာရောင်တောက်ပဝိညာဉ်သီးမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးအစုံရှိပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ရွှီဖန်”</p> <p>ထိုတပည့်သုံးဦးသည် အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>ယခုတလောတွင် နာမည်အကြီးဆုံးမှာ ချန်ကျီရှင်း အသွင်ယူထားသော ရှောင်ပင်းဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ရှောင်ပင်းပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် နာမည်အကြီးဆုံးနှင့် မွန်းတည့်နေကဲ့သို့ တောက်ပလာနေသူမှာ ရွှီဖန်ပင်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် မူလက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်အစွမ်းဖြင့် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းဝင်သည့်နေ့မှာပင် စီနီယာတပည့်အချို့ကို အနိုင်ယူပြခဲ့သဖြင့် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အကြီးအကဲ ဖူလုံကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်ကာ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အစဉ်အလာကို ချိုးဖောက်ကာ ရွှီဖန်ကို ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ရတနာလုပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>“ရွှီဖန်... ဒါကို ငါတို့ အရင်တွေ့တာ။ မင်းလိုချင်ရင် တခြားတစ်နေရာမှာ သွားရှာချေ”</p> <p>တပည့်တစ်ဦးက ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“နုနယ်လိုက်တာ”</p> <p>ရွှီဖန်၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပေ။ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ ဤတပည့်များမှာ ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းကလေးများကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း ရိုးအနုနယ်လွန်းလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကံထူးမှုမျိုးမှာ အင်အားကြီးသူကသာ ပိုင်ဆိုင်စမြဲဖြစ်ပြီး အရင်တွေ့သူ အရင်ယူဆိုသည့် စနစ်မျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရွှီဖန်သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီကောင်...”</p> <p>“တောက်...”</p> <p>“ရွှီဖန်... အဲဒီအသီးကို ထားခဲ့ပြီးမှ ထွက်သွား”</p> <p>တပည့်သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုခဏမှာပင် တပည့်သုံးဦးစလုံး တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အတတ်ပညာ - မီးနဂါးစွမ်းအင်”</p> <p>“အတတ်ပညာ - လေနဂါးစွမ်းအင်”</p> <p>“အတတ်ပညာ - ဝိညာဉ်ဓားသွား”</p> <p>သူတို့သည် တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားများဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မပြုလုပ်ဘဲ အခြေခံအတတ်ပညာများကိုသာ အသုံးပြု၍ ရွှီဖန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရစွမ်းအင်များမှာ စုစည်းသွားပြီး ဟိန်းဟောက်နေသော လေနဂါး၊ မီးနဂါးများနှင့် ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွှီဖန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝူး... ဝူး... ဝူး</p> <p>သို့သော် ရွှီဖန်မှာ ကျောဘက်တွင် မျက်လုံးပါနေသည့်အလား သူ၏ခေါင်းကို အသာအယာ တိမ်းစောင်းလိုက်ရုံဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်းကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တစ်ချက် တောက်လိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း…..</p> <p>မီးနဂါးနှင့် လေနဂါးနှစ်ကောင်စလုံးမှာ လေထုထဲ၌ပင် ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် တပည့်သုံးဦးစလုံးမှာ ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်တစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းများ မူးဝေသွားကာ ချက်ချင်းပင် မေ့မြောလဲကျသွားကြတော့သည်။</p> <p>“နောက်တစ်ယောက်”</p> <p>ရွှီဖန်သည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် သူ၏အနာဂတ်တွက်ချက်မှုများအတိုင်း ရတနာရှိရာနေရာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနေသည်။ သူသည် သူ၏ပြိုင်ဘက် ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မရိပ်မိသေးပေ။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာတင် တစ်ရက်တာအချိန်က လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးလိုက်သလို ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာပင် တာအိုမျိုးစေ့တပည့် လေးဦးမှအပ ကျန်ရှိသော တပည့်အားလုံးမှာ ရွှီဖန်၏ လက်ချက်ဖြင့် မေ့မြောကာ လဲကျကုန်ကြသည်။ သူတို့ ရရှိထားသမျှသော ကံထူးမှု ရတနာအားလုံးမှာလည်း ရွှီဖန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ၌ အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာများကို ပြည့်နှက်နေအောင် သိမ်းကျုံးယူငင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွှီဖန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ထူးကဲသာလွန်လွန်း၍ နယ်ပယ်တူတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပွားသမျှ တိုက်ပွဲတိုင်းကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပုံဖော်တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်နေ၍ပင်။ ထိုသို့ ကြိုတင်ပုံဖော်ထားခြင်းကြောင့် တိုက်ပွဲများအတွင်းရှိ အားနည်းချက်များကို သူက အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>“ဟင် နောက်သုံးရက်နေရင် ငါ ရှောင်ပင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာလား”</p> <p>နောက်ထပ် သုံးရက်စာ အခြေအနေများကို ပုံဖော်ကြည့်နေရင်း ရွှီဖန်က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသော ပုံရိပ်မှာ ရှောင်ပင်းနှင့် သူ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည့် မြင်ကွင်းပင်။ သူ ပို၍ အသေးစိတ်မြင်ချင်သော်လည်း ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်က ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ထိုအချက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ မနက်ဖြန်ရောက်လျှင် ရှောင်ပင်းနှင့် တိုက်ပွဲရလဒ်ကို သူ အလိုလို သိရပေလိမ့်မည်။ ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။ သူသည် ရှောင်ပင်းနှင့် တိုက်ပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံဖော်ကြည့်ရင်း သူ့ကို အနိုင်ယူမည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်တစ်ခုကတော့... ဒီကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ အကြီးမားဆုံး ကံထူးမှုပဲ”</p> <p>ရွှီဖန်က အတွေးများကို စုစည်းကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ကမ္ဘာငယ်အတွင်းရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ရွှီဖန်သည် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကမ်းပါးယံရှိ အက်ကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အက်ကြောင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး အင်အားသုံး၍ ဆွဲဖြဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>ကမ်းပါးယံကြီးတစ်ခုလုံးမှာ စက္ကူကဲ့သို့ပင် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကမ်းပါးယံအတွင်း၌မူ လျှို့ဝှက်ကျောက်ခန်းမတစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုကျောက်ခန်းမမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း အလယ်တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>တောက်ပနေသော ကြက်သွေးရောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းမှာ ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>“ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးလက်စွပ်”</p> <p>ရွှီဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးလက်စွပ်မှာ ဤကမ္ဘာငယ်အတွင်းရှိ အကြီးမားဆုံး ရတနာပင်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ အထိခိုက်မခံနိုင်ဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းမှာလည်း အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နတ်ဘုရားလက်နက်အားလုံးထဲတွင် အသိစိတ်ပင်လယ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်</p> <p>ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံပေးနိုင်သော ဓမ္မရတနာများမှာ တန်ဖိုးအကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးလက်စွပ်မှာ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာပင်။ ဤအရာသာ ရှိနေပါက နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှအပ နိဗ္ဗာနအောက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ် တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို သူ လုံးဝ ပယ်ဖျက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“လာစမ်း”</p> <p>ရွှီဖန်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ကြက်သွေးရောင်လက်စွပ်လေးမှာ သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ရွှီဖန်သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ရှိသော ပုံရိပ်အချို့မှာ ဤနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သိသာသည်မှာ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်များမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးခြားသည့် လှုပ်ခတ်မှုကို အာရုံခံမိသွားကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save