Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူး... ဝူး... ဝူး</p> <p>အရိပ်သုံးခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှည်လျားသော မီးတောက်တန်းကြီးများကို ဆွဲငင်</p> <p>လျက် ပျံသန်းလာပြီးနောက် ရွှီဖန်၏ရှေ့တွင် ဒုန်းကနဲ မြည်ဟည်းလျက် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဝတ်ရုံအနားသတ်၌ ရွှေချည်ထိုးထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ပုံရိပ်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်  လော့ချုံး….</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်  ယွီထျန်းရှန်း…..</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့်  ဖုန်းကျန်း…..</p> <p>ပုံရိပ်သုံးခုသည် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်လျက် နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေကြပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှီဖန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်နေတော့သည်။</p> <p>“ညီလေးရွှီ... မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်က အနည်းငယ် ရက်စက်လွန်းလှချေလား။ တခြားတပည့်တွေ ရထားတဲ့ ကံထူးမှုတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်းက အကုန်လုံး လုယူလိုက်တယ်ဆိုတော့...”လော့ချုံးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် ကြက်သွေးရောင်လက်စွပ်လေးကို သူ၏လက်ချောင်းတွင် အသာအယာ စွတ်</p> <p>လိုက်ရင်း ပြုံးလျက် “အစကတည်းက သဘောတူထားတာပဲလေ။ ဘယ်လောက်အထိ ရမလဲဆိုတာက ကိုယ့်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လို့။ သူတို့ရထားတဲ့ ရတနာတွေကို ကျွန်တော် ယူလိုက်တယ်ဆိုတာ သူတို့က အရမ်းအားနည်းနေလို့ပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”</p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အခြားတာအိုမျိုးစေ့တပည့်ဖြစ်သူ ဖုန်းကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး “အော်... ဒါဆို မင်းထက် အင်အားကြီးတဲ့သူက မင်းဆီက အရာအားလုံးကို လုယူလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့ ဟုတ်လား”</p> <p>“ဒါက ယုတ္တိရှိတဲ့ အချက်ပဲလေ"</p> <p>ရွှီဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကျန်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ရန်စသကဲ့သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ကာ “မင်းလည်း လာစမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲ" ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ မင်း ဂိုဏ်းထဲရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို ဒီလောက်တောင် မာန်</p> <p>တက်နေတာလား။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းသာ တကယ်ကြီး ထိပ်ဆုံးရောက်သွားရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်”</p> <p>ဖုန်းကျန်းသည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်စွာဖြင့် ရွှီဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် ကိုးဆင့်ရှိသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ရွှီဖန်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ လေထုထဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေပြီး မမြင်နိုင်သော မီးပွားများစွာ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ပင် တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူတို့အကြားရှိ တင်းမာမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံး တာအိုမျိုးစေ့တပည့် ယွီထျန်းရှန်းကမူ သက်ပြင်းအသာချရင်း “ရွှီဖန်... မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေက တစ်ဂိုဏ်းတည်းသားတွေလေ ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်အထိ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နေတာက မင်းရဲ့လမ်းကို မင်းကိုယ်တိုင် ကျဉ်းအောင် လုပ်နေသလိုပဲ"</p> <p>“ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်းပါ။ မင်း ရတနာတွေ ပိုယူချင်လည်း ယူပါ။ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ မယူပါနဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းက လူအများရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက မင်းအတွက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရွှီဖန်က သူ၏အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီလို လောကဝတ်စကားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာမဖျားယောင်းပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ကတော့ အဓိကက ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းပဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့က ကျွန်တော့်ထက် သာတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီက အရာအားလုံးကို ယူသွားရင်တောင် ကျွန်တော် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အရည်အချင်း မရှိတာကိုပဲ အပြစ်တင်မိမှာ”</p> <p>“မင်းတို့ သုံးယောက်လိုမျိုး ဒီမှာ အလကား စကားလုံးလှလှလေးတွေ လျှောက်ပြောနေတာနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့”</p> <p>သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ရွှီဖန်က သူတို့ သုံးဦး၏ မျက်နှာများကို တစ်ချက်ချင်း ဝေ့ကြည့်</p> <p>လိုက်ပြီး “အင်အားကြီးသူက အမြဲတမ်း စွမ်းအားနဲ့ပဲ နှိမ်နင်းတယ်။ အားနည်းသူကမှ အကြောင်းပြချက်တွေပေါ်မှာ မှီခိုနေရတာ”</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ရွှီဖန်၏ ကိုယ်တွင်းမှလည်း အလားတူ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“ခေါင်းမာပြီး ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ပဲ အလိုလိုက်လွန်းတာပဲ"</p> <p>ယွီထျန်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။</p> <p>“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ နှိမ်နင်းကြစို့”</p> <p>“ဟားဟားဟား... သူ့ကို ဘာလို့ စကားတွေ အကုန်ခံနေဦးမှာလဲ ဒီလောက် မာန်တက်နေတဲ့ကောင်ကို အရင်ဆုံး ဆုံးမရမှာပေါ့”</p> <p>လော့ချုံးနှင့် ဖုန်းကျန်းတို့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရွှီဖန်ကို တိုက်ခိုက်</p> <p>လိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်သည့် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ပင် ရွှီဖန်၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ဂယက်တစ်ခုမျှပင် ထမလာခဲ့ပေ။</p> <p>“ဟင် ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုနှင့် သံသယများဖြင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယွီထျန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး ရွှီဖန်၏ ညာဘက်လက်ညှိုးရှိ ကြက်သွေးရောင်လက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ တတိယမြောက် တောင်ထိပ်သခင် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးလက်စွပ်ပဲ။ နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်အောက်က စိတ်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှု မှန်သမျှကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းကျန်းနှင့် လော့ချုံးတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ် မပါရင်တောင် ငါတို့ သုံးယောက်ပေါင်းရင် သူ့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ပါတယ်ကွာ”</p> <p>“တိုက်စမ်း”</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် သုံးဦးစလုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြရာ မြေစာများနှင့် မြက်ပင်များမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် လေထုထဲတွင် အရိပ်တန်းကြီးများ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ရွှီဖန်ကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“မင်းတို့တွေကတော့...”</p> <p>ရွှီဖန်သည် နေရာမှာပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တာအိုအလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် လက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်လွှာများမှာ စတင်ဖြစ်ပေါ်ကာ ပျက်စီးသွားကြသည်။</p> <p>အသက်ရှူတစ်ချက်စာအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မည့် လမ်းကြောင်းများအားလုံးကို သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ကြိုတင်ပုံဖော် တွက်ချက်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟာကွက်တွေချည်းပဲ”</p> <p>ရွှီဖန်သည် ဘေးသို့တစ်ချက်ရှောင်လိုက်ပြီး လော့ချုံး၏ ပထမဆုံးတိုက်ကွက်ကို တိမ်းရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ညာလက်ဝါးဖြင့် လော့ချုံး၏ နောက်စေ့အရိုးကို ခုတ်ချက်တစ်ခုဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ အရာအားလုံးကို ကြိုတင်မြင်နေသည့်အလား သူ၏ညာခြေကို အပေါ်သို့ဝှေ့ယမ်းကာ အထက်မှစီးမိုးတိုက်ခိုက်လာသော ယွီထျန်းရှန်းကို တိုက်ရိုက်ကန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရွှီဖန်သည် သူ၏ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်</p> <p>အသိစိတ်အားလုံးမှာ အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ စုစည်းသွားပြီး အနီးသို့ကပ်လာသော ဖုန်းကျန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်သုံးဦးစလုံး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြရတော့သည်။</p> <p>“ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>သူတို့၏သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မယုံကြည်နိုင်သောမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>ထူးဆန်းတယ် အရမ်းထူးဆန်းလွန်းတယ်။</p> <p>သူတို့ရှေ့မှ ရွှီဖန်သည် သူတို့၏တိုက်ကွက်လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းရှိနေပုံရပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ ရွှီဖန်၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်တိုင်းသည် အလွန်ခက်ခဲသောအကွက်များဖြစ်ပြီး သူတို့တိုက်ကွက်၏ အားနည်းဆုံးအချက်ကိုသာ ထိမှန်စေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>“ငါပြောသားပဲ။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ မင်းတို့က ဟာကွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပါလို့”</p> <p>ရွှီဖန်သည် မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ခုန်တက်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကိုယ်ပွားသုံးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး တာအိုမျိုးစေ့သုံးဦးကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း….</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း….</p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင်ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ပြိုကျသွားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ချောင်းရှိ ကြက်သွေးရောင်လက်စွပ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်သုံးဦးမှာ နှုတ်ခမ်းများတွင် သွေးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ သတိလစ်မေ့မြောနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>“ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"</p> <p>ရွှီဖန်က ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်သည်။ တာအိုမျိုးစေ့သုံးဦးကို အနိုင်ယူလိုက်ရခြင်းအပေါ် မည်သည့်ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်မျှ သူ၏မျက်နှာတွင် မတွေ့ရပေ။</p> <p>အနာဂတ်ကို သုံးရက်ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း နိုးထလာကတည်းက သူ့ဘဝမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးဟာ ကြိုတင်ရိုက်ကူးထားသည့် ရုပ်ရှင်တစ်ကားလိုပါပင်။</p> <p>သူကတော့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းနေရုံသက်သက်သာ။ တာအိုမျိုးစေ့တပည့် သုံးဦးကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်တာဟာ သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ရလဒ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲက ရနိုင်သမျှ ကံထူးမှုတွေအားလုံး ငါရပြီပဲ။ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”</p> <p>ရွှီဖန်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုဝင်လာကာ သူ၏မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>“ဟုတ်သားပဲ... အနာဂတ်ပုံရိပ်တွေထဲမှာ စစ်မှန်သောတပည့် သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှောင်ပင်းက ငါ့ကိုလာပြီး စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ပြနေတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>“အချိန်တွေ တော်တော်ကြာသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို ကြည့်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့"</p> <p>ရွှီဖန်သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာတွင် ဖြစ်ပျက်မည့် မြင်ကွင်းမှာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ရောင်ပြန်ဟပ်လာတော့သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင်…</p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ရွှီဖန်သည် ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ရွှီဖန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထားမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>အခုလေးတင်…ငါ မြင်လိုက်ရတဲ့ အနာဂတ်ပုံရိပ်တွေထဲမှာ... ငါ့ကိုယ်ငါ သေဆုံးသွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတာပဲ။</p> <p>ငါ…..ရွှီဖန်က ရှောင်ပင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားရမယ် ဟုတ်လား။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ”</p> <p>သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ရွှီဖန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်လုံးကို ပြန်လည်မှိတ်ကာ အနာဂတ်၏ အခြားလမ်းကြောင်းများကို ထပ်မံတွက်ချက်ပုံဖော်ကြည့်ပြန်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပြောင်းလဲသွားသော အခြားအနာဂတ်ပုံရိပ်များတွင်လည်း ရွှီဖန်သည် ရှောင်ပင်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီး သေဆုံးနေဆဲပင်။</p> <p>“သေဆုံးမှုပဲလား... မဟုတ်ဘူး ငါမယုံဘူး”</p> <p>ရွှီဖန်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူ၏နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များ တန်းစီကျလာတော့သည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ တွက်ချက်ပုံဖော်နေမိသည်။</p> <p>အကြိမ်ပေါင်း တစ်ဆယ်၊ တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်...</p> <p>သူ မည်သို့ပင် တွက်ချက်ပုံဖော်ပါစေ ဖြစ်စဉ်များမှာ မည်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားပါစေ ကွေ့ဝိုက်သွားပါစေ... ရလဒ်အားလုံးမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အဆိုပါ ရလဒ်မှာ သူ သေဆုံးပြီး ရှောင်ပင်းက ရှင်သန်နေမည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save