Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>ပိဿာချိန် ငါးသန်းခန့်ရှိသော ဆွဲငင်အားဖိအားအောက်တွင် အကြိမ်ကြိမ် အပြင်းအထန် ဖိသိပ်ခံထားရသည့် ထိုနက်မှောင်သော စက်လုံးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ လေထု၏ အသံအတားအဆီးကို အက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ချိုးဖျက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်သည် ထိုနက်မှောင်သော စက်လုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဆန်ခါတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်ရင်နေရှာသည်။ သူ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရစွမ်းအင်တစ်စက်ကလေးမျှပင် လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။</p> <p>သူသည် ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းစကို ရှာတွေ့ရန် အနာဂတ်ကို အသည်းအသန် တွက်ချက်ပုံဖော်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှ သွေးမျက်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်အထိ ကြိုးစားပါသော်လည်း အခြားသော ရလဒ်တစ်ခုကိုမျှ သူ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ပေ။</p> <p>“မလုပ်နဲ့”</p> <p>သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ဒုန်း….</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုနက်မှောင်သော စက်လုံးကြီးသည် ရွှီဖန်၏ ဦးခေါင်းခွံပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ကျဆင်းကာ ပိမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံး၏ မြေပြင်ကြီးမှာ အင်အားပြင်း ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>ဗွမ်း ဗွမ်း ဗွမ်း….</p> <p>စက်လုံးကြီးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော အမှုန်အမွှားများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့်အတူ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လွင့်မျောသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ရွှီဖန်ရှိရာ နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြေမွပျက်စီးသွားသော ရွှီဖန်၏ ရုပ်အလောင်းအကြွင်းအကျန်များကြားမှ ရွှီဖန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော အရိပ်တစ်ခုမှာ မြေပြင်အတိုင်း အသက်လု ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ ၎င်းမှာ ရွှီဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်။</p> <p>“ဗီဇမီးတောက်လက်ဝါး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် ဧရာမ လက်ဝါးနက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရွှီဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူ၏လက်ခုပ်ထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှူး...</p> <p>ယင်နှင့်ယန် မီးတောက်တစ်ခုသည် ထိုလက်ဝါးနက်ကြီးထံမှ စတင်တောက်လောင်လာသည်။ ရွှီဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေပြီး နာကျင်လှသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုမီးတောက်မှာ အရိုးထဲအထိ စွဲကပ်နေသော ပိုးလောက်ကောင်များကဲ့သို့ပင် သူ၏ခြေထောက်မှ စတင်လောင်ကျွမ်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်မူ လက်ဝါးနက်ကြီးနှင့်အတူ ယင်ယန်မီးတောက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှီဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားရခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုသည်လည်း အပြီးတိုင် နိဂူးချုပ်သွားခဲ့သည်။ သေခြင်းတကာတို့ထက် သာလွန်သော အဆုံးစွန်သေဆုံးခြင်းပင်။</p> <p>[တင်….သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ရွေးချယ်ထားသော ဇာတ်လိုက်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ ကံထူးမှုနှင့် ပါရမီစွမ်းရည်အချို့ကို သိမ်းပိုက်ရရှိပါသည်]</p> <p>[တင်…..သင်၏ ကံတရားတန်ဖိုး မူလ 300% မှ 100% ထပ်မံတိုးတက်သွားပါသည် စုစုပေါင်း ကံတရားတန်ဖိုး 400% ဖြစ်လာပါပြီ]</p> <p>[တင်…..သင်ရရှိသော ဘွဲ့ထူး  မဟာကံတရားပိုင်ရှင်]</p> <p>[တင်…..သင်သည် အမှန်တရားမျက်လုံးကို ရရှိသွားပါပြီ]</p> <p>အေးစက်လှသော အသိပေးချက်များသည် ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစီစီ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ကံတရားတန်ဖိုး ၁၀၀ ပဲ တိုးတာလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကံတရားတန်ဖိုးမှာ အလွန်နည်းပါးလှပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နင်ချန်းယွီကို သတ်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် နည်းနေသေးသည်။</p> <p>“ဒါနဲ့... အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လိုက် လေးယောက်တောင် ပေါ်လာခဲ့ပြီပဲ။ ယဲ့ချန်၊ လင်းဖုန်း၊ နင်ချန်းယွီနဲ့ ရွှီဖန်... သူတို့လေးယောက်ကိုသာ သေအောင်တိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူ ကျန်ရစ်မလဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဤလေးဦးကိုသာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခိုင်းမည်ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် မည်သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်ကို ခန့်မှန်းရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ စမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားသော ဇာတ်လိုက် ကိုးဦးအနက် ယခုအခါ လေးဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိကရန်သူတော်ကြီး ကိုးဦးအနက် ထက်ဝက်နီးပါးကို သူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော မုဟယ်တုန်းအပါအဝင်ဆိုလျှင် ယခုအခါ ငါးဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>“ငါ အရှိန်မြှင့်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒီဇာတ်လိုက်တွေရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်။ အခု ငါ သူတို့လေးယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ခဲ့တာက သူတို့တွေ အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးလို့ပဲ"</p> <p>“အချိန်တွေ ပိုကြာသွားပြီး သူတို့တွေ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလေလေ ငါ့အတွက် ပိုပြီး အခက်တွေ့လေလေ ဖြစ်မှာပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ခေတ္တမျှ လျှော့ချထားသော စိတ်ကို ပြန်လည် တင်းကျပ်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ဇာတ်လိုက် ငါးဦးအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုမိုအစွမ်းထက်နေသဖြင့် သူ့အတွက် ခေါင်းခဲစရာပင်။</p> <p>ဘယ်သူကများ အနိုင်မရဘူးလို့ ပြောရဲသလဲ ဘယ်သူကများ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိဘူးလို့ ဆိုရဲသလဲဟု ကျော်ကြားလှသော ဗီဇမြင့်မြတ်သူ နောက်ပြီး... ယင်ကျီးကန်းအသွင်ဖြင့် ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ရှင်သန်လာခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့ကာ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဧကရာဇ် သုံးထောင်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြည်နယ် တစ်ဆယ့်သုံးခုကို တွန်းလှန်နိုင်သူဟု အမည်နာမကြီးလှသော ဇာတ်လိုက်ကြီးများ….</p> <p>ဤဇာတ်လိုက်ကြီးများသည် ရွှီဖန်တို့ကဲ့သို့သော သူများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် အားနည်းသော ဇာတ်လိုက်များကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း အစစ်အမှန် သားရဲကြီးများမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>“အနာဂတ်ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှ စဉ်းစားရမယ်။ အခုလောလောဆယ် ငါ့ရဲ့အစွမ်းကို အရင်မြှင့်တင်ဖို့ လိုတယ်...”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူရရှိထားသော အမှန်တရားမျက်လုံး၏ အချက်အလက်များမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>[အမှန်တရားမျက်လုံး - လှည့်စားမှုများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခြင်း၊ အမှန်နှင့်အမှားကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း၊ ဟာကွက်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း]</p> <p>“ဒီအမှန်တရားမျက်လုံးက ရွှီဖန်ရဲ့ အနာဂတ်မြင်နိုင်စွမ်းနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ အဆပေါင်း တစ်ထောင်လောက်တော့ အားပျော့တာပေါ့"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူသည် ကြေမွနေသော အကြွင်းအကျန်များကြားမှ ရွှီဖန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးလက်စွပ်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>နှစ်ရက်အကြာတွင် ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဖြူဖွေးတောက်ပသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ထက်၌ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုဝဲဂယက်၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခု ဖြာထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်အတွင်း ပြန့်ကျဲနေသော တပည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ထိုဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>“ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်တက်ကာ ဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p>ရှူး... ရှူး... ရှူး</p> <p>ဝဲဂယက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာငယ်အတွင်း လူတို့ချန်ရစ်ခဲ့သော တိုက်ပွဲခြေရာလက်ရာများမှာလည်း မမြင်နိုင်သော လက်</p> <p>တစ်ဖက်က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရှိ တောင်တံခါးရင်ပြင်တွင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များ၊ အကြီးအကဲ လေးဦး၊ စစ်မှန်သောတပည့် နှစ်ဦး၊ တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေနှင့် အခြားသူများမှာ...</p> <p>ထိုနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်တံခါးရင်ပြင်၏ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ဖြူဖွေးတောက်ပသော ဝဲဂယက်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှ တပည့်များအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွသွားကြသည်။</p> <p>“လာပြီ သူတို့တွေ ပြန်လာကြပြီ”</p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် ကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ ကံထူးမှုမှာ သူတို့တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရတနာတွေ ရလာကြမလဲ မသိဘူးနော်။ ဒါက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အခွင့်အရေးပဲဥစ္စာ”</p> <p>“ဒီရတနာတွေထဲမှာ ဘယ်သူက အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာမယ်လို့ မင်းတို့ထင်သလဲ”</p> <p>တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှ တပည့်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ စင်မြင့်ထက်ရှိ အကြီးအကဲလေးဦးနှင့် တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း စိတ်ဝင်တစားရှိလှသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p>ရှူး... ရှူး... ရှူး...</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဝဲဂယက်ထဲမှ တပည့်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သုတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ထွက်လာကြပြီး ဘေးတစ်ဖက်သို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ရပ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>“ဟင်...”</p> <p>၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှ တပည့်အပေါင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်ထဲက ရတနာတွေ ရလာတာပဲလေ ဝမ်းသာရမယ့်အစား ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလောက်တောင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြတာလဲ။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အကြီးအကဲလေးဦးနှင့် တောင်ထိပ်သခင်တို့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုတော့ မှားယွင်းနေကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ တာအိုမျိုးစေ့ တပည့်အချို့သည်လည်း မျက်နှာမကောင်းစွာဖြင့် ဝဲဂယက်ထဲမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ထိုအခါမှ တပည့်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ လှမ်း၍မေးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုဖုန်း... အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အစ်ကိုတို့ ရခဲ့တဲ့ ရတနာတွေကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>တာအိုမျိုးစေ့တပည့် ဖုန်းကျန်းသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။ သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး</p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက ဟိုရွှီဖန်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ သူက ရတနာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းကျုံးယူသွားတာလေ”</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆွံ့အသွားကြရသည်။</p> <p>ရွှီဖန်တစ်ယောက်တည်းက ရတနာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာ ဟုတ်လား။</p> <p>သူတို့ ထပ်မံမမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် ကမ္ဘာငယ်ထဲမှ ပြန်လာကြသည့် အခြားတပည့်များကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြတော့သည်။</p> <p>“တောက်... ဒီကောင် ရွှီဖန် ငါရထားတဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း သူက အတင်းလုသွားတာ”</p> <p>“ငါလည်း အတူတူပဲ။ အပြာရောင်တောက်ပကျောက်တုံးကို ငါတို့က အရင်တွေ့တာလေ။ သူက လာလုရုံတင်မကဘူး။ ငါ့ကို ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာတင် မေ့လဲအောင် လုပ်သွားတာ”</p> <p>“ငါ အခုကတည်းက ပြောထားမယ်။ အခုကစပြီး ငါနဲ့ ရွှီဖန်က ရန်သူပဲ”</p> <p>“ရွှီဖန် ဘယ်မှာလဲ။ သူ ထွက်လာတာနဲ့ ငါတို့ သူ့ဆီကနေ ရှင်းလင်းချက် တောင်းရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save